Okrzemki – Mikroskopijnej wielkości jednokomórkowe glony

Okrzemki - McMurdo Station, South Antarctica

Okrzemki - Pod mikroskopem świetlnym

Okrzemki - Widok z mikroskopu świetlnego 40x

Okrzemki - Lorella Kennedy Diatomea (glon krzemionkowy)
 
 
 
Okrzemki - Pancerz okrzemek kopalnych - Trinacria ariesOkrzemek Star stickOkrzemek Stephanopyxis grunow - Widok z dołu, Pod mikroskopem świetlnymWagonowe koło - NOAA - (23-12-2014)

Okrzemki – Mikroskopijnej wielkości jednokomórkowe glony

Okrzemki – Będące składnikiem oceanicznego planktonu roślinnego okrzemki to mikroskopijnej wielkości jednokomórkowe glony. Ściana komórkowa tych organizmów zbudowana jest z twardej krzemionki (nawiasem mówiąc, szlachetny opal), oraz tworzy coś w rodzaju pudełka z denkiem i wieczkiem. Podczas rozmnażania przez podział nowy okrzemek zabiera ze sobą część pancerzyka „rodzica” i dobudowuje do niego mniejsze denko. Sprawia to, że kolejne generacje tych alg stają się coraz drobniejsze.

Ów proces nie trwa jednak w nieskończoność. Kiedy przekroczona zostanie granica minimalnego rozmiaru, wówczas w morzu pojawia się na ogół płciowe pokolenie nieopancerzone (tzw. auksospora). Które ma możliwość rozrastania się bez przeszkód – a potem cykl rozpoczyna się od nowa…

25 Procent tlenu w atmosferze Ziemi, zawdzięczamy produkującym go w procesie fotosyntezy okrzemkom. Stanowią one również jedną czwartą biomasy występującej we wszystkich morzach i oceanach.

Deep Space Network – Nadawczo-odbiorcza sieć dużych anten

Deep Space Network - Antena

Deep Space Network - Deep Dish Communications Complex - Canberra

Deep Space Network - Communication Complex - Canberra, Australia

Deep Space Network - Canberra, Australia
 
 
 
Deep Space Network - Deep Space StationDSS-43 - Canberra, AustraliaDeep Space Communication Complex-2017NASA complex - Widok z lotu ptaka - Canberra, Australia

Deep Space Network – Nadawczo-odbiorcza sieć dużych anten

Deep Space Network – Nadawczo-odbiorcza globalna sieć dużych anten, zarządzana przez Jet Propulsion Laboratory. Jest to międzyplanetarna tablica rozdzielcza NASA, która umożliwia stałą łączność z pojazdami kosmicznymi. W marcu 2020 przy jednej z największych anten tej sieci – Deep Space Station 43 (DSS-43), w Canberze w Australii – rozpoczęto prace modernizacyjne.

DSN, jedna z trzech sieci programu Komunikacji i Nawigacji Kosmicznej NASA (Space Communications and Navigation – SCaN). Jest rozlokowana w trzech miejscach na świecie – w Kalifornii, Hiszpanii i Australii. Pozwala to kontrolerom misji komunikować się nieprzerwanie z pojazdami kosmicznymi na Księżycu i poza nim, mimo obrotu Ziemi.

DSS-43, 70-metrowa antena zlokalizowana na półkuli południowej jako jedyna może wysyłać polecenia do sondy Voyager 2. Która podróżuje w kierunku południowym względem orbity Ziemi. (Inne anteny znajdujące się w kompleksie Canberra także mogą odbierać sygnały z sondy Voyager 2. Ale tylko DSS-43 może wysyłać do niej polecenia).

Wystrzelona w 1977 roku sonda Voyager 2, znajduje się w odległości ponad 11 miliardów mil (17,6 miliarda kilometrów) od Ziemi. Dlatego wymaga potężnej anteny radiowej do przesyłania jej poleceń. Taką możliwość ma specjalny nadajnik pracujący w paśmie S stacji Deep Space Station 43.

Ta modernizacja przyniesie bezpośrednie korzyści nie tylko sondzie Voyager 2, ale poprawi także łączność z łazikiem Perseverance Mars. Ponadto ułatwi przyszłe działania w zakresie eksploracji Księżyca i Marsa. Ta sieć będzie odgrywać kluczową rolę w nawigacji i łączności z wstępnymi misjami na Księżycu i Marsie, takimi jak załogowa misja Artemis.

