Energia termojądrowa – Uzyskiwana wskutek fuzji

Energia termojądrowa - JET - Widok z powietrza

Energia termojądrowa - JET - Telemanipulator

Energia termojądrowa - JET - Widok wnętrza

Energia termojądrowa - JET - Widok wnętrza podczas mieszania plazmy

Energia termojądrowa - ITER - Widok z powietrza

ITER - Tokamak complex

ITER - Widok z powietrza - (26-03-2018)

ITER - Tokamak and Plant Systems

Energia termojądrowa – Uzyskiwana wskutek fuzji

Energia termojądrowa – Uzyskiwana wskutek fuzji – łączenia się jąder atomowych lekkich pierwiastków. W warunkach ziemskich można do tego wykorzystać izotopy, czyli cięższe odmiany wodoru: deuter i tryt. Ten pierwszy ma w jądrze proton i neutron, dość powszechnie występuje w wodzie. Drugi natomiast, zbudowany z protonu i dwóch neutronów, nie występuje naturalnie. Ale można go łatwo uzyskać z innego lekkiego pierwiastka – litu.

JET (Joint European Torus)

Tryt jest wykorzystywany podczas eksperymentów w JET (Joint European Torus). Który znajduje się w pobliżu Oksfordu w Wielkiej Brytanii. Jest to reaktor typu tokamak – komora w kształcie obwarzanka, w której pole magnetyczne uwięzi rozgrzany gaz, czyli plazmę. Musi on osiągać ogromne temperatury, rzędu 100 mln st. C, by rozpoczęły się reakcje termojądrowe. – Doszliśmy do momentu, w którym możemy wypróbować w praktyce to, do czego przygotowywaliśmy się od lat. – Wyjaśnia dr Joelle Mailloux, współkierująca zespołem naukowym JET.

To pierwszy tak duży eksperyment z trytem od 1997 r. Ponieważ wykorzystanie tego izotopu jako paliwa wraz z deuterem zwiększa poziom promieniowania w reaktorze. Trzeba było dostosować całe oprzyrządowanie do nowych warunków pracy. Zajęło to dwa lata. – Po rozpoczęciu badań wnętrze reaktora będzie zbyt niebezpieczne, by mogli wejść tam ludzie. Wszystko musi działać albo dać się naprawić zdalnie, jak na bezzałogowym statku kosmicznym – mówi prof. Ian Chapman, szef JET.

Jeśli próby w Wielkiej Brytanii powiodą się, otworzą drogę do wydajnej i względnie czystej produkcji energii. Jeden gram wodoru „spalonego” w reaktorze termojądrowym może dać jej tyle, ile dostarcza 8 ton ropy naftowej lub 11 ton węgla kamiennego. Do zaspokojenia zapotrzebowania energetycznego całego świata wystarczyłoby rocznie kilkaset kilogramów deuteru i trytu. W reaktorach termojądrowych ma też powstawać stosunkowo niewiele odpadów radioaktywnych.

ITER (International Thermonuclear Experimental Reactor)

Wyniki eksperymentów w JET zostaną wykorzystane przy tworzeniu ITER (International Thermonuclear Experimental Reactor). To ogromny reaktor budowany w Cadarache we Francji. Finansowany przez Unię Europejską, Chiny, Indie, Japonię, Koreę Płd., Rosję i USA kosztem 22 mld dolarów. Pierwsze uruchomienie ITER jest zaplanowane na rok 2025, 10 lat później reaktor ma działać na mieszaninie deuteru i trytu. Jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem, będzie to pierwsza instalacja uzyskująca z fuzji termojądrowej więcej energii, niż trzeba było dostarczyć do jej zainicjowania.

TOI 700 d – Egzoplaneta z gwiazdozbioru Dorado (Złota Ryba)

TOI 700 d - Egzoplaneta z gwiazdozbioru DoradoTOI 700 d - Egzoplaneta w systemie planetarnymTOI 700 d - Gwiazdozbiór DoradoGwiazdozbiór Dorado

TOI 700 d – Egzoplaneta z gwiazdozbioru Dorado (Złota Ryba)

TOI 700 d – Na początku 2020 roku astronomom udało się odkryć planetę wielkością zbliżoną do Ziemi. Odkryli ją dzięki Transiting Exoplanet Survey Satellit (TESS) – teleskopowi kosmicznemu agencji NASA. Zaprojektowanemu w celu wyszukiwania planet pozasłonecznych metodą tranzytu. Planeta TOI 700 d, położona stosunkowo blisko naszego Układu Słonecznego, krąży wokół własnej gwiazdy. Znajduje się w przybliżeniu 100 lat świetlnych od Ziemi.


