Najsilniejszy kwas – Kwas fluoroantymonowy

Najsilniejszy kwas - Kwas fluoroantymonowy

Kolory:

Wodór, H: biały
Fluor, F: zielony
Antymon, Sb: fioletowy

Najsilniejszy kwas – Kwas fluoroantymonowy

Najsilniejszy kwas – Kwas fluoroantymonowy – Właściwie to superkwas stanowiący mieszaninę kwasu fluorowodorowego (HF) oraz pentafluorku antymonu (SbF5). Jest tysiąc bilionów razy silniejszy od stężonego kwasu siarkowego. Nawet krótkotrwały kontakt ze skórą, może zakończyć się poważnymi obrażeniami lub śmiercią – podobnie jak wdychanie jego oparów. Kwas fluoroantymonowy jest przechowywany w specjalnych pojemnikach.

TRAPPIST-1e – Egzoplaneta układu TRAPPIST-1

TRAPPIST-1eTRAPPIST-1e - Orbity planet układu TRAPPIST-1

TRAPPIST-1e

TRAPPIST-1e – Egzoplaneta układu TRAPPIST-1

TRAPPIST-1e – Kamienista egzoplaneta układu TRAPPIST-1, według własności fizycznych to właśnie „e” z systemu planetarnego TRAPPIST jest najbardziej podobne do Ziemi.

ESI: 0,85
Wielkość: 0,9 Ziemi
Masa: 0,8 Ziemi
Temperatura równoważna: -22°C

Porusza się ona pośrodku ekosystemu całego tego zbioru, jednak jest tutaj najmniej wody. TRAPPIST-1e ma mniejszy rozmiar od Ziemi, ma jednak większą masę. Ewentualni mieszkańcy musieliby być mniejszego wzrostu oraz większej wagi, by poradzić sobie z naporem lokalnej grawitacji. Czerwone karły, do których należy gwiazda TRAPPIST-1, nie emitują tyle światła i ciepła co chociażby Słońce. Oznacza to, że ekosfera, w której w odpowiednich warunkach może utrzymać się woda w stanie ciekłym, znajduje się w znacznie bliższych orbitach niż w naszym układzie słonecznym. Rok na planecie TRAPPIST-1e trwa sześć zwykłych ziemskich dni.
Planeta prawdopodobnie ma również kompaktową atmosferę, w której brakuje wodoru. Ten typ atmosfery można znaleźć również na planetach skalistych naszego układu słonecznego. Wodór jest ponadto gazem cieplarnianym, gdyby była go w tutejszej atmosferze wielka ilość, powierzchnia planety nie nadawałaby się do zamieszkania.

Cząsteczki z przestrzeni – Gaz pierwotny

Cząsteczki z przestrzeni – Wielki Wybuch

Cząsteczki z przestrzeni – Gaz pierwotny

Cząsteczki z przestrzeni – Gaz pierwotny – Została potwierdzona hipoteza o pochodzeniu cząsteczek z kosmosu. Naukowcom udało się odkryć tzw. gaz pierwotny, który powstał tuż po Wielkim Wybuchu, w jego skład wchodzi wodór i jego cięższy izotop deuter. Odkrycie to potwierdza iż podczas Wielkiego Wybuchu powstały tylko najlżejsze pierwiastki chemiczne, wodór i hel. Cięższe pierwiastki pojawiły się dopiero po 100 mln lat.

Czarnobylska katastrofa – Wypadek w elektrowni jądrowej

Czarnobylska katastrofa – Wypadek w elektrowni jądrowej

Czarnobylska katastrofa – Wypadek w elektrowni jądrowej

Czarnobylska katastrofa – 26.04.1986 r. miał miejsce wypadek w elektrowni jądrowej w Czarnobylu na Ukrainie. Przyczyną była eksplozja wodoru w reaktorze jądrowym. Zanieczyszczona powierzchnia wynosiła 125-146 tysięcy km² Ukrainy, Białorusi, Rosji, a radioaktywna chmura przemieszczała się nad Europą. Z powodu zanieczyszczenia ewakuowano i przesiedlono ponad 350 tys. ludzi.

Radioaktywny materiał zegarków

Radioaktywny materiał zegarków - Aqua Master clock

Radioaktywny materiał zegarków

Radioaktywny materiał zegarków – Do lat 60. XX wieku powszechnie stosowano w zegarkach materiał radioaktywny – rad 226, dzięki któremu ich tarcze i wskazówki świeciły w ciemności. Dzisiaj farba fluorescencyjna, którą pokrywa się cyferblaty, zawiera tryt. To promieniotwórczy izotop wodoru, jednak jego niewielkie ilości uchodzą za nieszkodliwe dla człowieka.

Marsjański metan – Odkryty na meteorytach z Marsa

Marsjański metan

Marsjański metan – Odkryty na meteorytach z Marsa

Marsjański metan – Odkryty na meteorytach z Marsa – Kanadyjscy naukowcy z Uniwersytetu Brock w sześciu meteorytach pochodzących z Marsa wykryli obecność metanu. Badacze znaleźli też ślady dwutlenku węgla, wodoru, azotu, tlenu i argonu. Metan w meteorytach powstał najprawdopodobniej pod wpływem reakcji chemicznych, więc nie jest pochodzenia biologicznego jak metan na Ziemi. Naukowcy sądzą, że w wulkanicznych skałach Marsa znajdują się duże ilości metanu, który mógłby być źródłem energii dla podziemnych mikrobów. Tę teorię potwierdza fakt, że również na Ziemi istnieją mikroorganizmy, które żyją dzięki metanowi. Żyją na dnach oceanów w warstwach bazaltowych i nie potrzebują tlenu. Sygnały obecności metanu w atmosferze Marsa pojawiły się już ponad 10 lat temu, jednak dotychczas nie udało się ich jednoznacznie potwierdzić.