Mercury – Skafandry dla programu o tej samej nazwie

Mercury - Astronauta USA - Wally SchirraMercury - Astronauta USA - John H. GlennAstronauta USA - Alan B. Shepard - Na pokładzie lotniskowca USS Lake ChamplainAstronauta Gus Grissom rozmawia z specjalistą ds. wyposażenia lotów kosmicznych - Joe W. Schmidt

Mercury – Skafandry dla programu o tej samej nazwie

 

  • W użyciu w latach: 1961 – 1963
  • Statki kosmiczne: Mercury.
  • Masa: 10 kg.

 
Mercury – Skafandry dla programu kosmicznego o tej samej nazwie. Z wykorzystaniem izolacji cieplnej, na wewnętrznej stronie kostiumu była to warstwa nylonu pokryta neoprenem. Na stronie zewnętrznej zaś nylon aluminiowy. Kombinezon ochronny jako pierwszy założył Alan B. Shepard (1923 – 1998), który 5 maja 1961 roku wykonał pierwszy amerykański lot kosmiczny, choć bez okrążania Ziemi.

Natychmiast wyszedł na jaw ważny mankament tego skafandra, nie posiadał bowiem żadnego rozwiązania w kwestii potrzeb fizjologicznych kosmonauty. Zakładano, że w przestrzeni kosmicznej spędzi zaledwie kwadrans. Chociaż Shepard był w stanie nieważkości tylko przez cztery minuty, przygotowania do startu przeciągnęły się do ośmiu godzin. Jego następca Gus Grissom otrzymał gumową pieluchę. Dopiero John H. Glenn (1921 – 2016), pierwszy Amerykanin na orbicie, miał do dyspozycji pełnowartościowe urządzenie do gromadzenia moczu.

Jastrieb – Do pracy na statkach Sojuz 1, Sojuz 4 i Sojuz 5

Skafander kosmiczny - Jastrieb - Moskwa, RosjaSkafander kosmiczny Jastrieb - Przeznaczony do pracy w EVA - Moscow Polytechnical MuseumJastrieb - Używany przez kosmonautów sowieckich - Aleksieja Jelisiejewa i Jewgienija ChrunowaJastrieb - Memorial Museum of Astronautics - Moskwa, Rosja

Jastrieb – Do pracy na statkach Sojuz 1, Sojuz 4 i Sojuz 5

 

  • W użyciu w latach: 1967 – 1969
  • Statki kosmiczne: Sojuz 1, Sojuz 4 i Sojuz 5.
  • Masa: 41 kg.

 
Jastrieb – W latach 60. Siergiej Korolow zaczął pracować nad ideą połączenia dwóch statków na orbicie. W tym celu powstał zupełnie nowy skafander, który otrzymał nazwę Jastrieb, czyli „jastrząb”. Miał pozwolić na pracę kosmonauty w otwartej przestrzeni kosmicznej (EVA). System ochrony życia działający nawet 2,5 godziny.

Autorzy z NPP „Zwiezda” zdecydowali się ostatecznie na wentylację. Polegającą na tym, że wydychane powietrze po oczyszczeniu wracało z powrotem do obiegu. Zasada ta do dziś stosowana jest w skafandrach kosmicznych. System podtrzymania życia został wbudowany w plecak o wadze 31,5 kg, który umieszczano na nogach.

Z tym skafandrem poleciał w kosmos Władimir Komarow na statku Sojuz 1. Jego lot skończył się jednak tragicznie, nie połączył się z Sojuzem 2, a podczas powrotu na Ziemię spadochrony hamujące zaplątały się i kosmonauta zginął w wyniku upadku na ziemię.

Zakończone powodzeniem wyjście w otwartą przestrzeń kosmiczną (EVA), oraz połączenie statków na orbicie udało się dopiero załogom statków Sojuz 4 i Sojuz 5. Skafandry Jastrieb wprawdzie doczekały się w ten sposób pełnego wykorzystania swoich funkcji. Lecz jednocześnie stanowiły ślepą uliczkę w rozwoju kombinezonów i zostały zastąpione przez nowocześniejsze typy.