Antena została wyłączona na początku marca 2020 roku i zostanie ponownie włączona po zakończeniu modernizacji w styczniu 2021 roku.

Helikopter Ingenuity – Zdolny do lotu w atmosferze Marsa

Helikopter Ingenuity - (25-05-2018)

Helikopter Ingenuity - (25-05-2018)

Helikopter Ingenuity na powierzchni Marsa

Helikopter Ingenuity - Mars
 
 
 
Helikopter Ingenuity - Pasadena, Kalifornia, USAHelikopter marsjański i jego system dostarczania dołączone do łazika Perseverance Mars - Kennedy-Space-CenterMarsjański łazik Perseverance - Kennedy-Space-CenterMars2020 - Prezentacja helikoptera - Laboratorium napędu odrzutowego - Pasadena, Kalifornia, USA

Helikopter Ingenuity – Zdolny do lotu w atmosferze Marsa

Helikopter Ingenuity – Zdolny do lotu w atmosferze Marsa, ponad sto razy rzadszej niż ziemska. O możliwości lotu w rozrzedzonym marsjańskim powietrzu, wiedzieliśmy już w latach 90. ubiegłego wieku. Problemem była technologia. Potrzebowaliśmy superlekkich i wytrzymałych materiałów, miniaturyzacji komponentów elektronicznych w skali niemożliwej do osiągnięcia 30 lat temu. Oraz znacznego zwiększenia mocy obliczeniowej i pamięci komputerów. Na przykład Biurkowy pecet miał wtedy 16 MB pamięci, dzisiaj średni telefon ma 32 GB, czyli dwa tysiące razy więcej.

Pomysł budowy marsjańskiego helikoptera powrócił około pięć lat temu – i oto Ingenuity leci właśnie z łazikiem Perseverance na Czerwoną Planetę. Za kilka miesięcy dowiemy się, czy wzniesie się tam w powietrze. Zgodnie z planem ma wylądować na Marsie 18 lutego 2021 r.

W trakcie lotu są nawet bardziej zjednoczone. Ingenuity wraz ze złożonymi śmigłami i panelami słonecznymi jest schowany w zasobniku na podwoziu łazika. Duży i ciężki Perseverance chroni malutki helikopter w czasie podróży kosmicznej.

Jest jednostką absolutnie niezależną od łazika. Ich działania na Marsie nie są ze sobą skorelowane, nie uzupełniają się. Helikopter ma zademonstrować możliwości technologiczne i na tym koniec. Wszystko czego powinien dokonać, to poprawnie się rozłożyć, naładować baterie. Pokazać, że potrafi wznieść się w powietrze i wylądować.

Dane pojazdu:

Waga: 1,8 kg
Długość: 49 cm
Rozstaw śmigieł dochodzi do 120 cm

Śmigła mogą poruszać się z częstotliwością 2400 obrotów/m
Jednorazowo może lecieć przez 90 sekund, (pierwszy lot braci Wright trwał zaledwie 12 sekund).
W tym czasie może pokonać 300 m, lecąc na wysokości 3-4 m.

Zasilany bateriami słonecznymi.
Całkowicie autonomiczny system sterowania wyposażony w dwie kamery, sensory wspomagające nawigację oraz prosty komputer.

Atmosfera Ziemi– Wysokie warstwy emitują muzykę

Atmosfera Ziemi - NASA - Ziemia

Atmosfera Ziemi - Happy New Year planet Earth

Atmosfera Ziemi - Planetatierra - (07-12-1972)

Atmosfera Ziemi - The Amazing Earth atmosphere

Atmosfera Ziemi - Top Images from NASA
 
 

