Krechet – Przeznaczony do podróży na Księżyc

Skafander kosmiczny - KrechetSkafander kosmiczny - Krechet - Smithsonian National Air and Space Museum - Washington D.C., USAKrechet - Sowiecki skafander księżycowy Krechet - Memorial Museum of Astronautics - Moskwa, Rosja

Krechet – Przeznaczony do podróży na Księżyc

 

  • W użyciu w latach: 1967 – Nie używany
  • Statki kosmiczne: Zdobywające Księżyc.
  • Masa: 90 kg.

 
Krechet – W 1967 roku NPP „Zwiezda” zaprojektowała skafander przeznaczony do podróży na Księżyc. Otrzymał on nazwę Krechet, a kosmonauci wchodzili w niego jak do szafy, przez pokrywę z tyłu, którą następnie zamykali za sobą. Ważył 90 kg i mógł działać przez 10 godzin. Był to pierwszy kombinezon z twardym korpusem i miękkimi „kończynami”, co sprawdziło się również w kolejnych skafandrach. Krechet nie został jednak nigdy użyty do żadnej misji kosmicznej.

Sowiecki program księżycowy ruszył z opóźnieniem i zmagał się z licznymi problemami, w tym z brakiem funduszy. Na dobre pogrzebał go sukces amerykańskiego Apolla. Sowieci, usiłując zdobyć Księżyc, pracowali nad wspomnianym już skafandrem, a równolegle z nim także nad kombinezonem Orłan. Czyli „orzeł”, lecz prace nad nimi zostały zakończone w 1974 roku.

Pro Apollo – Skafander księżycowy, wersje A7L i A7LB

Pro Apollo - A7L - Załoga misji księżycowej Apollo-11Pro Apollo - A7L - Załoga misji księżycowej Apollo-12A7L - Buzz Aldrin przy nodze modułu księżycowegoA7LB - Gateway to space 2016 - Budapeszt

Pro Apollo – Skafander księżycowy, wersje A7L i A7LB

 

  • W użyciu w latach: 1967 – 1975
  • Statki kosmiczne: A7L – misje Apollo 7 – 14, A7LB – misje Apollo 15 – 17, Skylab i Apollo-Sojuz.
  • Masa: A7L – 28,1 kg, do otwartej przestrzeni kosmicznej 34,5 kg, A7LB 29,3 kg i 35,4 kg do (EVA).

 
Pro Apollo – Od 1961 roku Amerykanie skupili się na programie Apollo, którego celem było dotarcie człowieka na Księżyc. Po pożarze statku Apollo 1 zaczęto kłaść nacisk na właściwości ognioodporne. Tak powstał skafander typu A7L, którego używały załogi Apolla 7 do 14. Czyli także Neil Armstrong (1930 – 2012) i Buzz Aldrin (ur. 1930). Kombinezon posiadał lepszą ochronę przed pyłem i temperaturami. Podstawowe podtrzymanie życia do 6 godzin.

Wraz ze skafandrem rozwijał się także przenośny system podtrzymania życia (nazywany plecakiem). Dla krótkich pobytów w otwartej przestrzeni kosmicznej (EVA). Podczas misji Apollo 15 do 17, oraz na stacji kosmicznej Skylab powstała ulepszona wersja skafandra A7LB. Zamiast plecaka miała specjalne oprzyrządowanie, zamocowane w pasie astronauty.

Skafander kosmiczny – Symbol kosmonautyki na przestrzeni lat

Skafander kosmiczny - Pułkownik USAF i Astronauta NASA - Jack Fischer

Skafander kosmiczny - Astronauta USA - Nicole Stott - Kontrola dopasowania EMU

Skafander kosmiczny - Astronauta ESA - Specjalista misji STS-116 Christer Fuglesang

Skafander kosmiczny - Astronauci USA - Rick Mastracchio (r.) i Mike Hopkins w skafandrach EMU

Skafander kosmiczny - Astronauta ESA - Timothy Peake - Kontrola dopasowania

Skafander kosmiczny - Astronauta USA - Scott Kelly przenosi sprzęt do śluzy

Skafander kosmiczny - Astronauta JAXA - Hoshide Akihiko w otwartej przestrzeni kosmicznej