 
Planeta wielkości Ziemi znajduje się w strefie zamieszkiwalnej jej macierzystej gwiazdy. Czyli krążącej w takiej odległości od niej, iż panują tam warunki odpowiednie do podtrzymania obecności, ciekłej wody na powierzchni. To z kolei rodzi domniemania o istnieniu na niej życia. TOI700 jest małym, chłodnym karłem typu M o masie 30 % masy Słońca. Wokół gwiazdy leżącej w granicach gwiazdozbioru Dorado (Złota Ryba) krążą trzy planety.

Kilka podobnych planet znaleziono w systemie TRAPPIST-1 nazwanych po teleskopie TRAPPIST w Chile. Kolejne odkryto dzięki Kosmicznemu Teleskopowi Spitzera.

TOI-700 jest około 20 % większa niż Ziemia. Rok na niej trwa 37 ziemskich dni. Otrzymuje od gwiazdy 86 % energii dostarczanej przez Słońce na Ziemię. Dokładne warunki panujące na niej, nie są znane. Ale dysponując zebranymi informacjami, naukowcy przygotowali 20 modeli potencjalnych środowisk. Mogących panować na TOI-700. Niektóre z tych modeli sugerują, iż planeta może nadawać się w przyszłości do zamieszkania oraz skolonizowania.

Sekrety roślin zimozielonych – Zachowują aktywność metaboliczną

Sekrety roślin zimozielonych - Drzewo porażone JemiołąSekrety roślin zimozielonych - Wejście do Zamku, MalborkSekrety roślin zimozielonych - Bluszcz pospolity (Hedera helix) - Ogród Botaniczny Uniwersytetu WrocławskiegoSekrety roślin zimozielonych - Ostrokrzew podczas zimySekrety roślin zimozielonych - Plantacja Ostrokrzewów (Ilex aquifolia)
 
 
 
Sekrety roślin zimozielonych - Ostrokrzewy (Ilex aquifolia) wzdłuż Westside Linear TrailOstrokrzew (Ilex aquifolia) - (24-01-2018)Borówka brusznica (Vaccinium vitis-idaea)Agrest porzeczka (Ribes viburnifolium) - Ogród Botaniczny w El Chorro Regional ParkAgrest porzeczka (Ribes viburnifolium) - University of California - UC Davis Arboretum

Sekrety roślin zimozielonych – Zachowują aktywność metaboliczną

Sekrety roślin zimozielonych – Zachowują aktywność metaboliczną – Dostosowując ją do warunków zimowych. Robią to m.in. zapobiegając tworzeniu się wewnątrzkomórkowych kryształów lodu. W przetrwaniu trudnych warunków pomaga im również specyficzna budowa.
Szpilki drzew iglastych są wąskie, co zmniejsza powierzchnię parowania i zabezpiecza przed utratą wody. U drzew tych szpilki pokryte są grubą warstwą woskowanej skórki, a pąki oblepione grubymi łupinami. Sprawia to, że iglaki są w stanie przetrwać nawet najsilniejsze mrozy.
Zielone zimą pozostają również m.in. mchy, widłaki i niektóre krzewy, na przykład rododendrony. Liście tych ostatnich okryte są specjalną warstwą ochronną, a dodatkowo w mroźne i słoneczne dni zwijają się albo zmieniają ustawienie z poziomego na pionowe. Ogranicza to ilość docierającego do nich światła. Dzięki temu zmniejsza się ich powierzchnia parowania, a roślina chroni się przed utratą wilgoci.