Atmosfera Ziemi - Blue Marble Rotation

Earth - NASA-EPIC-Team

Blue Marble Eastern Hemisphere

NASA-Earth - 17-April-2010

Instrumenty strunowe -  Muzeum Instrumentów muzycznych

Atmosfera Ziemi – Wysokie warstwy emitują muzykę

Atmosfera Ziemi – Wysokie warstwy emitują muzykę – W atmosferze naszej planety, pojawiają się wtedy fale dźwiękowe. Które mają długości od 1 tysiąca do 10 tysięcy kilometrów. Potrafiące pędzić z prędkością do 1000 km/h. Kiedy ich prędkość i wysokość, na której się pojawią, są ze sobą odpowiednio zgrane. Fale takie mogą utrzymać się nad Ziemią nawet przez ponad 30 godzin.
Atmosfera działa wtedy jak pudło rezonansowe, tworząc ogromny instrument muzyczny o rozmiarze całej planety. Fale te są przemieszczającymi się zaburzeniami gęstości i ciśnienia, a zatem moglibyśmy je usłyszeć, gdyby nie to, że ich częstotliwość jest niezwykle mała, przez co staje się nieosiągalna dla naszych uszu.

Spirulina – Niebiesko-zielona sinica często mylona z chlorellą

Spirulina w proszku

Suplement diety - (07-08-2011)

Spirulina w tabletkach - suplement diety

Spirulina - Podczas zbioru

Niebiesko-zielona sinica

Rozrost glonów w zbiorniku wodnym - (18-12-2017)

Spirulina - Pracownicy w cieplarni

Spirulina – Niebiesko-zielona sinica często mylona z chlorellą

Spirulina – Niebiesko-zielona sinica często mylona z chlorellą, jednak są to dwie różne rośliny. Ten organizm istnieje na Ziemi już około 3,5 miliarda lat. Szeroko stosowany w starożytności przez Azteków, Majów, Afrykanów i Azjatów. Obecnie jego popularność zaczyna rosnąć głównie z powodu ogromnej ilości białka, które zawiera. Jest doskonałym źródłem przeciwutleniaczy, witamin z grupy B lub niezbędnych aminokwasów. Polecana również wegetarianom ze względu na wysoką zawartość żelaza.

Superfood – Produkty z wysoką zawartością zdrowych substancji

Superfood - Posiłek zdrowej żywności

Chlorella - Jednokomórkowa alga

Superfood - Spirulina

Zielony Jęczmień - Pola w Turyngii

Superfood - Pole jęczmienia - (22-05-2015)

Jagody Goji - (27-12-2008)

Superfood - Żurawina - Franklin Farm, section of Oak Hill, Fairfax County, Virginia

Flax seed

Superfood - Nasiona Chia - Niemcy

Kefir - nalewanie do szklanki

Superfood - Fermentowane produkty mleczne - Maślanka

Jogurt w stalowym naczyniu

Superfood - Produkty owsiane - Owsianka

Superfood - Burak czerwony - przed gotowaniem

Superfood - Zielona herbata Matcha - (06-07-2017)

Zielona herbata Matcha - liście i sproszkowana

Superfood – Produkty z wysoką zawartością zdrowych substancji

Superfood – Produkty z wysoką zawartością zdrowych substancji. Zbilansowana dieta, odpowiednia aktywność fizyczna, wystarczająca ilość snu i ograniczony stres – wszystko to wpływa na nasze zdrowie. Dlatego coraz częściej poszukiwana jest nowa żywność. W celu wsparcia zdrowego stylu życia. Dietetycy bardzo często to wspierają. Te pokarmy mają znacznie więcej witamin, minerałów czy przeciwutleniaczy i pomagają organizmowi zwiększyć odporność.

Jednak niektórzy z krytyków są zdania, że nie ma żadnych dowodów na to, iż mają jakiekolwiek „supermoce”. I nawet w przypadku pożywienia duża ilość nie oznacza większego efektu. Co więcej, wiele z nich jest importowanych z zagranicy, co również wiąże się z pewnym obciążeniem dla środowiska. Dodatkowo płaci się za nie więcej.

Lista produktów:

Zielone produkty:

Chlorella – Słodkowodne glony istniejące na świecie od kilku miliardów lat,

Spirulina – Niebiesko-zielona sinica często mylona z chlorellą, ten organizm istnieje na Ziemi już ok. 3,5 mld lat,

Zielony Jęczmień – Uprawiany jako pierwsza na świecie słodka trawa. Najczęściej spożywany w formie napoju,

Suszone owoce:

Jagody Goji – Główną zaletą tych owoców jest duża ilość witaminy C i błonnika,

Żurawina – Szczególnie ceniona ze względu na wysoką zawartość witamin C, K i E,

Nasiona:

Lnu – Pozytywne efekty wynikające ze spożywania, znano już w starożytnym Babilonie i Egipcie,

Chia – Ceniona przez starożytnych Azteków i Majów,

Pozostałe:

Fermentowane produkty mleczne:

Kefir – Szczególnie ważny dla prawidłowego składu mikroflory jelitowej,

Maślanka – Chroni błonę śluzową jelit przed tworzeniem i wchłanianiem toksycznych substancji,

Jogurt – Pomaga wzmocnić układ odpornościowy i obniżyć poziom cholesterolu we krwi,

Produkty owsiane:

Produkty owsiane – Pionierami w jego uprawie byli prawdopodobnie Słowianie,

Buraki:

Burak – Jest jednym z najzdrowszych i najbardziej uniwersalnych warzyw. Pochodzi z basenu Morza Śródziemnego,

Zielona herbata Matcha:

Zielona herbata Matcha – Najstarsza japońska herbata, która jest również używana podczas ceremonii buddyjskich.

Rejestr plam słonecznych – Program prowadzony od 1826 r.

Rejestr plam słonecznych - Rotacja SłońcaRejestr plam słonecznych - Obserwacja największej plamy słonecznej - NASARejestr plam słonecznych - Plamy słoneczne - TaiwanRejestr plam słonecznych - Powierzchnia Słońca - HMI-NASARejestr plam słonecznych - Monster Sunspot AR1476 - NASA

 

Rejestr plam słonecznych - Rozbłyski X1.4 i X1.9 - NASA, SDORejestr plam słonecznych - Big Sunspot 1520 - Wytworzył rozbłysk - NASARejestr plam słonecznych - Plama słoneczna 1112Plamy słoneczne podczas zachodu Słońca - Xihu, HangzhouPlamy słoneczne

 

Sunspot butterfly - wykresOkresowe zmiany liczby plam słonecznychSunspot diagramZmiany w promieniowaniu słonecznym i liczbie plam na Słońcu - 1975-2013Samuel Heinrich Schwabe - Tabliczka upamiętniająca w Dessau

Rejestr plam słonecznych – Program prowadzony od 1826 r.

Rejestr plam słonecznych – Najdłużej prowadzonym regularnym badaniem naukowym na świecie, jest tworzony od 1826 r. rejestr liczby plam na Słońcu.
Program badawczy zapoczątkował niemiecki astronom amator Samuel Heinrich Schwabe. Przez 17 lat regularnie przyglądał się Słońcu, ponieważ chciał zaobserwować nieznaną wcześniej nauce planetę zwaną Wulkan. Przemieszczającą się na tle tarczy słonecznej. Oczywiście nie znalazł niczego – między Ziemią, a Słońcem znajdują się tylko Merkury i Wenus. Znane od starożytności – ale jego obserwacje pozwoliły ustalić, że aktywność naszej najbliższej gwiazdy zmienia się regularnie.
Dokonania Schwabego zainspirowały Rudolfa Wolfa, szefa obserwatorium w szwajcarskim Bernie. Który od 1848 r. kontynuował rejestrowanie plam słonecznych i zbierał dane historyczne na ten temat. Sięgające początków XVII w.

Opracowany przez Wolfa system liczenia plam.

Przyjęli astronomowie na całym świecie. Obserwacje tego fenomenu prowadzi do dziś blisko 100 obserwatoriów. Zarówno profesjonalnych, jak i amatorskich.

Raflezja Arnolda – Rafflesia Arnoldii – Największy kwiat to pasożyt

Raflezja Arnolda - Bengkulu - 21-April-2015Rafflesia Arnoldii - Lake-Maninjau - Sumatra-Indonesia - 1-09-99Rafflesia Arnoldii - BukietnicaRaflezja Arnolda - Model - Lee Kong Chian - Natural History Museum Singapore - 08-08-2015