Skafander kosmiczny - Zdjęcie z pluszowymi maskotkami - Śluza ciśnieniowa ISS

Skafander kosmiczny – Symbol kosmonautyki na przestrzeni lat

Skafander kosmiczny – Pierwsze skafandry wyprodukowała dla Amerykanów spółka B. F. Goodrich Company w 1959 roku. Była to zmodernizowana wersja wysokościowych kombinezonów ciśnieniowych, które ta firma produkowała już wcześniej, dla lotnictwa morskiego. Tworzone dla każdego na miarę, aby zajmowały jak najmniej miejsca w kabinie rakiety. Astronauci nie mogli zatem przybrać na wadze. W przeciwnym razie nie zmieściliby się w niego.

W Związku Radzieckim na dostawcę skafandra kosmicznego dla programu Wostok wybrano zakład nr. 918. Znany również pod nazwą NPP Zwiezda. Już od 1952 roku jego pracownicy zajmowali się konstrukcją kombinezonów ciśnieniowych dla lotnictwa. Wykonali także kontener, który umożliwiał podróż psa „Łajki”, pierwszej żywej istoty – na orbitę. W odróżnieniu od Amerykanów Sowieci uważali skafander za rzecz zbędną. Ponieważ zakładali, że prawdopodobieństwo spadku ciśnienia w statku jest bardzo niskie. Tym, który jednak obstawał przy zastosowaniu skafandra, był „wielki konstruktor” rosyjskiego programu kosmicznego Siergiej Korolow (1907 – 1966)

Lista skafandrów kosmicznych kolejnych lat:

 
Skafander kosmiczny - Astronauta USA - Wally SchirraSkafander kosmiczny - Astronauta USA - John H. GlennAstronauta USA - Alan B. Shepard - Na pokładzie lotniskowca USS Lake ChamplainAstronauta Gus Grissom rozmawia z specjalistą ds. wyposażenia lotów kosmicznych - Joe W. SchmidtMercury – Skafandry dla programu o tej samej nazwie
 
 


Skafander kosmiczny - SK-1 - Pokaz Gateway to space 2016 - Budapeszt, WęgrySkafander kosmiczny - SK-1 - Gateway to space 2016Skafander SK-1 - Pokaz Gateway to space 2016Kombinezon SK-1 - Memorial Museum of Cosmonautics - Moskwa, RosjaSK-1 – Kombinezon Jurij Aleksiejewicza Gagarina
 
 


Skafander kosmiczny - Gemini-3 - Astronauci załogiSkafander kosmiczny - Gemini-3 - Astronauta i specjalista ds. skafandrówGemini-G-3C - RękawiczkiGemini-Titan 4 - Astronauci NASA - James A. McDivitt (l.) i Edward H. White - TreningGemini – Dla programu z dwuosobową załogą
 
 


Skafander kosmiczny - BierkutSkafander kosmiczny - Memorial Museum of AstronauticsBierkut - Smithsonian National Air and Space MuseumBierkut - Smithsonian Air and Space MuseumBierkut – Skafander do statku Woschod 2
 
 


Skafander kosmiczny - KrechetSkafander kosmiczny - Krechet - Smithsonian National Air and Space Museum - Washington D.C., USAKrechet - Sowiecki skafander księżycowyKrechet - Memorial Museum of Astronautics - Moskwa, RosjaKrechet – Przeznaczony do podróży na Księżyc
 
 


Skafander kosmiczny - Jastrieb - Moskwa, RosjaSkafander kosmiczny Jastrieb - Przeznaczony do pracy w EVA - Moscow Polytechnical MuseumJastrieb - Używany przez kosmonautów sowieckich - Aleksieja Jelisiejewa i Jewgienija ChrunowaJastrieb - Memorial Museum of Astronautics - Moskwa, RosjaJastrieb – Do pracy na statkach Sojuz 1, Sojuz 4 i Sojuz 5
 
 


Skafander kosmiczny - A7L - Załoga misji księżycowej Apollo-11Skafander kosmiczny - A7L - Załoga misji księżycowej Apollo-12A7L - Buzz Aldrin przy nodze modułu księżycowegoA7LB - Gateway to space 2016 - BudapesztPro Apollo – Skafander księżycowy, wersje A7L i A7LB
 