Zasolenie Morza Martwego – Słonego jeziora bezodpływowego

Zasolenie Morza MartwegoZasolenie Morza MartwegoZasolenie Morza MartwegoZasolenie Morza MartwegoZasolenie Morza MartwegoZasolenie Morza MartwegoZasolenie Morza MartwegoZasolenie Morza MartwegoZasolenie Morza MartwegoDead Sea - Region Izraela - (07-07-2016)Deadsea - Zachód słońca nad brzegiem - Jordania (2013)Widok satelitarny z U.S. Space Shuttle mission - STS-28 - (01-08-1989)Kamienie na brzegu przykryte powierzchnią soli - IzraelBet ha-Arawa - Przed wojną Arabsko - IzraelskąNaturalny asfalt z Morza MartwegoOtoczak z solą kamienną z Zachodniego brzegu Morza Martwego - Izrael

Zasolenie Morza Martwego – Słonego jeziora bezodpływowego

Zasolenie Morza Martwego – Wynosi 33,7%, co jest wynikiem 10 razy wyższym niż w przypadku zwykłych morskich akwenów. W morzu znajduje się ok. 40 mld ton soli. Z odparowania jednego litra jego wody, można by uzyskać około 250 gramów tego minerału. W związku z wysokim zasoleniem w Morzu Martwym, które jest w rzeczywistości bezodpływowym słonym jeziorem. Nie ma praktycznie życia. Dla porównania zasolenie Morza Bałtyckiego, wynosi jedynie ok. 7‰.

Błoto z morza Martwego ma właściwości antyseptyczne i bakteriobójcze.

Raflezja Arnolda – Rafflesia Arnoldii – Największy kwiat to pasożyt

Raflezja Arnolda - Bengkulu - 21-April-2015Rafflesia Arnoldii - Lake-Maninjau - Sumatra-Indonesia - 1-09-99Rafflesia Arnoldii - BukietnicaRaflezja Arnolda - Model - Lee Kong Chian - Natural History Museum Singapore - 08-08-2015

Raflezja Arnolda – Rafflesia Arnoldii – Największy kwiat to pasożyt

Raflezja Arnolda – Rafflesia Arnoldii, zwana też bukietnicą, to największy pojedynczy kwiat na Ziemi. Nie ma własnych łodyg, liści ani korzeni. Pasożytuje na pnączach z rodzaju Cissus, spokrewnionych z winoroślą. Czerpiąc od żywicieli wodę i substancje odżywcze. Raflezja rośnie w gęstwinie tropikalnej dżungli na Borneo i Sumatrze.
Osiąga wagę 11 kg i średnicę jednego metra. Składa się z pięciu mięsistych, czerwonych, biało nakrapianych płatków. W jej wnętrzu znajduje kilka litrów nektaru, oraz przypominające kolce twory, o niepoznanej dotychczas funkcji.
Raflezja wydziela specyficzny, przykry dla nas zapach zepsutego mięsa. W ten sposób przywabia zapylające chrząszcze oraz muchówki. Dlatego mieszkańcy Indonezji nazywają ją trupim kwiatem. Kwitnie przez 5 – 7 dni, raz na kilka lat. Jeśli jednak zostanie zapylona, wykształca okrągłe owoce. Zawierające tysiące drobnych nasion.

Gary Gabelich – Przekroczył autem 1000 km/h w 1970 roku

Gary Gabelich - Blue FlameBlue Flame - 2Blue Flame - 3Gary Gabelich - The Blue Flame - Goodwood 2007Gary Gabelich - The Blue Flame - 1Auto und Technik Museum Sinsheim - Blue Flame

 

Gary Gabelich – Przekroczył autem 1000 km/h w 1970 roku

Gary Gabelich – Przekroczył przy pomocy „Blue Flame” 1000 km/h 23.10.1970 roku. Średnia prędkość wyniosła 1001,011968 km/godz. Milę, na której dokonuje się pomiaru prędkości, pojazd musi pokonać dwa razy: tam i z powrotem.
Wielki błyszczący „The Blue Flame”, aby jeszcze bardziej oszczędzać paliwo. Był przy starcie popychany przez samochód serwisowy. To dodatkowo pomogło mu, rozpędzić się do 60 km/godz.
Podczas pierwszego przejazdu, Gabelich osiągnął w rezultacie, prędkość 993,722 km/godz. W przeciwną stronę jechał podobnie, ale odrobinę szybciej – dlatego prędkość wyniosła 1009,305 km/godz.