TOI 700 d – Egzoplaneta z gwiazdozbioru Dorado (Złota Ryba)

TOI 700 d - Egzoplaneta z gwiazdozbioru DoradoTOI 700 d - Egzoplaneta w systemie planetarnymTOI 700 d - Gwiazdozbiór DoradoGwiazdozbiór Dorado

TOI 700 d – Egzoplaneta z gwiazdozbioru Dorado (Złota Ryba)

TOI 700 d – Na początku 2020 roku astronomom udało się odkryć planetę wielkością zbliżoną do Ziemi. Odkryli ją dzięki Transiting Exoplanet Survey Satellit (TESS) – teleskopowi kosmicznemu agencji NASA. Zaprojektowanemu w celu wyszukiwania planet pozasłonecznych metodą tranzytu. Planeta TOI 700 d, położona stosunkowo blisko naszego Układu Słonecznego, krąży wokół własnej gwiazdy. Znajduje się w przybliżeniu 100 lat świetlnych od Ziemi.


 
Planeta wielkości Ziemi znajduje się w strefie zamieszkiwalnej jej macierzystej gwiazdy. Czyli krążącej w takiej odległości od niej, iż panują tam warunki odpowiednie do podtrzymania obecności, ciekłej wody na powierzchni. To z kolei rodzi domniemania o istnieniu na niej życia. TOI700 jest małym, chłodnym karłem typu M o masie 30 % masy Słońca. Wokół gwiazdy leżącej w granicach gwiazdozbioru Dorado (Złota Ryba) krążą trzy planety.

Kilka podobnych planet znaleziono w systemie TRAPPIST-1 nazwanych po teleskopie TRAPPIST w Chile. Kolejne odkryto dzięki Kosmicznemu Teleskopowi Spitzera.

TOI-700 jest około 20 % większa niż Ziemia. Rok na niej trwa 37 ziemskich dni. Otrzymuje od gwiazdy 86 % energii dostarczanej przez Słońce na Ziemię. Dokładne warunki panujące na niej, nie są znane. Ale dysponując zebranymi informacjami, naukowcy przygotowali 20 modeli potencjalnych środowisk. Mogących panować na TOI-700. Niektóre z tych modeli sugerują, iż planeta może nadawać się w przyszłości do zamieszkania oraz skolonizowania.

Okrzemki – Mikroskopijnej wielkości jednokomórkowe glony

Okrzemki - McMurdo Station, South Antarctica

Okrzemki - Pod mikroskopem świetlnym

Okrzemki - Widok z mikroskopu świetlnego 40x

Okrzemki - Lorella Kennedy Diatomea (glon krzemionkowy)
 
 
 
Okrzemki - Pancerz okrzemek kopalnych - Trinacria ariesOkrzemek Star stickOkrzemek Stephanopyxis grunow - Widok z dołu, Pod mikroskopem świetlnymWagonowe koło - NOAA - (23-12-2014)

Okrzemki – Mikroskopijnej wielkości jednokomórkowe glony

Okrzemki – Będące składnikiem oceanicznego planktonu roślinnego okrzemki to mikroskopijnej wielkości jednokomórkowe glony. Ściana komórkowa tych organizmów zbudowana jest z twardej krzemionki (nawiasem mówiąc, szlachetny opal), oraz tworzy coś w rodzaju pudełka z denkiem i wieczkiem. Podczas rozmnażania przez podział nowy okrzemek zabiera ze sobą część pancerzyka „rodzica” i dobudowuje do niego mniejsze denko. Sprawia to, że kolejne generacje tych alg stają się coraz drobniejsze.

Ów proces nie trwa jednak w nieskończoność. Kiedy przekroczona zostanie granica minimalnego rozmiaru, wówczas w morzu pojawia się na ogół płciowe pokolenie nieopancerzone (tzw. auksospora). Które ma możliwość rozrastania się bez przeszkód – a potem cykl rozpoczyna się od nowa…

25 Procent tlenu w atmosferze Ziemi, zawdzięczamy produkującym go w procesie fotosyntezy okrzemkom. Stanowią one również jedną czwartą biomasy występującej we wszystkich morzach i oceanach.

Deep Space Network – Nadawczo-odbiorcza sieć dużych anten

Deep Space Network - Antena

Deep Space Network - Deep Dish Communications Complex - Canberra

Deep Space Network - Communication Complex - Canberra, Australia

Deep Space Network - Canberra, Australia
 
 
 
Deep Space Network - Deep Space StationDSS-43 - Canberra, AustraliaDeep Space Communication Complex-2017NASA complex - Widok z lotu ptaka - Canberra, Australia

Deep Space Network – Nadawczo-odbiorcza sieć dużych anten

Deep Space Network – Nadawczo-odbiorcza globalna sieć dużych anten, zarządzana przez Jet Propulsion Laboratory. Jest to międzyplanetarna tablica rozdzielcza NASA, która umożliwia stałą łączność z pojazdami kosmicznymi. W marcu 2020 przy jednej z największych anten tej sieci – Deep Space Station 43 (DSS-43), w Canberze w Australii – rozpoczęto prace modernizacyjne.

