Raflezja Arnolda – Rafflesia Arnoldii – Największy kwiat to pasożyt

Raflezja Arnolda - Bengkulu - 21-April-2015Rafflesia Arnoldii - Lake-Maninjau - Sumatra-Indonesia - 1-09-99Rafflesia Arnoldii - BukietnicaRaflezja Arnolda - Model - Lee Kong Chian - Natural History Museum Singapore - 08-08-2015

Raflezja Arnolda – Rafflesia Arnoldii – Największy kwiat to pasożyt

Raflezja Arnolda – Rafflesia Arnoldii, zwana też bukietnicą, to największy pojedynczy kwiat na Ziemi. Nie ma własnych łodyg, liści ani korzeni. Pasożytuje na pnączach z rodzaju Cissus, spokrewnionych z winoroślą. Czerpiąc od żywicieli wodę i substancje odżywcze. Raflezja rośnie w gęstwinie tropikalnej dżungli na Borneo i Sumatrze.
Osiąga wagę 11 kg i średnicę jednego metra. Składa się z pięciu mięsistych, czerwonych, biało nakrapianych płatków. W jej wnętrzu znajduje kilka litrów nektaru, oraz przypominające kolce twory, o niepoznanej dotychczas funkcji.
Raflezja wydziela specyficzny, przykry dla nas zapach zepsutego mięsa. W ten sposób przywabia zapylające chrząszcze oraz muchówki. Dlatego mieszkańcy Indonezji nazywają ją trupim kwiatem. Kwitnie przez 5 – 7 dni, raz na kilka lat. Jeśli jednak zostanie zapylona, wykształca okrągłe owoce. Zawierające tysiące drobnych nasion.

Gary Gabelich – Przekroczył autem 1000 km/h w 1970 roku

Gary Gabelich - Blue FlameBlue Flame - 2Blue Flame - 3Gary Gabelich - The Blue Flame - Goodwood 2007Gary Gabelich - The Blue Flame - 1Auto und Technik Museum Sinsheim - Blue Flame

 

Gary Gabelich – Przekroczył autem 1000 km/h w 1970 roku

Gary Gabelich – Przekroczył przy pomocy „Blue Flame” 1000 km/h 23.10.1970 roku. Średnia prędkość wyniosła 1001,011968 km/godz. Milę, na której dokonuje się pomiaru prędkości, pojazd musi pokonać dwa razy: tam i z powrotem.
Wielki błyszczący „The Blue Flame”, aby jeszcze bardziej oszczędzać paliwo. Był przy starcie popychany przez samochód serwisowy. To dodatkowo pomogło mu, rozpędzić się do 60 km/godz.
Podczas pierwszego przejazdu, Gabelich osiągnął w rezultacie, prędkość 993,722 km/godz. W przeciwną stronę jechał podobnie, ale odrobinę szybciej – dlatego prędkość wyniosła 1009,305 km/godz.

Do tamtej pory rekordy ustanawiały samochody z silnikami odrzutowymi.

Silnik rakietowy „Blue Flame” napędzany był kombinacją nadtlenku wodoru i ciekłego gazu ziemnego. Schłodzonymi do temperatury -161 stopni Celsjusza. Skutkiem tego, osiągnięto moc 58 000 KM.
W ten sposób, silnik pracował z maksymalnym ciągiem przez 20 sekund. „Blue Flame” był podobny do rakiety, tyle że z dodatkowymi zaczepami z przodu i z tyłu do mocowania kół.
Opony, specjalnie zaprojektowane przez Goodyeara, miały raczej gładką powierzchnię, aby ograniczyć wydzielanie się ciepła.
Pojazd miał 11,4 m długości i 2,3 m szerokości. Ważył 1814 kg, z paliwem – 2994 kg. Jednym z pewnością największych kłopotów, tuż przed startem. Było przepalanie przez silnik, lin spadochronu hamującego. Gdyby trzeba było zatrzymać samochód samymi hamulcami tarczowymi. Prawdopodobnie, potrzeba byłoby na to odcinka 19 km.

„The Blue Flame” został zaprojektowany i zbudowany przez Reaction Dynamics.

Z pomocą wykładowców i studentów Illinois Institute of Technology. Dr T. Paul Torda i dr Sarunas C. Uzgiris, profesorowie w IIT, pracowali nad aerodynamiką samochodu. Podczas gdy inni studenci IIT i wykładowcy, przede wszystkim zajmowali się:
– konstrukcją,
– silnikiem,
– układem kierowniczym,
– hamulcami.

Rekord pobito w Bonneville Salt Flats w Utah, w USA.

To miejsce znajduje się 160 km na zachód od miasta Salt Lake City. Dlatego, że 32 tysiące lat temu było tu ogromne i głębokie na 305 m jezioro. Po tym jak zniknęło, a solne podłoże stwardniało. Powstało jedno z najbardziej godnych uwagi miejsc na Ziemi, do rozwijania ogromnych prędkości.

Gary Gabelich (29.08.1940 r. – 26.01.1984 r.)