 


Skafander kosmiczny - Ekspedycja 26 - Rosyjski kosmonauta Dmitrij Kondratjew w Orlan-MKSkafander kosmiczny - Rosyjski kosmonauta - Giennadij Padałka i OrlanISS-22 - Rosyjski kosmonauta - Maksim Surajew i 2 Orlan-MKISS-22 - Rosyjski kosmonauta - Oleg Kotow i 2 OrlanOrłan – Do statków Sojuz i stacji Saljut, Mir oraz ISS
 
 


Skafander kosmiczny - Expedition 49 - Załoga statku Sojuz TMASkafander kosmiczny - Expedition 63Expedition 50 - Po wylądowaniu statku Sojuz MS-02 - KazachstanExpedition 63 - Oficjalne zdjęcie załogi - Cassidy, Ivanishin, VagnerSokoł – Jedynie do aktywności wewnątrz-pojazdowej
 
 


STS-115 - Astronauta NASA Heidemarie M. Stefanyshyn Piper w skafandrze EMU - treningSTS-123 - Astronauta NASA Robert L. BehnkenAstronauta ESA - Samantha Cristoforetti w skafandrze EMU - treningSTS-134 - Astronauta NASA Andrew Feustel w skafandrze EMUEMU – Używany na Space Shuttle, obecnie na stacji ISS
 
 


Załoga SpaceX - Astronauci NASA - (od l.) Walker, Glover, Hopkins i astronauta (JAXA) NoguchiSpaceX - Astronauci Hurley (l.) i BehnkenSpaceX - Astronauci Behnken i Hurley - Rozmowa z NASA Admin Bridenstine (l.) i Deputy Adm. MorhardSpaceX - Astronauci Behnken (r.) i Hurley - Schodzą korytarzem Neil A. Armstrong'aSpaceX Starman – Do pracy na statkach Dragon
 
 


Deep Space Network – Nadawczo-odbiorcza sieć dużych anten

Deep Space Network - Antena

Deep Space Network - Deep Dish Communications Complex - Canberra

Deep Space Network - Communication Complex - Canberra, Australia

Deep Space Network - Canberra, Australia
 
 
 
Deep Space Network - Deep Space StationDSS-43 - Canberra, AustraliaDeep Space Communication Complex-2017NASA complex - Widok z lotu ptaka - Canberra, Australia

Deep Space Network – Nadawczo-odbiorcza sieć dużych anten

Deep Space Network – Nadawczo-odbiorcza globalna sieć dużych anten, zarządzana przez Jet Propulsion Laboratory. Jest to międzyplanetarna tablica rozdzielcza NASA, która umożliwia stałą łączność z pojazdami kosmicznymi. W marcu 2020 przy jednej z największych anten tej sieci – Deep Space Station 43 (DSS-43), w Canberze w Australii – rozpoczęto prace modernizacyjne.

DSN, jedna z trzech sieci programu Komunikacji i Nawigacji Kosmicznej NASA (Space Communications and Navigation – SCaN). Jest rozlokowana w trzech miejscach na świecie – w Kalifornii, Hiszpanii i Australii. Pozwala to kontrolerom misji komunikować się nieprzerwanie z pojazdami kosmicznymi na Księżycu i poza nim, mimo obrotu Ziemi.

DSS-43, 70-metrowa antena zlokalizowana na półkuli południowej jako jedyna może wysyłać polecenia do sondy Voyager 2. Która podróżuje w kierunku południowym względem orbity Ziemi. (Inne anteny znajdujące się w kompleksie Canberra także mogą odbierać sygnały z sondy Voyager 2. Ale tylko DSS-43 może wysyłać do niej polecenia).

Wystrzelona w 1977 roku sonda Voyager 2, znajduje się w odległości ponad 11 miliardów mil (17,6 miliarda kilometrów) od Ziemi. Dlatego wymaga potężnej anteny radiowej do przesyłania jej poleceń. Taką możliwość ma specjalny nadajnik pracujący w paśmie S stacji Deep Space Station 43.

