SK-1 – Kombinezon Jurij Aleksiejewicza Gagarina

Skafander kosmiczny - SK-1 - Pokaz Gateway to space 2016 - Budapeszt, WęgrySkafander kosmiczny - SK-1 - Gateway to space 2016Skafander SK-1 - Pokaz Gateway to space 2016Kombinezon SK-1 - Memorial Museum of Cosmonautics - Moskwa, Rosja

SK-1 – Kombinezon Jurij Aleksiejewicza Gagarina

 

  • W użyciu w latach: 1961 – 1963
  • Statki kosmiczne: Wostok 1 do Wostok 6.
  • Masa: 20 kg.

 
SK-1 – Kombinezon nie był wykonywany na miarę, lecz dopasowywał się za pomocą stalowych linek. Na specjalną bieliznę zakładano kostium izolacyjny, a następnie kostium ciśnieniowy na wypadek dekompresji kabiny. Sowieccy konstruktorzy zmagali się z problemami, ponieważ na opracowanie skafandra mieli zaledwie cztery miesiące. Ostatecznie spisali się na medal, ponieważ do końca 1960 roku wyprodukowali osiem sztuk skafandra SK-1.

Właśnie ten strój miał na sobie Jurij Aleksiejewicz Gagarin (1934 – 1968) podczas lotu w kosmos 12 kwietnia 1961 roku. Aby uniknąć problemów z oddawaniem moczu w kosmosie, nasikał na tylne koło autobusu, który zawiózł go do rakiety. Rytuał, który miał przynieść szczęście, powtarzały później kolejne załogi lotów kosmicznych. Skafander posiadał już sznurowany na końcu niewielki rękaw w kroku, którego można było użyć w razie potrzeby.

Skafander kosmiczny – Symbol kosmonautyki na przestrzeni lat

Skafander kosmiczny - Pułkownik USAF i Astronauta NASA - Jack Fischer

Skafander kosmiczny - Astronauta USA - Nicole Stott - Kontrola dopasowania EMU

Skafander kosmiczny - Astronauta ESA - Specjalista misji STS-116 Christer Fuglesang

Skafander kosmiczny - Astronauci USA - Rick Mastracchio (r.) i Mike Hopkins w skafandrach EMU

Skafander kosmiczny - Astronauta ESA - Timothy Peake - Kontrola dopasowania

Skafander kosmiczny - Astronauta USA - Scott Kelly przenosi sprzęt do śluzy

Skafander kosmiczny - Astronauta JAXA - Hoshide Akihiko w otwartej przestrzeni kosmicznej

Skafander kosmiczny - Zdjęcie z pluszowymi maskotkami - Śluza ciśnieniowa ISS

Skafander kosmiczny – Symbol kosmonautyki na przestrzeni lat

Skafander kosmiczny – Pierwsze skafandry wyprodukowała dla Amerykanów spółka B. F. Goodrich Company w 1959 roku. Była to zmodernizowana wersja wysokościowych kombinezonów ciśnieniowych, które ta firma produkowała już wcześniej, dla lotnictwa morskiego. Tworzone dla każdego na miarę, aby zajmowały jak najmniej miejsca w kabinie rakiety. Astronauci nie mogli zatem przybrać na wadze. W przeciwnym razie nie zmieściliby się w niego.

W Związku Radzieckim na dostawcę skafandra kosmicznego dla programu Wostok wybrano zakład nr. 918. Znany również pod nazwą NPP Zwiezda. Już od 1952 roku jego pracownicy zajmowali się konstrukcją kombinezonów ciśnieniowych dla lotnictwa. Wykonali także kontener, który umożliwiał podróż psa „Łajki”, pierwszej żywej istoty – na orbitę. W odróżnieniu od Amerykanów Sowieci uważali skafander za rzecz zbędną. Ponieważ zakładali, że prawdopodobieństwo spadku ciśnienia w statku jest bardzo niskie. Tym, który jednak obstawał przy zastosowaniu skafandra, był „wielki konstruktor” rosyjskiego programu kosmicznego Siergiej Korolow (1907 – 1966)

Lista skafandrów kosmicznych kolejnych lat:

 
Skafander kosmiczny - Astronauta USA - Wally SchirraSkafander kosmiczny - Astronauta USA - John H. GlennAstronauta USA - Alan B. Shepard - Na pokładzie lotniskowca USS Lake ChamplainAstronauta Gus Grissom rozmawia z specjalistą ds. wyposażenia lotów kosmicznych - Joe W. SchmidtMercury – Skafandry dla programu o tej samej nazwie
 
 


Skafander kosmiczny - SK-1 - Pokaz Gateway to space 2016 - Budapeszt, WęgrySkafander kosmiczny - SK-1 - Gateway to space 2016Skafander SK-1 - Pokaz Gateway to space 2016Kombinezon SK-1 - Memorial Museum of Cosmonautics - Moskwa, RosjaSK-1 – Kombinezon Jurij Aleksiejewicza Gagarina
 
 


Skafander kosmiczny - Gemini-3 - Astronauci załogiSkafander kosmiczny - Gemini-3 - Astronauta i specjalista ds. skafandrówGemini-G-3C - RękawiczkiGemini-Titan 4 - Astronauci NASA - James A. McDivitt (l.) i Edward H. White - TreningGemini – Dla programu z dwuosobową załogą
 
 


Skafander kosmiczny - BierkutSkafander kosmiczny - Memorial Museum of AstronauticsBierkut - Smithsonian National Air and Space MuseumBierkut - Smithsonian Air and Space MuseumBierkut – Skafander do statku Woschod 2
 
 


Skafander kosmiczny - KrechetSkafander kosmiczny - Krechet - Smithsonian National Air and Space Museum - Washington D.C., USAKrechet - Sowiecki skafander księżycowyKrechet - Memorial Museum of Astronautics - Moskwa, RosjaKrechet – Przeznaczony do podróży na Księżyc
 
 


Skafander kosmiczny - Jastrieb - Moskwa, RosjaSkafander kosmiczny Jastrieb - Przeznaczony do pracy w EVA - Moscow Polytechnical MuseumJastrieb - Używany przez kosmonautów sowieckich - Aleksieja Jelisiejewa i Jewgienija ChrunowaJastrieb - Memorial Museum of Astronautics - Moskwa, RosjaJastrieb – Do pracy na statkach Sojuz 1, Sojuz 4 i Sojuz 5
 
 


Skafander kosmiczny - A7L - Załoga misji księżycowej Apollo-11Skafander kosmiczny - A7L - Załoga misji księżycowej Apollo-12A7L - Buzz Aldrin przy nodze modułu księżycowegoA7LB - Gateway to space 2016 - BudapesztPro Apollo – Skafander księżycowy, wersje A7L i A7LB
 
 


Skafander kosmiczny - Ekspedycja 26 - Rosyjski kosmonauta Dmitrij Kondratjew w Orlan-MKSkafander kosmiczny - Rosyjski kosmonauta - Giennadij Padałka i OrlanISS-22 - Rosyjski kosmonauta - Maksim Surajew i 2 Orlan-MKISS-22 - Rosyjski kosmonauta - Oleg Kotow i 2 OrlanOrłan – Do statków Sojuz i stacji Saljut, Mir oraz ISS
 
 


Skafander kosmiczny - Expedition 49 - Załoga statku Sojuz TMASkafander kosmiczny - Expedition 63Expedition 50 - Po wylądowaniu statku Sojuz MS-02 - KazachstanExpedition 63 - Oficjalne zdjęcie załogi - Cassidy, Ivanishin, VagnerSokoł – Jedynie do aktywności wewnątrz-pojazdowej
 
 


STS-115 - Astronauta NASA Heidemarie M. Stefanyshyn Piper w skafandrze EMU - treningSTS-123 - Astronauta NASA Robert L. BehnkenAstronauta ESA - Samantha Cristoforetti w skafandrze EMU - treningSTS-134 - Astronauta NASA Andrew Feustel w skafandrze EMUEMU – Używany na Space Shuttle, obecnie na stacji ISS
 
 


Załoga SpaceX - Astronauci NASA - (od l.) Walker, Glover, Hopkins i astronauta (JAXA) NoguchiSpaceX - Astronauci Hurley (l.) i BehnkenSpaceX - Astronauci Behnken i Hurley - Rozmowa z NASA Admin Bridenstine (l.) i Deputy Adm. MorhardSpaceX - Astronauci Behnken (r.) i Hurley - Schodzą korytarzem Neil A. Armstrong'aSpaceX Starman – Do pracy na statkach Dragon
 