Raflezja Arnolda – Rafflesia Arnoldii – Największy kwiat to pasożyt

Raflezja Arnolda – Rafflesia Arnoldii, zwana też bukietnicą, to największy pojedynczy kwiat na Ziemi. Nie ma własnych łodyg, liści ani korzeni. Pasożytuje na pnączach z rodzaju Cissus, spokrewnionych z winoroślą. Czerpiąc od żywicieli wodę i substancje odżywcze. Raflezja rośnie w gęstwinie tropikalnej dżungli na Borneo i Sumatrze.
Osiąga wagę 11 kg i średnicę jednego metra. Składa się z pięciu mięsistych, czerwonych, biało nakrapianych płatków. W jej wnętrzu znajduje kilka litrów nektaru, oraz przypominające kolce twory, o niepoznanej dotychczas funkcji.
Raflezja wydziela specyficzny, przykry dla nas zapach zepsutego mięsa. W ten sposób przywabia zapylające chrząszcze oraz muchówki. Dlatego mieszkańcy Indonezji nazywają ją trupim kwiatem. Kwitnie przez 5 – 7 dni, raz na kilka lat. Jeśli jednak zostanie zapylona, wykształca okrągłe owoce. Zawierające tysiące drobnych nasion.

Sakurajima – Japonia, Kiusiu

Sakurajima - Wybuch wulkanu Sakurajima w JaponiiSakurajima - Kiusiu, JaponiaSakurajima - Wybuch wulkanu Sakurajima w Japonii - NASASakurajima - Wulkan Sakurajima wytworzył gęsty pióropusz popiołu nad japońską wyspą Kiusiu - 11.23.2013Sakurajima z Kagoshimy - Kiusiu, JaponiaSakurajima - Widok z kosmosu

 
 
 

Sakurajima – Japonia, Kiusiu

 

  • Lokalizacja: Japonia, wyspa Kiusiu
  • Szczyt: 1117 m.n.p.m.

 
Sakurajima – Wulkan znajduje się na japońskiej wyspie Kiusiu. Nie bez powodu jest uważany za jeden z najbardziej niebezpiecznych wulkanów na Ziemi. Od 1955 roku wybucha prawie bez przerwy. Jego wiek szacuje się na 22 000 lat. Sakurajima jest położona bardzo blisko miasta Kagoshimy, zamieszkałego przez 700 000 obywateli.

Znane nam historyczne świadectwa wybuchów pochodzą jeszcze z VIII wieku. Największa erupcja miała miejsce dopiero w roku 1914. Do tego czasu, wulkan przez ponad stulecie nie wykazywał żadnej aktywności, więc został już uznany za wygasły. Z powodu silnego trzęsienia ziemi mieszkańcy wyspy zdążyli się na szczęście ewakuować przed erupcją. Wyciek lawy trwał ponad miesiąc. W wyniku tego wielkiego wybuchu wyspa zaczęła się powiększać, aż na koniec połączyła się z kontynentem.

W 2016 roku wulkan znowu eksplodował. Wydobywał się z niego ogień, a nad nim unosił się obłok dymu i pyłu wulkanicznego. Oderwane kawałki skał spadły aż 2 kilometry dalej. Główne obawy wywołało relatywnie bliskie położenie elektrowni jądrowej Sendai.

Ilość księżyców Ziemi – Dwa dodatkowe pseudoksiężyce

Ilość księżyców Ziemi - Kazimierz Kordylewski - 1964Ilość księżyców Ziemi - Punkt libracyjny L4 - diagramIlość księżyców Ziemi - Rozmieszczenie punktów libracyjnych L4 i L5

Ilość księżyców Ziemi – Dwa dodatkowe pseudoksiężyce

Ilość księżyców Ziemi – Otóż posiada dwa dodatkowe, a dokładniej rzecz ujmując pseudoksiężyce. Są to obłoki pyłowe znajdujące się w punktach libracyjnych L4 i L5 układu Ziemia-Księżyc. Wprawdzie odkryto je już w latach 50. XX wieku, ale dopiero w 2018 roku węgierskim naukowcom udało się zmierzyć polaryzację ich światła. Jednoznacznie potwierdzając te obiekty. Po raz pierwszy zostały one dostrzeżone przez polskiego astronoma Kazimierza Kordylewskiego i stąd wzięła się ich nazwa – księżyce Kordylewskiego. W 1956 roku zauważył on struktury pyłowe, które udało mu się sfotografować pięć lat później. Specjaliści przez dekady próbowali znaleźć twarde dowody na ich obecność, co nie było łatwym zadaniem: K.Kordylewski prowadził obserwacje z Kasprowego Wierchu i to zimą. Zaledwie kilka razy udało je się zaobserwować i sfotografować