Do tamtej pory rekordy ustanawiały samochody z silnikami odrzutowymi.

Silnik rakietowy „Blue Flame” napędzany był kombinacją nadtlenku wodoru i ciekłego gazu ziemnego. Schłodzonymi do temperatury -161 stopni Celsjusza. Skutkiem tego, osiągnięto moc 58 000 KM.
W ten sposób, silnik pracował z maksymalnym ciągiem przez 20 sekund. „Blue Flame” był podobny do rakiety, tyle że z dodatkowymi zaczepami z przodu i z tyłu do mocowania kół.
Opony, specjalnie zaprojektowane przez Goodyeara, miały raczej gładką powierzchnię, aby ograniczyć wydzielanie się ciepła.
Pojazd miał 11,4 m długości i 2,3 m szerokości. Ważył 1814 kg, z paliwem – 2994 kg. Jednym z pewnością największych kłopotów, tuż przed startem. Było przepalanie przez silnik, lin spadochronu hamującego. Gdyby trzeba było zatrzymać samochód samymi hamulcami tarczowymi. Prawdopodobnie, potrzeba byłoby na to odcinka 19 km.

„The Blue Flame” został zaprojektowany i zbudowany przez Reaction Dynamics.

Z pomocą wykładowców i studentów Illinois Institute of Technology. Dr T. Paul Torda i dr Sarunas C. Uzgiris, profesorowie w IIT, pracowali nad aerodynamiką samochodu. Podczas gdy inni studenci IIT i wykładowcy, przede wszystkim zajmowali się:
– konstrukcją,
– silnikiem,
– układem kierowniczym,
– hamulcami.

Rekord pobito w Bonneville Salt Flats w Utah, w USA.

To miejsce znajduje się 160 km na zachód od miasta Salt Lake City. Dlatego, że 32 tysiące lat temu było tu ogromne i głębokie na 305 m jezioro. Po tym jak zniknęło, a solne podłoże stwardniało. Powstało jedno z najbardziej godnych uwagi miejsc na Ziemi, do rozwijania ogromnych prędkości.

Gary Gabelich (29.08.1940 r. – 26.01.1984 r.)

– W ciągu 43 lat życia, ten Chorwat z pochodzenia. Przede wszystkim, wygrywał wyścigi, i ustanawiał rekordy prędkości na:
– asfalcie,
Ziemi,
– wodzie (motorówki),
– torach solnych.

Zginął, rozbijając się na motocyklu na ulicach Long Beach, w styczniu 1984 r. Podczas pracy nad projektem i budową, pojazdu zdolnego do osiągnięcia prędkości ponaddźwiękowej (1225 km/godz.). Ten prototyp został nazwany „American Way”, ale z powodu śmierci Gabelicha, prace nad nim odwołano.

Chaitén – Chile

Zdjęcie satelitarne miasta i wulkanu Chaitén - NASAChaitén - Obraz z powietrza miasta Chaitén - Chile, 02.2009Chaitén - NASADroga do miasta ChaiténKolumna popiołu podczas erupcji Chaitén, 02.05.2008Popioły po erupcji wulkanu Chaitén, Chile - 28.05.2008Pióropusz popiołu podczas erupcji Chaitén, Chile - 03.05.2008Chaitén - Erupcja 27-05-2008

 
 

Chaitén – Chile

 

  • Lokalizacja: Chile
  • Szczyt: 1122 m.n.p.m.

 
Wulkan Chaitén przez długi czas był zaliczany do wygasłych. Przez ostatnie tysiąclecia nie zauważono żadnej jego aktywności. Kaldera o średnicy 3 km położona w południowej części Chile. Obudziła się nagle w 2008 roku, dokładnie po 9400 latach. Kiedy dzień przed wybuchem doszło do serii mniejszych trzęsień ziemi. Chmura popiołu i pyłu wulkanicznego unosiła się na wysokości 18 km. Po wybuchu miasto opuścili prawie wszyscy jego mieszkańcy. Glebę pokryła 15-cm warstwa popiołu, która zanieczyściła nawet zapasy wody, co stanowiło zagrożenie już nie tylko dla ludzi, lecz także dla ok. 25 tysięcy sztuk bydła.