 


Sokoł – Jedynie do aktywności wewnątrz-pojazdowej

Sokoł - Expedition 49 - Załoga statku Sojuz TMASkafander kosmiczny - Expedition 63Expedition 50 - Po wylądowaniu statku Sojuz MS-02 - KazachstanExpedition 63 - Oficjalne zdjęcie załogi - Cassidy, Ivanishin, Vagner

Sokoł – Jedynie do aktywności wewnątrz-pojazdowej

 

  • W użyciu w latach: 1973 – do dziś
  • Statki kosmiczne: Sojuz, Shenzhou.
  • Masa: 10 kg.

 
Sokoł – W 1973 zostały wyprodukowane miękkie kombinezony ratunkowe, które są przeznaczone jedynie do aktywności wewnątrz-pojazdowej (IVA). Obecnie używana wersja KW-2 wprowadzono w 1980 roku, na potrzeby lotu Sojuz T-2. Jest najnowocześniejszym modelem kombinezonu Sokoł i obecnie jedynym wykorzystywanym nie tylko przez Rosjan (Chińska Narodowa Agencja Kosmiczna wykupiła od Roskosmosu wiele kombinezonów tego typu na potrzeby programu Shenzhou. Jedną z chińskich misji załogowych z użyciem Sokoła był lot Shenzhou 5). Skafandry te, agencje kosmiczne różnych państw używają do dzisiaj.

Rimac C Two – Jeden z najszybszych samochodów elektrycznych

Rimac C Two - Geneva Show 2018

Rimac C Two - Geneva Show

Rimac C Two - 2018

Rimac C Two - z lewej strony z przodu

Rimac C Two - z prawej strony z przodu

Widok prototypu z prawej strony - Geneva Motor Show 2018

Widok prototypu z prawej strony z tyłu - Geneva

Geneva Motor Show 2018 - (10-03-2018)

Rimac C Two – Jeden z najszybszych samochodów elektrycznych

Rimac C Two – To jeden z najszybszych samochodów elektrycznych świata, który właśnie trafia do produkcji. R. Automobili, to firma, która działa w chorwackiej miejscowości Veliko Trgovišće. Od kilku lat trwają tam prace nad samochodem zdolnym do pokonania bariery 400 km/godz. wyłącznie dzięki energii elektrycznej.

Najpierw powstał prototyp C One, a jego konstruktorzy dla zachęty zaczęli od podania prędkości maksymalnej (412 km/godz.), oraz wartości przyspieszenia do setki (0-100 km/godz. w 2 s.). Po kilku latach pracy, gdy dosłownie za chwilę rozpocznie się małoseryjna produkcja C Two, dane te udało się potwierdzić. Pierwsze 150 egzemplarzy chorwackiego supersamochodu trafi do rąk wymagających, oraz najbardziej majętnych klientów. Wśród nich do kierowcy F1 Nica Rosberga. Cena szacunkowa wynosi: 2,2 mln €.

Najważniejszy jest monokok, czyli samonośny element nadwozia. Do którego mocuje się zawieszenie z kołami i układ napędowy. Jest lekki, sztywny i wytrzymały – powstaje z kompozytów (włókno węglowe). Wewnątrz kryje setki różnych mocowań, które są wykonywane z aluminium i starannie wklejane. Wiercenie zanadto osłabiłoby konstrukcję.

Napęd ma na wszystkie koła i cztery silniki elektryczne. Łączna moc wynosi: 1914 KM, a moment obrotowy: 2300 Nm. Wewnątrz pomiędzy fotelami ukryto specjalny akumulator o pojemności 120 kWh. Tyle ma wystarczyć na 550 kilometrów, lub 2 okrążenia toru wyścigowego Nurburgring, z pełną prędkością.

Auto w procesie montażu jest dokładnie skanowane, a ten obraz porównuje się z elektronicznym projektem – „rysunkiem technicznym”. Przechodzi proces homologacji, a żeby ją otrzymać, kilka prototypów trzeba było poddać testom zderzeniowym. Przeszedł także dopieszczanie w tunelu aerodynamicznym, a pierwsze egzemplarze sprawdza się również pod kątem przeciekania.

