Gary Gabelich – Przekroczył autem 1000 km/h w 1970 roku

Gary Gabelich - Blue FlameBlue Flame - 2Blue Flame - 3Gary Gabelich - The Blue Flame - Goodwood 2007Gary Gabelich - The Blue Flame - 1Auto und Technik Museum Sinsheim - Blue Flame

 

Gary Gabelich – Przekroczył autem 1000 km/h w 1970 roku

Gary Gabelich – Przekroczył przy pomocy „Blue Flame” 1000 km/h 23.10.1970 roku. Średnia prędkość wyniosła 1001,011968 km/godz. Milę, na której dokonuje się pomiaru prędkości, pojazd musi pokonać dwa razy: tam i z powrotem.
Wielki błyszczący „The Blue Flame”, aby jeszcze bardziej oszczędzać paliwo. Był przy starcie popychany przez samochód serwisowy. To dodatkowo pomogło mu, rozpędzić się do 60 km/godz.
Podczas pierwszego przejazdu, Gabelich osiągnął w rezultacie, prędkość 993,722 km/godz. W przeciwną stronę jechał podobnie, ale odrobinę szybciej – dlatego prędkość wyniosła 1009,305 km/godz.

Do tamtej pory rekordy ustanawiały samochody z silnikami odrzutowymi.

Silnik rakietowy „Blue Flame” napędzany był kombinacją nadtlenku wodoru i ciekłego gazu ziemnego. Schłodzonymi do temperatury -161 stopni Celsjusza. Skutkiem tego, osiągnięto moc 58 000 KM.
W ten sposób, silnik pracował z maksymalnym ciągiem przez 20 sekund. „Blue Flame” był podobny do rakiety, tyle że z dodatkowymi zaczepami z przodu i z tyłu do mocowania kół.
Opony, specjalnie zaprojektowane przez Goodyeara, miały raczej gładką powierzchnię, aby ograniczyć wydzielanie się ciepła.
Pojazd miał 11,4 m długości i 2,3 m szerokości. Ważył 1814 kg, z paliwem – 2994 kg. Jednym z pewnością największych kłopotów, tuż przed startem. Było przepalanie przez silnik, lin spadochronu hamującego. Gdyby trzeba było zatrzymać samochód samymi hamulcami tarczowymi. Prawdopodobnie, potrzeba byłoby na to odcinka 19 km.

„The Blue Flame” został zaprojektowany i zbudowany przez Reaction Dynamics.

Z pomocą wykładowców i studentów Illinois Institute of Technology. Dr T. Paul Torda i dr Sarunas C. Uzgiris, profesorowie w IIT, pracowali nad aerodynamiką samochodu. Podczas gdy inni studenci IIT i wykładowcy, przede wszystkim zajmowali się:
– konstrukcją,
– silnikiem,
– układem kierowniczym,
– hamulcami.

Rekord pobito w Bonneville Salt Flats w Utah, w USA.

To miejsce znajduje się 160 km na zachód od miasta Salt Lake City. Dlatego, że 32 tysiące lat temu było tu ogromne i głębokie na 305 m jezioro. Po tym jak zniknęło, a solne podłoże stwardniało. Powstało jedno z najbardziej godnych uwagi miejsc na Ziemi, do rozwijania ogromnych prędkości.

Gary Gabelich (29.08.1940 r. – 26.01.1984 r.)

– W ciągu 43 lat życia, ten Chorwat z pochodzenia. Przede wszystkim, wygrywał wyścigi, i ustanawiał rekordy prędkości na:
– asfalcie,
Ziemi,
– wodzie (motorówki),
– torach solnych.

Zginął, rozbijając się na motocyklu na ulicach Long Beach, w styczniu 1984 r. Podczas pracy nad projektem i budową, pojazdu zdolnego do osiągnięcia prędkości ponaddźwiękowej (1225 km/godz.). Ten prototyp został nazwany „American Way”, ale z powodu śmierci Gabelicha, prace nad nim odwołano.

Krakatau – Indonezja

Proces powstania wyspy Anak KrakatauKrakatau - Erupcja Krakatau, Indonezja - 2008Zdjęcie satelitarne wulkanu Krakatau, Indonezja - 18.05.1992Mapa KrakatauSatelitarny obraz erupcji wulkanu Krakatau, Indonezja - 17.11.2010

 
 

Krakatau – Indonezja

 

  • Lokalizacja: Indonezja
  • Szczyt: m.n.p.m.