DSN, jedna z trzech sieci programu Komunikacji i Nawigacji Kosmicznej NASA (Space Communications and Navigation – SCaN). Jest rozlokowana w trzech miejscach na świecie – w Kalifornii, Hiszpanii i Australii. Pozwala to kontrolerom misji komunikować się nieprzerwanie z pojazdami kosmicznymi na Księżycu i poza nim, mimo obrotu Ziemi.

DSS-43, 70-metrowa antena zlokalizowana na półkuli południowej jako jedyna może wysyłać polecenia do sondy Voyager 2. Która podróżuje w kierunku południowym względem orbity Ziemi. (Inne anteny znajdujące się w kompleksie Canberra także mogą odbierać sygnały z sondy Voyager 2. Ale tylko DSS-43 może wysyłać do niej polecenia).

Wystrzelona w 1977 roku sonda Voyager 2, znajduje się w odległości ponad 11 miliardów mil (17,6 miliarda kilometrów) od Ziemi. Dlatego wymaga potężnej anteny radiowej do przesyłania jej poleceń. Taką możliwość ma specjalny nadajnik pracujący w paśmie S stacji Deep Space Station 43.

Ta modernizacja przyniesie bezpośrednie korzyści nie tylko sondzie Voyager 2, ale poprawi także łączność z łazikiem Perseverance Mars. Ponadto ułatwi przyszłe działania w zakresie eksploracji Księżyca i Marsa. Ta sieć będzie odgrywać kluczową rolę w nawigacji i łączności z wstępnymi misjami na Księżycu i Marsie, takimi jak załogowa misja Artemis.

Antena została wyłączona na początku marca 2020 roku i zostanie ponownie włączona po zakończeniu modernizacji w styczniu 2021 roku.

Helikopter Ingenuity – Zdolny do lotu w atmosferze Marsa

Helikopter Ingenuity - (25-05-2018)

Helikopter Ingenuity - (25-05-2018)

Helikopter Ingenuity na powierzchni Marsa

Helikopter Ingenuity - Mars
 
 
 
Helikopter Ingenuity - Pasadena, Kalifornia, USAHelikopter marsjański i jego system dostarczania dołączone do łazika Perseverance Mars - Kennedy-Space-CenterMarsjański łazik Perseverance - Kennedy-Space-CenterMars2020 - Prezentacja helikoptera - Laboratorium napędu odrzutowego - Pasadena, Kalifornia, USA

Helikopter Ingenuity – Zdolny do lotu w atmosferze Marsa

Helikopter Ingenuity – Zdolny do lotu w atmosferze Marsa, ponad sto razy rzadszej niż ziemska. O możliwości lotu w rozrzedzonym marsjańskim powietrzu, wiedzieliśmy już w latach 90. ubiegłego wieku. Problemem była technologia. Potrzebowaliśmy superlekkich i wytrzymałych materiałów, miniaturyzacji komponentów elektronicznych w skali niemożliwej do osiągnięcia 30 lat temu. Oraz znacznego zwiększenia mocy obliczeniowej i pamięci komputerów. Na przykład Biurkowy pecet miał wtedy 16 MB pamięci, dzisiaj średni telefon ma 32 GB, czyli dwa tysiące razy więcej.

Pomysł budowy marsjańskiego helikoptera powrócił około pięć lat temu – i oto Ingenuity leci właśnie z łazikiem Perseverance na Czerwoną Planetę. Za kilka miesięcy dowiemy się, czy wzniesie się tam w powietrze. Zgodnie z planem ma wylądować na Marsie 18 lutego 2021 r.

W trakcie lotu są nawet bardziej zjednoczone. Ingenuity wraz ze złożonymi śmigłami i panelami słonecznymi jest schowany w zasobniku na podwoziu łazika. Duży i ciężki Perseverance chroni malutki helikopter w czasie podróży kosmicznej.

Jest jednostką absolutnie niezależną od łazika. Ich działania na Marsie nie są ze sobą skorelowane, nie uzupełniają się. Helikopter ma zademonstrować możliwości technologiczne i na tym koniec. Wszystko czego powinien dokonać, to poprawnie się rozłożyć, naładować baterie. Pokazać, że potrafi wznieść się w powietrze i wylądować.