Biedrzeniec anyż – Pimpinella anisum – Zwany po prostu anyżem

Biedrzeniec anyż - Pimpinella anisum

Biedrzeniec anyż - Pimpinella anisum - ziarna

Biedrzeniec anyż - Pimpinella anisum - (15-05-2018)

Biedrzeniec anyż - Rosnąca roślina

Biedrzeniec anyż - Roślina

Anyż - Pimpinella anisum

Pimpinella anisum

Pimpinella anisum - (02-06-2018)

Biedrzeniec anyż – Pimpinella anisum – Zwany po prostu anyżem

Biedrzeniec anyż – Pimpinella anisum – Zwany po prostu anyżem, jest jedną z najstarszych znanych przypraw świata. Której tradycja sięga starożytnego Rzymu. Anyż ma niepowtarzalny smak i zapach kojarzący się ze Słońcem, Morzem Śródziemnym, przywodzi na myśl pastis, rakiję, ouzo i lukrecję.

Często bywa wykorzystywany w produkcji cukierków, kremów, ciast oraz innych słodyczy. Ale anyż bywa używany również w potrawach słonych. Podobnie jak koper włoski, dodaje się go do zup, sosów, stosuje jako przyprawę do dań mięsnych, oraz egzotycznych dań wegetariańskich.

System AuReus – Panele słoneczne z warzywnych odpadów

System AuReus - Montreal Convention Centre - Montreal, Kanada

System AuReus - Montreal Convention Centre - Kanada

System AuReus - Panorama - Zewnętrzny widok Montreal Convention Centre

System AuReus - Widok na wejście do Montreal Convention Centre - Montreal, Kanada

System AuReus - Montreal Convention Centre - Montreal, KanadaMontreal Convention Centre - Montreal, KanadaMontreal Convention Centre wnętrze - Montreal, KanadaMontreal Convention Centre - Montreal, Kanada - panorama

System AuReus – Panele słoneczne z warzywnych odpadów

System AuReus – Student wydziału inżynierii na Uniwersytecie Mapua w filipińskiej stolicy Manila – Carvey Ehren Maigue – stworzył cienkie okładziny. Prowadzą one generację energii z promieni ultrafioletowych. Tradycyjne panele fotowoltaiczne prowadzą pracę tylko wtedy, kiedy zostaną wystawione bezpośrednio na oddziaływanie słońca. W pochmurne dni ich wydajność produkcji energii spada. Natomiast młody wynalazca przez stworzony materiał, który przekształca bezpośrednio na energię promienie UV. Mające możliwość przenikania przez chmury. Nowy materiał jest nawet w stanie wychwytywać promienie, odbijane od innych powierzchni.

Technologia AuReus (nazwana tak w nawiązaniu do łacińskiego określenia aurora borealis, które oznacza zorzę polarną). Opiera się na cząsteczkach odpowiedzialnych za bioluminescencję, które występują m.in. w chlorofilu. Maigue wyekstrahował je z odpadów roślinnych odkupionych od rolników. Ich uprawy niszczą zakłócenia pogodowe wywoływane przez zmiany klimatu.

Zdolnością tych związków jest przekształcanie promieni UV w widzialne światło. Takie światło zostaje przechwycone. Ale również zamienia się je na energię elektryczną, przez zwykłe ogniwa fotowoltaiczne.  Otaczają one zewnętrzną część owej okładziny.

W przyszłościowym planie młodego wynalazcy jest zamiana podłoża AuReus w nici, ale także uformowanie z nich tkanin. Które mają mocowanie do pojazdów, oraz również do samolotów.

25 procent mieszkańców Filipin żyje z rolnictwa. W latach 2006 r. – 2013 r. na Filipinach poprzez ekstremalne zjawiska pogodowe zniszczeniu uległo ponad 6 mln ha upraw. AuReus produkuje energię przez mniej więcej 50 procent czasu. Standardowe panele słoneczne produkują energię, jedynie przez około 15 – 20 procent czasu.