 
Krakatau leży między Jawą, a Sumatrą i należy do najbardziej niebezpiecznych wulkanów na świecie. Możemy się o tym przekonać także w ostatnich dniach, kiedy to góra się przebudziła. Jej największy wybuch miał miejsce w roku 1883. Gdy krater Perboewatan wyrzucił wysoką na 6 km chmurę popiołu, widoczną z odległości 160 km. Do kolejnej erupcji doszło parę miesięcy później. Tym razem pył wulkaniczny wzniósł się na 27 km. W końcowej fazie erupcje spowodowały powstanie czterech fal tsunami wysokich na 30 metrów. Odgłosy towarzyszące katastrofie były słyszalne nawet kilka tysięcy kilometrów dalej. Na skutek wybuchu i tsunami zginęło ponad 36 000 ludzi. Wydarzenia te miały wpływ na całą planetę, w wyniku eksplozji średnia roczna temperatura zmniejszyła się o ok. 1,2°C. W tym roku wulkan znowu się obudził. Po wybuchu jego duża część się zawaliła i spowodowała zabójczą falę przypływu, która zabiła ponad 400 ludzi.

Nyiragongo – Kongo

Nyiragongo - Erupcja 01-2002Nyiragongo - 1994Nyiragongo i NyamuragiraNyiragongo i Nyamuragira (2)Nyiragongo i Nyamuragira - 31-01-2007

 
 

Nyiragongo – Kongo

 

  • Lokalizacja: Kongo
  • Szczyt: 3470 m.n.p.m.

 
Wulkan znajduje się w łańcuchu górskim Wirunga i pomimo że jego boczne kratery są już wygasłe, główny należy do najbardziej czynnych na świecie. Ten stratowulkan tworzy grupa kilku wulkanów przy jeziorze Kiwu. W kraterze znajduje się potężne lawowe jezioro, ciągle aktywne. Temperatura znajdującej się tam lawy waha się między 800 a 950°C, ma rzadką konsystencję oraz przepływa bardzo szybko. Z tego powodu wulkan jest nieustannym zagrożeniem dla okolicznych miast.

Najstraszniejsza erupcja miała miejsce w roku 1977, kiedy to lawa spływająca po zboczu góry zabiła tysiące ludzi. Magma dostała się aż do miasta Goma, w którym zniszczyła 15% budowli oraz uśmierciła ok. 150 ludzi. Strumień lawy dotarł aż do brzegu jeziora Kiwu, tworząc półwysep. Kolejny wybuch wulkanu miał miejsce w roku 2002.

Według legend opowiadanych przez miejscowych obywateli Nyiragongo jest świętą górą. Tubylcy wierzą, że żyje na niej zaczarowany duch, który usilnie próbuje się wydostać ze swego ziemskiego lochu. Jego wściekły krzyk wybucha pod postacią gejzerów lawy i gęstych mgieł.

Glony Chlamydomonas – Różne kolory śniegu

Glony Chlamydomonas - Antarktyka (kolor czerwony)Glony Chlamydomonas - Antarktyka (kolor zielony)Glony Chlamydomonas - Czerwony kolor śniegu

Glony Chlamydomonas – Różne kolory śniegu

Glony Chlamydomonas – Świeżo spadły śnieg wydaje się czysto biały, choć śnieżynki są przezroczyste. Dzieje się tak dlatego, że równomiernie odbijają one białe światło słoneczne. Odkryto 100 gatunków roślin, które żyją w śniegu, zabarwiając go na kolor zielony, brązowy, fioletowy, a nawet krwistoczerwony. Za tę ostatnią barwę odpowiadają żyjące w koloniach za kołem podbiegunowym jednokomórkowe glony z gatunku Chlamydomonas. Ponieważ pochłaniają więcej ciepła słonecznego niż otoczenie, więc śnieg wokół nich się topi, a glony zapadają się w jamki, które od góry przykrywa warstewka lodu. W takich mikroszklarniach panuje stała temperatura około 0 °C.