– W ciągu 43 lat życia, ten Chorwat z pochodzenia. Przede wszystkim, wygrywał wyścigi, i ustanawiał rekordy prędkości na:
– asfalcie,
Ziemi,
– wodzie (motorówki),
– torach solnych.

Zginął, rozbijając się na motocyklu na ulicach Long Beach, w styczniu 1984 r. Podczas pracy nad projektem i budową, pojazdu zdolnego do osiągnięcia prędkości ponaddźwiękowej (1225 km/godz.). Ten prototyp został nazwany „American Way”, ale z powodu śmierci Gabelicha, prace nad nim odwołano.

Chaitén – Chile

Zdjęcie satelitarne miasta i wulkanu Chaitén - NASAChaitén - Obraz z powietrza miasta Chaitén - Chile, 02.2009Chaitén - NASADroga do miasta ChaiténKolumna popiołu podczas erupcji Chaitén, 02.05.2008Popioły po erupcji wulkanu Chaitén, Chile - 28.05.2008Pióropusz popiołu podczas erupcji Chaitén, Chile - 03.05.2008Chaitén - Erupcja 27-05-2008

 
 

Chaitén – Chile

 

  • Lokalizacja: Chile
  • Szczyt: 1122 m.n.p.m.

 
Wulkan Chaitén przez długi czas był zaliczany do wygasłych. Przez ostatnie tysiąclecia nie zauważono żadnej jego aktywności. Kaldera o średnicy 3 km położona w południowej części Chile. Obudziła się nagle w 2008 roku, dokładnie po 9400 latach. Kiedy dzień przed wybuchem doszło do serii mniejszych trzęsień ziemi. Chmura popiołu i pyłu wulkanicznego unosiła się na wysokości 18 km. Po wybuchu miasto opuścili prawie wszyscy jego mieszkańcy. Glebę pokryła 15-cm warstwa popiołu, która zanieczyściła nawet zapasy wody, co stanowiło zagrożenie już nie tylko dla ludzi, lecz także dla ok. 25 tysięcy sztuk bydła.

Rośliny udające kamienie – Litopsy z rodzaju sukulentów

Rośliny udające kamienie - Litopsy z rodzaju sukulentów

Rośliny udające kamienie – Litopsy z rodzaju sukulentów

Rośliny udające kamienie – Na pustyniach Namibii i RPA rosną litopsy, rośliny z rodzaju sukulentów, zwane żywymi kamieniami. Muszą mierzyć się nie tylko z wysoką temperaturą, brakiem wody i składników odżywczych, ale także ze zwierzętami, dla których stanowią łakomy kąsek. Stosują więc specjalny kamuflaż. Ich grube, pękate i zrośnięte liście do złudzenia przypominają kamienie. Swoją tożsamość ujawniają na krótko, podczas kwitnienia. Aby nie tracić wody, wiele sukulentów nie wykształca łodyg i liści. Dzięki temu mają mniejszą powierzchnię parowania.

TRAPPIST-1d – Jeden z przedstawicieli układu TRAPPIST-1

TRAPPIST-1d - Artystyczna wizja egzoplanetyTRAPPIST-1d - Tablica statystycznaTRAPPIST-1d - Porównanie rozmiarów egzoplanet TRAPPIST-1

TRAPPIST-1d – Jeden z przedstawicieli układu TRAPPIST-1

TRAPPIST-1d – Jeden z przedstawicieli układu TRAPPIST-1

ESI: 0,91
Wielkość: 0,8 Ziemi
Masa: 0,3 Ziemi
Temperatura równoważna: 15°C

Relatywnie mały ciężar tej planety wskazuje, że jej powierzchnia może być zalana przez głęboki ocean.
Według niektórych spekulacji jest tutaj 250-krotnie więcej wody niż w ziemskich oceanach.
Pierwsze pomiary wykazały jeszcze, że planeta porusza się poza strefą życia, ale teraz wydaje się, że bezpiecznie do niej wejdzie. Egzoplaneta może się szczycić gęstą atmosferą i jest tak blisko swojej gwiazdy, że obiega ją w cztery dni. Pada na nią jedynie o 4,3 % więcej światła niż na Ziemię. Chociaż TRAPPIST-1d obiega swoją gwiazdę w obrocie synchronicznym, gęsta atmosfera, w której powinno być dużo pary wodnej, pomaga w wymianie cieplnej. Różnica między oświetloną, a ciemną półkulą nie jest taka jak w przypadku innych ciał niebieskich.

TRAPPIST-1e – Egzoplaneta układu TRAPPIST-1

TRAPPIST-1eTRAPPIST-1e - Orbity planet układu TRAPPIST-1

TRAPPIST-1e

TRAPPIST-1e – Egzoplaneta układu TRAPPIST-1

TRAPPIST-1e – Kamienista egzoplaneta układu TRAPPIST-1, według własności fizycznych to właśnie „e” z systemu planetarnego TRAPPIST jest najbardziej podobne do Ziemi.