Okrzemki – Mikroskopijnej wielkości jednokomórkowe glony

Okrzemki - McMurdo Station, South Antarctica

Okrzemki - Pod mikroskopem świetlnym

Okrzemki - Widok z mikroskopu świetlnego 40x

Okrzemki - Lorella Kennedy Diatomea (glon krzemionkowy)
 
 
 
Okrzemki - Pancerz okrzemek kopalnych - Trinacria ariesOkrzemek Star stickOkrzemek Stephanopyxis grunow - Widok z dołu, Pod mikroskopem świetlnymWagonowe koło - NOAA - (23-12-2014)

Okrzemki – Mikroskopijnej wielkości jednokomórkowe glony

Okrzemki – Będące składnikiem oceanicznego planktonu roślinnego okrzemki to mikroskopijnej wielkości jednokomórkowe glony. Ściana komórkowa tych organizmów zbudowana jest z twardej krzemionki (nawiasem mówiąc, szlachetny opal), oraz tworzy coś w rodzaju pudełka z denkiem i wieczkiem. Podczas rozmnażania przez podział nowy okrzemek zabiera ze sobą część pancerzyka „rodzica” i dobudowuje do niego mniejsze denko. Sprawia to, że kolejne generacje tych alg stają się coraz drobniejsze.

Ów proces nie trwa jednak w nieskończoność. Kiedy przekroczona zostanie granica minimalnego rozmiaru, wówczas w morzu pojawia się na ogół płciowe pokolenie nieopancerzone (tzw. auksospora). Które ma możliwość rozrastania się bez przeszkód – a potem cykl rozpoczyna się od nowa…

25 Procent tlenu w atmosferze Ziemi, zawdzięczamy produkującym go w procesie fotosyntezy okrzemkom. Stanowią one również jedną czwartą biomasy występującej we wszystkich morzach i oceanach.

Skuteczne lekarstwo na kaca – Artykuł „Alcohol and Alcoholism”

Skuteczne lekarstwo na kaca - L-cysteina - 3D-balls

Skuteczne lekarstwo na kaca - L-cysteina - 3D-sticks

Skuteczne lekarstwo na kaca - L-cysteina - 3D

Skuteczne lekarstwo na kaca - L-cysteina

Skuteczne lekarstwo na kaca - L-cysteina - 3D

L-cysteina - zwitterion 3D-balls

Aminokwas L-cysteina - 3D-balls - (2009)

Aminokwas L-cysteina - 3D-balls - (2007)

Skuteczne lekarstwo na kaca – Artykuł „Alcohol and Alcoholism”

Skuteczne lekarstwo na kaca – Artykuł „Alcohol and Alcoholism”. Fińscy badacze zamieścili w tym czasopiśmie wyniki swoich badań. W których twierdzą, iż udało im się odkryć skuteczne lekarstwo na kaca. Ma nim rzekomo być aminokwas L-cysteina, który można zażyć w postaci pigułki po przewlekłym pijaństwie. Pewne podejrzenia budzi fakt, iż przebadano zaledwie 19 osobników płci męskiej, a projekt finansowany był przez producenta pożywienia dla kotów. Który produkuje również rzeczone pigułki.

Frapin – Producent koniaku z regionu Grande Champagne

Frapin

Johannes Malling - butelka koniaku - (21-07-2010)

Frapin – Producent koniaku z regionu Grande Champagne

Frapin – Producent koniaku z regionu Grande Champagne. Rodzina Frapin posiada 240 ha nasadzeń winorośli w regionie Grande Champagne niedaleko miejscowości Segonzac. Dwadzieścia pokoleń francuskiej rodziny od 1270 r. produkuje noszący jej imię koniak.

AMD – Advanced Micro Devices

AMD - Radeon HD-7870AMD - Ryzen 1800XAMD - Sapphire Radeon HD-7750

AMD – Advanced Micro Devices

AMD – Advanced Micro Devices – Przedsiębiorstwo zajmujące się wytwarzaniem procesorów, APU, GPU i chipsetów. Powstało 1 maja 1969 roku w Sunnyvale w Stanach Zjednoczonych. Obecnie AMD dostarcza także APU i GPU do konsol Playstation i Xbox. Znanym produktem są na przykład procesory graficzne Radeon. Są one montowane na kartach graficznych Radeon i FireGL. Inne znane firmy zajmujące się produkcją kart graficznych i innych akcesoriów komputerowych to ATI oraz nVidia.

Najnowsze wpisy

Najnowsze komentarze

Archiwa

Meta

Tagi