Dane pojazdu:

Waga: 1,8 kg
Długość: 49 cm
Rozstaw śmigieł dochodzi do 120 cm

Śmigła mogą poruszać się z częstotliwością 2400 obrotów/m
Jednorazowo może lecieć przez 90 sekund, (pierwszy lot braci Wright trwał zaledwie 12 sekund).
W tym czasie może pokonać 300 m, lecąc na wysokości 3-4 m.

Zasilany bateriami słonecznymi.
Całkowicie autonomiczny system sterowania wyposażony w dwie kamery, sensory wspomagające nawigację oraz prosty komputer.

Atmosfera Ziemi– Wysokie warstwy emitują muzykę

Atmosfera Ziemi - NASA - Ziemia

Atmosfera Ziemi - Happy New Year planet Earth

Atmosfera Ziemi - Planetatierra - (07-12-1972)

Atmosfera Ziemi - The Amazing Earth atmosphere

Atmosfera Ziemi - Top Images from NASA
 
 

Atmosfera Ziemi - Blue Marble Rotation

Earth - NASA-EPIC-Team

Blue Marble Eastern Hemisphere

NASA-Earth - 17-April-2010

Instrumenty strunowe -  Muzeum Instrumentów muzycznych

Atmosfera Ziemi – Wysokie warstwy emitują muzykę

Atmosfera Ziemi – Wysokie warstwy emitują muzykę – W atmosferze naszej planety, pojawiają się wtedy fale dźwiękowe. Które mają długości od 1 tysiąca do 10 tysięcy kilometrów. Potrafiące pędzić z prędkością do 1000 km/h. Kiedy ich prędkość i wysokość, na której się pojawią, są ze sobą odpowiednio zgrane. Fale takie mogą utrzymać się nad Ziemią nawet przez ponad 30 godzin.
Atmosfera działa wtedy jak pudło rezonansowe, tworząc ogromny instrument muzyczny o rozmiarze całej planety. Fale te są przemieszczającymi się zaburzeniami gęstości i ciśnienia, a zatem moglibyśmy je usłyszeć, gdyby nie to, że ich częstotliwość jest niezwykle mała, przez co staje się nieosiągalna dla naszych uszu.

Spirulina – Niebiesko-zielona sinica często mylona z chlorellą

Spirulina w proszku

Suplement diety - (07-08-2011)

Spirulina w tabletkach - suplement diety

Spirulina - Podczas zbioru

Niebiesko-zielona sinica

Rozrost glonów w zbiorniku wodnym - (18-12-2017)

Spirulina - Pracownicy w cieplarni

Spirulina – Niebiesko-zielona sinica często mylona z chlorellą

Spirulina – Niebiesko-zielona sinica często mylona z chlorellą, jednak są to dwie różne rośliny. Ten organizm istnieje na Ziemi już około 3,5 miliarda lat. Szeroko stosowany w starożytności przez Azteków, Majów, Afrykanów i Azjatów. Obecnie jego popularność zaczyna rosnąć głównie z powodu ogromnej ilości białka, które zawiera. Jest doskonałym źródłem przeciwutleniaczy, witamin z grupy B lub niezbędnych aminokwasów. Polecana również wegetarianom ze względu na wysoką zawartość żelaza.

Superfood – Produkty z wysoką zawartością zdrowych substancji

Superfood - Posiłek zdrowej żywności

Chlorella - Jednokomórkowa alga

Superfood - Spirulina

Zielony Jęczmień - Pola w Turyngii

Superfood - Pole jęczmienia - (22-05-2015)

Jagody Goji - (27-12-2008)

Superfood - Żurawina - Franklin Farm, section of Oak Hill, Fairfax County, Virginia

Flax seed

Superfood - Nasiona Chia - Niemcy

Kefir - nalewanie do szklanki

Superfood - Fermentowane produkty mleczne - Maślanka

Jogurt w stalowym naczyniu

Superfood - Produkty owsiane - Owsianka

Superfood - Burak czerwony - przed gotowaniem

Superfood - Zielona herbata Matcha - (06-07-2017)

Zielona herbata Matcha - liście i sproszkowana

Superfood – Produkty z wysoką zawartością zdrowych substancji

Superfood – Produkty z wysoką zawartością zdrowych substancji. Zbilansowana dieta, odpowiednia aktywność fizyczna, wystarczająca ilość snu i ograniczony stres – wszystko to wpływa na nasze zdrowie. Dlatego coraz częściej poszukiwana jest nowa żywność. W celu wsparcia zdrowego stylu życia. Dietetycy bardzo często to wspierają. Te pokarmy mają znacznie więcej witamin, minerałów czy przeciwutleniaczy i pomagają organizmowi zwiększyć odporność.