ESI: 0,85
Wielkość: 0,9 Ziemi
Masa: 0,8 Ziemi
Temperatura równoważna: -22°C

Porusza się ona pośrodku ekosystemu całego tego zbioru, jednak jest tutaj najmniej wody. TRAPPIST-1e ma mniejszy rozmiar od Ziemi, ma jednak większą masę. Ewentualni mieszkańcy musieliby być mniejszego wzrostu oraz większej wagi, by poradzić sobie z naporem lokalnej grawitacji. Czerwone karły, do których należy gwiazda TRAPPIST-1, nie emitują tyle światła i ciepła co chociażby Słońce. Oznacza to, że ekosfera, w której w odpowiednich warunkach może utrzymać się woda w stanie ciekłym, znajduje się w znacznie bliższych orbitach niż w naszym układzie słonecznym. Rok na planecie TRAPPIST-1e trwa sześć zwykłych ziemskich dni.
Planeta prawdopodobnie ma również kompaktową atmosferę, w której brakuje wodoru. Ten typ atmosfery można znaleźć również na planetach skalistych naszego układu słonecznego. Wodór jest ponadto gazem cieplarnianym, gdyby była go w tutejszej atmosferze wielka ilość, powierzchnia planety nie nadawałaby się do zamieszkania.

TRAPPIST-1f – Kamienista egzoplaneta wielkości Ziemi

TRAPPIST-1f - Artystyczna wizja egzoplanetyTRAPPIST-1f - Porównanie danych kamienistych planet układu TRAPPIST-1, z planetami układu słonecznegoTRAPPIST-1f - Układ planetarny wokół czerwonego karła TRAPPIST-1

TRAPPIST-1f – Kamienista egzoplaneta wielkości Ziemi

TRAPPIST-1f – Kamienista egzoplaneta, systemu planetarnego wokół czerwonego karła TRAPPIST-1.

ESI: 0,68
Wielkość: 1,1 Ziemi
Masa: 0,9 Ziemi
Temperatura równoważna: -65°C

Wokół gwiazdy oddalonej od nas o 40 lat świetlnych krąży siedem kamienistych planet. Szósta z kolei ma bardzo podobne rozmiary do Ziemi, jednak jej gęstość jest zasadniczo mniejsza. Składem jest bliska lodowym lub wodnym światom księżyca Jowisza – Europy czy też księżyca Saturna – Enceladusa. Pierwsze pomiary wyznaczyły, iż niemałą część masy planety stanowi lód, a pod powierzchnią być może i woda w stanie ciekłym. Atmosfera tutaj nie jest najgęstsza, zatem temperatura równoważna prawdopodobnie nie różni się od tej właściwej.

Opony zimowe – Specjalna mieszanka gumy i lamele

Opony zimowe - Goodyear UltraGrip Performance

Opony zimowe – Specjalna mieszanka gumy i lamele

Opony zimowe – Powierzchnia styku opony z nawierzchnią jest porównywalna z kartką A4. Jazda po lodzie, śniegu, bądź po prostu po mokrej, lecz za to bardzo zimnej jezdni stawia przed producentami ogumienia spore wyzwanie.

Po pierwsze mieszanka gumy, z której powstaje opona. Musi zachować elastyczność na mrozie – im bardziej bieżnik przylega do nawierzchni, tym lepiej. Po drugie liczy się kształt tzw. lameli, czyli wycięć w bieżniku. To one sprawiają, że samochód lepiej lub gorzej daje się kierować na śliskim, że nie wypada z drogi itp. Zimą muszą zagwarantować trakcję i możliwie krótki dystans hamowania, ale też tzw. kierowalność – skuteczność prowadzenia na zaśnieżonej nawierzchni. Na przykład w oponach Goodyear UltraGrip Performance osiągnięto to nie tylko przez zastosowanie specjalnej gumy. Ale też samoblokujących się lameli (dosłownie wgryzających się w podłoże). Czy hydrodynamicznych rowków odprowadzających wodę spod opony i poprawiających odporność na poślizg na tzw. filmie wodnym (aquaplaning). Takie opony skracają drogę hamowania nawet o 3 %.

Dno jeziora Bajkał – Rosyjska mini-łódź podwodna Mir-2

Dno jeziora Bajkał

Dno jeziora Bajkał – Rosyjska mini-łódź podwodna Mir-2

Dno jeziora Bajkał – Rosyjska mini-łódź podwodna Mir-2 – W lipcu 2008 r. rosyjska miniłódź podwodna Mir-2 dotarła do znajdujące się na głębokości 1637 m dna syberyjskiego jeziora Bajkał. Było to najgłębsze zanurzenie w słodkiej wodzie w historii. Bajkał zawiera 20% światowych zasobów słodkiej wody. W jeziorze które powstało ok. 20 mln lat temu żyje ok. 1000 unikalnych gatunków zwierząt i roślin. Podczas zanurzenia naukowcy zbierali na różnych głębokościach próbki ekosystemu, dzięki czemu mogli określić wpływ globalnego ocieplenia na jezioro.