Rośliny udające kamienie – Litopsy z rodzaju sukulentów

Rośliny udające kamienie - Litopsy z rodzaju sukulentów

Rośliny udające kamienie – Litopsy z rodzaju sukulentów

Rośliny udające kamienie – Na pustyniach Namibii i RPA rosną litopsy, rośliny z rodzaju sukulentów, zwane żywymi kamieniami. Muszą mierzyć się nie tylko z wysoką temperaturą, brakiem wody i składników odżywczych, ale także ze zwierzętami, dla których stanowią łakomy kąsek. Stosują więc specjalny kamuflaż. Ich grube, pękate i zrośnięte liście do złudzenia przypominają kamienie. Swoją tożsamość ujawniają na krótko, podczas kwitnienia. Aby nie tracić wody, wiele sukulentów nie wykształca łodyg i liści. Dzięki temu mają mniejszą powierzchnię parowania.

TRAPPIST-1d – Jeden z przedstawicieli układu TRAPPIST-1

TRAPPIST-1d - Artystyczna wizja egzoplanetyTRAPPIST-1d - Tablica statystycznaTRAPPIST-1d - Porównanie rozmiarów egzoplanet TRAPPIST-1

TRAPPIST-1d – Jeden z przedstawicieli układu TRAPPIST-1

TRAPPIST-1d – Jeden z przedstawicieli układu TRAPPIST-1

ESI: 0,91
Wielkość: 0,8 Ziemi
Masa: 0,3 Ziemi
Temperatura równoważna: 15°C

Relatywnie mały ciężar tej planety wskazuje, że jej powierzchnia może być zalana przez głęboki ocean.
Według niektórych spekulacji jest tutaj 250-krotnie więcej wody niż w ziemskich oceanach.
Pierwsze pomiary wykazały jeszcze, że planeta porusza się poza strefą życia, ale teraz wydaje się, że bezpiecznie do niej wejdzie. Egzoplaneta może się szczycić gęstą atmosferą i jest tak blisko swojej gwiazdy, że obiega ją w cztery dni. Pada na nią jedynie o 4,3 % więcej światła niż na Ziemię. Chociaż TRAPPIST-1d obiega swoją gwiazdę w obrocie synchronicznym, gęsta atmosfera, w której powinno być dużo pary wodnej, pomaga w wymianie cieplnej. Różnica między oświetloną, a ciemną półkulą nie jest taka jak w przypadku innych ciał niebieskich.

TRAPPIST-1e – Egzoplaneta układu TRAPPIST-1

TRAPPIST-1eTRAPPIST-1e - Orbity planet układu TRAPPIST-1

TRAPPIST-1e

TRAPPIST-1e – Egzoplaneta układu TRAPPIST-1

TRAPPIST-1e – Kamienista egzoplaneta układu TRAPPIST-1, według własności fizycznych to właśnie „e” z systemu planetarnego TRAPPIST jest najbardziej podobne do Ziemi.

ESI: 0,85
Wielkość: 0,9 Ziemi
Masa: 0,8 Ziemi
Temperatura równoważna: -22°C

Porusza się ona pośrodku ekosystemu całego tego zbioru, jednak jest tutaj najmniej wody. TRAPPIST-1e ma mniejszy rozmiar od Ziemi, ma jednak większą masę. Ewentualni mieszkańcy musieliby być mniejszego wzrostu oraz większej wagi, by poradzić sobie z naporem lokalnej grawitacji. Czerwone karły, do których należy gwiazda TRAPPIST-1, nie emitują tyle światła i ciepła co chociażby Słońce. Oznacza to, że ekosfera, w której w odpowiednich warunkach może utrzymać się woda w stanie ciekłym, znajduje się w znacznie bliższych orbitach niż w naszym układzie słonecznym. Rok na planecie TRAPPIST-1e trwa sześć zwykłych ziemskich dni.
Planeta prawdopodobnie ma również kompaktową atmosferę, w której brakuje wodoru. Ten typ atmosfery można znaleźć również na planetach skalistych naszego układu słonecznego. Wodór jest ponadto gazem cieplarnianym, gdyby była go w tutejszej atmosferze wielka ilość, powierzchnia planety nie nadawałaby się do zamieszkania.