Ta modernizacja przyniesie bezpośrednie korzyści nie tylko sondzie Voyager 2, ale poprawi także łączność z łazikiem Perseverance Mars. Ponadto ułatwi przyszłe działania w zakresie eksploracji Księżyca i Marsa. Ta sieć będzie odgrywać kluczową rolę w nawigacji i łączności z wstępnymi misjami na Księżycu i Marsie, takimi jak załogowa misja Artemis.

Antena została wyłączona na początku marca 2020 roku i zostanie ponownie włączona po zakończeniu modernizacji w styczniu 2021 roku.

Olympus Mons – Najwyższy szczyt Układu Słonecznego

Mars - Mariner 9 (1971 - 1972)Marsjański wulkan - Fotografia z Sondy Viking 1 - Odległość 5000 mil - 14.02.1979Olympus Mons - Mars - MC-2 - Diacria RegionOlympus Mons - Fotografia z Sondy Viking 1

Olympus Mons – Najwyższy szczyt Układu Słonecznego

Olympus Mons – Wygasły wulkan na Czerwonej Planecie, wznosi się na wysokość prawie 22 km! Kwestia pomiarów jest jednak sporna. Więc w zależności od miejsca, w stosunku do którego mierzymy wierzchołek. Może urosnąć nawet do 26 km.

Jego średnica również robi wrażenie – u podstawy wynosi 624 km.

Sam krater wulkaniczny ma ok. 85 km długości, 60 km szerokości, oraz głębokość dochodzącą do 3 km. Przyszli marsjańscy wspinacze nie będą jednak szczególnie zachwyceni. Bo Olympus ma łagodne, zaledwie 5-stopniowe nachylenie.

Imponującymi rozmiarami mogą się także pochwalić:

Rheasilvia, ogromny krater uderzeniowy o średnicy 505 km. Zajmujący aż 90% powierzchni planetoidy Westa (22,5 km wysokości).
Szereg niemal równych szczytów na księżycu SaturnieJapetusie, (ok. 20 km). Oraz South Boösaule, najwyższe wzniesienie na księżycu Jowisza – Io (ok. 18 km).

Ilość księżyców Ziemi – Dwa dodatkowe pseudoksiężyce

Ilość księżyców Ziemi - Kazimierz Kordylewski - 1964Ilość księżyców Ziemi - Punkt libracyjny L4 - diagramIlość księżyców Ziemi - Rozmieszczenie punktów libracyjnych L4 i L5

Ilość księżyców Ziemi – Dwa dodatkowe pseudoksiężyce

Ilość księżyców Ziemi – Otóż posiada dwa dodatkowe, a dokładniej rzecz ujmując pseudoksiężyce. Są to obłoki pyłowe znajdujące się w punktach libracyjnych L4 i L5 układu Ziemia-Księżyc. Wprawdzie odkryto je już w latach 50. XX wieku, ale dopiero w 2018 roku węgierskim naukowcom udało się zmierzyć polaryzację ich światła. Jednoznacznie potwierdzając te obiekty. Po raz pierwszy zostały one dostrzeżone przez polskiego astronoma Kazimierza Kordylewskiego i stąd wzięła się ich nazwa – księżyce Kordylewskiego. W 1956 roku zauważył on struktury pyłowe, które udało mu się sfotografować pięć lat później. Specjaliści przez dekady próbowali znaleźć twarde dowody na ich obecność, co nie było łatwym zadaniem: K.Kordylewski prowadził obserwacje z Kasprowego Wierchu i to zimą. Zaledwie kilka razy udało je się zaobserwować i sfotografować

TRAPPIST-1f – Kamienista egzoplaneta wielkości Ziemi

TRAPPIST-1f - Artystyczna wizja egzoplanetyTRAPPIST-1f - Porównanie danych kamienistych planet układu TRAPPIST-1, z planetami układu słonecznegoTRAPPIST-1f - Układ planetarny wokół czerwonego karła TRAPPIST-1

TRAPPIST-1f – Kamienista egzoplaneta wielkości Ziemi

TRAPPIST-1f – Kamienista egzoplaneta, systemu planetarnego wokół czerwonego karła TRAPPIST-1.

