Najchłodniejsze miejsce układu słonecznego

Najchłodniejsze miejsce układu słonecznego - Tycho Central PeakNajchłodniejsze miejsce układu słonecznego - Sonda Lunar Reconnaissance Orbiter

Najchłodniejsze miejsce układu słonecznego

Najchłodniejsze miejsce układu słonecznego – Amerykańska sonda kosmiczna Lunar Reconnaissance Orbiter (LRO), blisko bieguna Księżyca, na południowo-zachodnim krańcu krateru Hermite odkryła najzimniejsze miejsce Układu Słonecznego. Temperatura wynosiła -249 °C, a zatem brakowało 24 °C do punktu absolutnego zera. Substancja schłodzona do -273,15 °C lub do zera absolutnego, nie ma energii cieplnej. Jest to miejsce, które nie ucieka przed bezpośrednim światłem słonecznym.

Wiatr słoneczny – Słońce ma wpływ na procesy

Wiatr słoneczny

Wiatr słoneczny – Słońce ma wpływ na procesy

Wiatr słoneczny – Słońce ma wpływ na procesy zachodzące w Układzie Słonecznym na wiele różnych sposobów. Chociaż grawitacja jest utrzymywana dzięki jego systemowi czasu, emituje przestrzeń w szerokim zakresie typów molekularnych promieniowania, do których cecha „wiatr Słońca”. Naukowcy z Uniwersytetu w Leicester połączyli dane. Uzyskane podczas obserwacji aktywności słonecznej z danych uzyskanych podczas obserwacji marsjańskiej atmosfery, dostarczonych przez satelity. Z korony słonecznej znika ze środowiska aż do 2,5 razy więcej cząstek. Obserwacje przeprowadzono podczas spadku aktywności słonecznej w 11-letnim cyklu słonecznym.

Io najbardziej aktywny wulkanicznie

Io najbardziej aktywny wulkanicznie - Io - Księżyc Jowisza

Io najbardziej aktywny wulkanicznie

Io najbardziej aktywny wulkanicznie – panują na nim warunki jak w piekle. To najaktywniejszy wulkanicznie obiekt w całym Układzie Słonecznym. Wyrzuca tony siarki, więc jego słaba atmosfera składa się głównie z dwutlenki siarki. Na kolorowej powierzchni Io wybucha ok. 400 wulkanów. Io odgrywa ważną rolę w kształtowaniu magnetosfery Jowisza.

Tryton – Podobny do konstrukcji Plutona

Tryton - Księżyc Neptuna

Tryton – Podobny do konstrukcji Plutona

Tryton – Podobny do konstrukcji Plutona – W królestwie Neptuna panuje niewiarygodny mróz. Temperatury spadają poniżej -200°C. Podobny chłód panuje na księżycach planety, z których największym jest Tryton. Na jego powierzchni temperatura wynosi ok. -235°C. Jednak procesy wewnątrz satelity rozpuszczają lód, dzięki czemu pod powierzchnią istnieje ocean. Skład Trytona jest podobny do budowy Plutona. W przeciwieństwie do innych dużych księżyców planet w Układzie Słonecznym Tryton porusza się ruchem wstecznym, co wskazuje, że prawdopodobnie był kiedyś planetą karłowatą w Pasie Kuipera.

Sonda kosmiczna Stardust – Przeleciała przez ogon komety Wild2

Sonda kosmiczna Stardust – Kometa Wild2

Sonda kosmiczna Stardust – Przeleciała przez ogon komety Wild2

Sonda kosmiczna Stardust – 7 lutego 1999 r. w kosmos wystrzelono sondę Stardust. Jej zadaniem było spotkanie z kometą Wild2. Przelatując obok warkocza komety w styczniu 2004 roku, sonda zebrała 5 mikrogramów cząsteczek jej pyłu. Dziś uważa się je za prawdziwy skarb naukowy, ponieważ pochodzą z najwcześniejszego okresu istnienia Układu Słonecznego. Misja kosztowała NASA w przeliczeniu 600 mln złotych, natomiast gram cząsteczek z warkocza komety Wild2 ma wartość około 120 mld zł.

Ziemia większa od Marsa – Czerwona Planeta bardzo mała

Ziemia większa od Marsa – Porównanie rozmiarów Marsa i Ziemi

Ziemia większa od Marsa – Czerwona Planeta bardzo mała

Ziemia większa od Marsa – Czerwona Planeta bardzo mała – W porównaniu z Ziemią – ma zaledwie jedną dziesiątą jej masy, 15% objętości i połowę wielkości. Jest to zagadką, bowiem wedle tradycyjnej teorii powstawania planet dystrybucja materiału w dysku protoplanetarnym (dysku wokół gwiazdy, z którego tworzą się planety) powinna być równa. Oznaczałoby to, że Mars powinien być taki jak Wenus i Ziemia. Dlaczego nie jest?
W rejonie naszego układu, w którym powstawał, musiało być stosunkowo mało materiału. Możliwe, że stało się tak w wyniku migracji Jowisza i Saturna. Astronomowie podejrzewają o to, że na początku swej historii powędrowały w pobliże Słońca. Potem powróciły na swoje orbity, zagarniając po drodze pył z orbity formującego się Marsa.
Nowa teoria nie zakłada ingerencji gazowych olbrzymów. Naukowcy twierdzą, że Mars zaczął się formować w pobliżu obecnej orbity Ziemi, ale potem siły grawitacyjne odepchnęły go dalej. Gdzie występowała niższa gęstość dysku protoplanetarnego.