Tojad mocny – Aconitum napellus

Tojad mocny - Aconitum napellusTojad mocny - Aconitum napellus (2)Tojad mocny - Aconitum napellus (3)

Tojad mocny – Aconitum napellus

Tojad mocny (Aconitum napellus) – Jedna z najbardziej trujących roślin.

  • Śmiertelna dawka: 3 – 5 mg
  • Śmierć: w ciągu kilku godzin
  • Trucizna: akonityna
  • Następstwa: paraliż serca i dróg oddechowych
  • Gdzie rośnie: w Europie Zachodniej i wschodniej części Ameryki Północnej
  • Występowanie w Polsce: tak

Wszystkie części tej ciemnoniebieskiej rośliny zawierają akonitynę. Kwiatu nie należy dotykać (trucizna jest na tyle silna, że może przeniknąć do ciała poprzez przyłożenie listka do skóry). Do zatruć nie dochodzi często, w większości dlatego, że człowiek pomylił korzeń rośliny z chrzanem lub innym warzywem korzeniowym. Spożycie wywołuje pieczenie w ustach, ślinienie, wymioty i wahania ciśnienia krwi. W medycynie wykorzystuje się bulwę tojadu, która w ograniczonych dawkach obniża temperaturę.

Historia rośliny:
W średniowieczu używano jej do zatruwania mieczy i grotów strzał. Germanie wykorzystywali jad podczas magicznych szamańskich rytuałów, był również składnikiem czarodziejskich maści.

Rośliny udające kamienie – Litopsy z rodzaju sukulentów

Rośliny udające kamienie - Litopsy z rodzaju sukulentów

Rośliny udające kamienie – Litopsy z rodzaju sukulentów

Rośliny udające kamienie – Na pustyniach Namibii i RPA rosną litopsy, rośliny z rodzaju sukulentów, zwane żywymi kamieniami. Muszą mierzyć się nie tylko z wysoką temperaturą, brakiem wody i składników odżywczych, ale także ze zwierzętami, dla których stanowią łakomy kąsek. Stosują więc specjalny kamuflaż. Ich grube, pękate i zrośnięte liście do złudzenia przypominają kamienie. Swoją tożsamość ujawniają na krótko, podczas kwitnienia. Aby nie tracić wody, wiele sukulentów nie wykształca łodyg i liści. Dzięki temu mają mniejszą powierzchnię parowania.

KEPLER-442b – Egzoplaneta skalista z kategorii superziemi

KEPLER-442bKEPLER-442b - Porównanie do Ziemi egzoplanet z układu KepleraKEPLER-442b

KEPLER-442b – Egzoplaneta skalista z kategorii superziemi

KEPLER-442b – Egzoplaneta skalista z kategorii superziemi, której macierzystą gwiazdą, jest pomarańczowy karzeł.

ESI: 0,84
Wielkość: 1,3 Ziemi
Masa: 2,3 Ziemi
Temperatura równoważna: -65°C

Planeta KEPLER-442b, z której od 1115 lat biegnie do nas światło, należy do tzw. superziemi. W taki sposób określa się egzoplanety skaliste, których masa nie przekracza dziesięciokrotności Ziemi. Jej macierzystą gwiazdą, jest pomarańczowy karzeł (gwiazda większa niż czerwony karzeł, mniejsza jednak od żółtego karła, którym jest słońce). Ten typ gwiazdy miewa spokojniejszą młodość, a zatem nie wysyła ona swoim planetarnym dzieciom zbyt wielkiej ilości promieniowania ultrafioletowego. Ponadto planeta znajduje się w ekosferze, zatem nie da się wykluczyć, iż na jej kamienistej powierzchni pluska się ocean. Jeśli posiada bardziej złożoną atmosferę, nie musi być jednocześnie królestwem zimna. Według niektórych obliczeń to właśnie mniejsze superziemie są najodpowiedniejsze do życia, bardziej nawet niż nasza własna planeta.

Ross-128b – Oddalona od Ziemi o 11 lat świetlnych

Ross 128bRoss 128b

Ross-128b – Oddalona od Ziemi o 11 lat świetlnych

Ross-128b – Układ planetarny wokół czerwonego karła Ross 128 za jakieś 70 000 lat stanie się naszym najbliższym gwiezdnym sąsiadem.