ESI: 0,68
Wielkość: 1,1 Ziemi
Masa: 0,9 Ziemi
Temperatura równoważna: -65°C

Wokół gwiazdy oddalonej od nas o 40 lat świetlnych krąży siedem kamienistych planet. Szósta z kolei ma bardzo podobne rozmiary do Ziemi, jednak jej gęstość jest zasadniczo mniejsza. Składem jest bliska lodowym lub wodnym światom księżyca Jowisza – Europy czy też księżyca Saturna – Enceladusa. Pierwsze pomiary wyznaczyły, iż niemałą część masy planety stanowi lód, a pod powierzchnią być może i woda w stanie ciekłym. Atmosfera tutaj nie jest najgęstsza, zatem temperatura równoważna prawdopodobnie nie różni się od tej właściwej.

ISRO – Indian Space Research Organisation

ISRO - RLV-TD LogoISRO - Vikram Sarabhai - popiersieISRO - Vikram Sarabhai (18.09.1969)

ISRO – Indian Space Research Organisation

ISRO – Swój program kosmiczny ma również drugie państwo z największą liczbą ludności na świecie, Indie. Indian Space Research Organisation zaczął wprowadzać w życie indyjski program kosmiczny w latach 60. ubiegłego wieku. Największe zasługi dla rozwoju tej dziedziny ma indyjski naukowiec Vikram Sarabhai (1919 – 1971). Wiadomo było, że Indie nie mogą spełnić takich zadań jak lądowanie na Księżycu albo wysłanie człowieka w kosmos. Dlatego skoncentrowano się na mniej skomplikowanych, osiągalnych celach. Obecnie ISRO pracuje nad rozwojem własnego promu kosmicznego, który mógłby wielokrotnie lecieć w kosmos, transportując ładunki i przewożąc załogę.

Zakłada się, że w ciągu 15 lat zostaną rozwiązane wszystkie kwestie technologiczne. Indie mają za sobą pierwsze testy eksperymentalnego modelu promu kosmicznego RLV-TD (Reusable Launch Vehicle Technology Demonstration Programme). Maszyna wystartowała z kosmodromu Sriharikota znajdującego się na wyspie w Zatoce Bengalskiej. Lot próbny trwał 770 sekund, a prom osiągnął wysokość 65 km. Rakieta została zaprojektowana w taki sposób, by ISRO w trakcie lotu mogła zgromadzić ważne dane. Dotyczące n.p.:  prędkości hipersonicznej, autonomicznego lądowania.

Rozwój bezksiężycowy – Ziemia bez Księżyca

Rozwój bezksiężycowy - Ziemia bez Księżyca

Rozwój bezksiężycowy – Ziemia bez Księżyca

Rozwój bezksiężycowy – Symulacje 4 miliardy lat rozwoju Ziemi bez obecności Księżyca. Zostały wykonane w Centrum Badawczym NASA w Moffett Field w Kalifornii przez Jacka Lisauera. W opracowanym modelu maksymalny kąt pochylenia się do osi Ziemi okazał się znacznie mniejszy niż zakładano we wcześniejszych badaniach. Wnioski z badania były następujące: Ziemia byłaby Ziemią nawet bez swojego bardzo dużego satelity.

Łańcuch DNA – Drabiny z milionami szczebli

Łańcuch DNA – Drabiny z milionami szczebli

Łańcuch DNA – Drabiny z milionami szczebli

Łańcuch DNA – Drabiny z milionami szczebli – Nici DNA przypominają spiralnie skręcone drabinki z milionami szczebelków, każdy z nich jest nośnikiem instrukcji zapisanych za pomocą chemicznego kodu. Gdyby udało się rozplątać i rozciągnąć łańcuch DNA z jednej komórki ludzkiej, mierzyłby ok. 2 metrów, jego grubość wyniosłaby jednak ok. 0,000002 mm. Łańcuch DNA z organizmu jednego człowieka jest 16 razy dłuższy niż droga z Ziemi na Księżyc.

Najnowsze wpisy

Najnowsze komentarze

Archiwa

Meta

Tagi