Jednak niektórzy z krytyków są zdania, że nie ma żadnych dowodów na to, iż mają jakiekolwiek „supermoce”. I nawet w przypadku pożywienia duża ilość nie oznacza większego efektu. Co więcej, wiele z nich jest importowanych z zagranicy, co również wiąże się z pewnym obciążeniem dla środowiska. Dodatkowo płaci się za nie więcej.

Lista produktów:

Zielone produkty:

Chlorella – Słodkowodne glony istniejące na świecie od kilku miliardów lat,

Spirulina – Niebiesko-zielona sinica często mylona z chlorellą, ten organizm istnieje na Ziemi już ok. 3,5 mld lat,

Zielony Jęczmień – Uprawiany jako pierwsza na świecie słodka trawa. Najczęściej spożywany w formie napoju,

Suszone owoce:

Jagody Goji – Główną zaletą tych owoców jest duża ilość witaminy C i błonnika,

Żurawina – Szczególnie ceniona ze względu na wysoką zawartość witamin C, K i E,

Nasiona:

Lnu – Pozytywne efekty wynikające ze spożywania, znano już w starożytnym Babilonie i Egipcie,

Chia – Ceniona przez starożytnych Azteków i Majów,

Pozostałe:

Fermentowane produkty mleczne:

Kefir – Szczególnie ważny dla prawidłowego składu mikroflory jelitowej,

Maślanka – Chroni błonę śluzową jelit przed tworzeniem i wchłanianiem toksycznych substancji,

Jogurt – Pomaga wzmocnić układ odpornościowy i obniżyć poziom cholesterolu we krwi,

Produkty owsiane:

Produkty owsiane – Pionierami w jego uprawie byli prawdopodobnie Słowianie,

Buraki:

Burak – Jest jednym z najzdrowszych i najbardziej uniwersalnych warzyw. Pochodzi z basenu Morza Śródziemnego,

Zielona herbata Matcha:

Zielona herbata Matcha – Najstarsza japońska herbata, która jest również używana podczas ceremonii buddyjskich.

Rejestr plam słonecznych – Program prowadzony od 1826 r.

Rejestr plam słonecznych - Rotacja SłońcaRejestr plam słonecznych - Obserwacja największej plamy słonecznej - NASARejestr plam słonecznych - Plamy słoneczne - TaiwanRejestr plam słonecznych - Powierzchnia Słońca - HMI-NASARejestr plam słonecznych - Monster Sunspot AR1476 - NASA

 

Rejestr plam słonecznych - Rozbłyski X1.4 i X1.9 - NASA, SDORejestr plam słonecznych - Big Sunspot 1520 - Wytworzył rozbłysk - NASARejestr plam słonecznych - Plama słoneczna 1112Plamy słoneczne podczas zachodu Słońca - Xihu, HangzhouPlamy słoneczne

 

Sunspot butterfly - wykresOkresowe zmiany liczby plam słonecznychSunspot diagramZmiany w promieniowaniu słonecznym i liczbie plam na Słońcu - 1975-2013Samuel Heinrich Schwabe - Tabliczka upamiętniająca w Dessau

Rejestr plam słonecznych – Program prowadzony od 1826 r.

Rejestr plam słonecznych – Najdłużej prowadzonym regularnym badaniem naukowym na świecie, jest tworzony od 1826 r. rejestr liczby plam na Słońcu.
Program badawczy zapoczątkował niemiecki astronom amator Samuel Heinrich Schwabe. Przez 17 lat regularnie przyglądał się Słońcu, ponieważ chciał zaobserwować nieznaną wcześniej nauce planetę zwaną Wulkan. Przemieszczającą się na tle tarczy słonecznej. Oczywiście nie znalazł niczego – między Ziemią, a Słońcem znajdują się tylko Merkury i Wenus. Znane od starożytności – ale jego obserwacje pozwoliły ustalić, że aktywność naszej najbliższej gwiazdy zmienia się regularnie.
Dokonania Schwabego zainspirowały Rudolfa Wolfa, szefa obserwatorium w szwajcarskim Bernie. Który od 1848 r. kontynuował rejestrowanie plam słonecznych i zbierał dane historyczne na ten temat. Sięgające początków XVII w.

Opracowany przez Wolfa system liczenia plam.

Przyjęli astronomowie na całym świecie. Obserwacje tego fenomenu prowadzi do dziś blisko 100 obserwatoriów. Zarówno profesjonalnych, jak i amatorskich.

Najnowsze wpisy

Najnowsze komentarze

Archiwa

Meta

Tagi