ESI: 0,86
Wielkość: 1,2 Ziemi
Masa: 1,3 Ziemi
Temperatura równoważna: 7°C

Jeszcze bliżej niż GJ 273b znajduje się egzoplaneta Ross-128b. Jest ona od nas oddalona, tak jak jej gwiazda. Którą jest bardzo spokojny czerwony karzeł, o niecałe 11 lat świetlnych i stopniowo się do nas zbliża. Na podstawie uzyskanych danych astronomowie odkryli, że planeta Ross 128b obiega swoją gwiazdę dwadzieścia razy bliżej niż Ziemia obiega słońce. Mimo tak małej odległości planeta dostaje tylko 1,38 razy więcej energii, niż nasza planeta. Dzięki chłodnej i stabilnej gwieździe, której temperatura powierzchni w porównaniu ze słońcem mniejsza o połowę, szacuje się temperaturę równoważną na jej powierzchni na wartość od -60°C do 20°C.

TRAPPIST-1d – Jeden z przedstawicieli układu TRAPPIST-1

TRAPPIST-1d - Artystyczna wizja egzoplanetyTRAPPIST-1d - Tablica statystycznaTRAPPIST-1d - Porównanie rozmiarów egzoplanet TRAPPIST-1

TRAPPIST-1d – Jeden z przedstawicieli układu TRAPPIST-1

TRAPPIST-1d – Jeden z przedstawicieli układu TRAPPIST-1

ESI: 0,91
Wielkość: 0,8 Ziemi
Masa: 0,3 Ziemi
Temperatura równoważna: 15°C

Relatywnie mały ciężar tej planety wskazuje, że jej powierzchnia może być zalana przez głęboki ocean.
Według niektórych spekulacji jest tutaj 250-krotnie więcej wody niż w ziemskich oceanach.
Pierwsze pomiary wykazały jeszcze, że planeta porusza się poza strefą życia, ale teraz wydaje się, że bezpiecznie do niej wejdzie. Egzoplaneta może się szczycić gęstą atmosferą i jest tak blisko swojej gwiazdy, że obiega ją w cztery dni. Pada na nią jedynie o 4,3 % więcej światła niż na Ziemię. Chociaż TRAPPIST-1d obiega swoją gwiazdę w obrocie synchronicznym, gęsta atmosfera, w której powinno być dużo pary wodnej, pomaga w wymianie cieplnej. Różnica między oświetloną, a ciemną półkulą nie jest taka jak w przypadku innych ciał niebieskich.

TRAPPIST-1e – Egzoplaneta układu TRAPPIST-1

TRAPPIST-1eTRAPPIST-1e - Orbity planet układu TRAPPIST-1

TRAPPIST-1e

TRAPPIST-1e – Egzoplaneta układu TRAPPIST-1

TRAPPIST-1e – Kamienista egzoplaneta układu TRAPPIST-1, według własności fizycznych to właśnie „e” z systemu planetarnego TRAPPIST jest najbardziej podobne do Ziemi.

ESI: 0,85
Wielkość: 0,9 Ziemi
Masa: 0,8 Ziemi
Temperatura równoważna: -22°C

Porusza się ona pośrodku ekosystemu całego tego zbioru, jednak jest tutaj najmniej wody. TRAPPIST-1e ma mniejszy rozmiar od Ziemi, ma jednak większą masę. Ewentualni mieszkańcy musieliby być mniejszego wzrostu oraz większej wagi, by poradzić sobie z naporem lokalnej grawitacji. Czerwone karły, do których należy gwiazda TRAPPIST-1, nie emitują tyle światła i ciepła co chociażby Słońce. Oznacza to, że ekosfera, w której w odpowiednich warunkach może utrzymać się woda w stanie ciekłym, znajduje się w znacznie bliższych orbitach niż w naszym układzie słonecznym. Rok na planecie TRAPPIST-1e trwa sześć zwykłych ziemskich dni.
Planeta prawdopodobnie ma również kompaktową atmosferę, w której brakuje wodoru. Ten typ atmosfery można znaleźć również na planetach skalistych naszego układu słonecznego. Wodór jest ponadto gazem cieplarnianym, gdyby była go w tutejszej atmosferze wielka ilość, powierzchnia planety nie nadawałaby się do zamieszkania.