Andre-Marie Ampere – Zadumany i wszechstronny naukowiec

Andre-Marie AmpereAndre-Marie AmpereAndre-Marie AmpereAndre-Marie Ampere - Muzeum Ampere'a - Poleymieux, Mont_d'Or, Francja, 2007Andre-Marie Ampere - Grób Ampere'a - Montmartre, Paryż, Francja, 2006Andre-Marie Ampere - Grób Ampere'a (detale) - Montmartre, Paryż, Francja, 2006Andre-Marie Ampere - Muzeum Ampere'a - Poleymieux, Mont_d'Or, FrancjaAndre-Marie Ampere - Muzeum Ampere'a - Poleymieux, Mont_d'Or, Francja

Andre-Marie Ampere – Zadumany i wszechstronny naukowiec

Andre-Marie Ampere – (1775 – 1836) – Protoplasta elektrodynamiki nie chodził do szkoły podstawowej, jego ojciec uczył go sam. Swoją pierwszą pracę naukową Ampere wysłał do lyońskiej Akademii Nauk (Academie de Lyon) już w wieku 13 lat! Spokojne życie i pilne studia zostały przerwane, kiedy jego ojciec za dyktatury jakobińskiej został zgilotynowany w 1793 roku. Osiemnastoletni Ampere ciężko przeszedł tę traumę. Po okresie żałoby wrócił do nauki i pracy duchowej. Interesowała go matematyka i fizyka oraz filozofia, botanika, chemia, a także łacina, włoski i grecki.

Syn Jean-Jacques (1800 – 1864) po śmierci ojca dokończył jego dzieła. Które miało sklasyfikować nauki –

Szkice z filozofii nauki, czyli przedstawienie analityczne ogólnej klasyfikacji wszelkiej wiedzy ludzkiej

Ale jego największa zasługa, to opisanie magnetyzmu i późniejsze ustanowienie teorii zjawisk elektromagnetycznych jako podstawy elektrodynamiki. Stworzył też pierwszą cewkę magnetyczną, która stała się podstawą późniejszego telegrafu.

W wieku 22 lat zaczął uczyć matematyki w Lyonie i stał się później profesorem chemii i fizyki. Dziewiętnaście lat uczył w Paryżu na Politechnice (Ecole Polytechnique). Za życia należał do wielu towarzystw naukowych i był doceniany także za granicą. Niestety, jego sytuacja finansowa nie odzwierciedlała zasług. Często brakowało mu pieniędzy na eksperymenty, co opóźniało jego pracę.
Większość życia spędził w podróży, podczas jednej z nich w Marsylii 10 czerwca 1836 roku zmarł. Na nagrobku, zgodnie z jego życzeniem, wyryto: Tandem felix – Nareszcie szczęśliwy.

CME – Koronalne wyrzucanie masy – Erupcje na Słońcu

Koronalne wyrzucanie masy wybucha w Słońcu 31, sierpnia, 2012 r.CME - Koronalne wyrzucanie masy - Erupcje na Słońcu 31, sierpnia, 2012 r.CME - Słońce w promieniowaniu X

CME – Koronalne wyrzucanie masy – Erupcje na Słońcu

CME – Koronalne wyrzucanie masy – W każdej sekundzie Słońce emituje ok. dwóch milionów ton materii w postaci cząstek – a przynajmniej tak jest zazwyczaj. W atmosferze czasami dochodzi jednak do ogromnych erupcji z korony słonecznej (ang. Coronal Mass Eruptions, CME). Huragany tego typu są zaliczane do najbardziej spektakularnych zjawisk w naszej części wszechświata. W ich trakcie Słońce traci o wiele więcej masy niż zwykle, a prędkość wiatrów osiąga nawet 10 mln/h. CME to obłoki gazu zbudowanego z cząstek obdarzonych ładunkiem elektrycznym (fizycy nazywają taki gaz plazmą). Plazmowe huragany mogą sięgać Ziemi i wywoływać tzw. burze geomagnetyczne, które oddziałują na urządzenia elektroniczne, powodując zwarcia oraz uszkodzenia sprzętu.

Nie sposób przewidzieć, jak bardzo niebezpieczne może okazać się to dla satelitów, internetu oraz sterowanych komputerowo obiektów, np. elektrowni atomowych. Ostatnia naprawdę silna burza słoneczna miała miejsce jeszcze w epoce telegrafów, czyli na długo przed pojawieniem się pecetów. Choć astronomowie cały czas uważnie obserwują zachowanie Słońca, mogą przewidzieć jej nadejście tylko z niewielkim wyprzedzeniem. Oznacza to, iż w przyszłości będziemy mieć co najmniej 24 godziny, by wyłączyć wszystkie newralgiczne systemy (choćby te w elektrowniach jądrowych) oraz zabezpieczyć komputery. Ale burze geomagnetyczne nie są jedynym problemem, przed którym stawia nas najważniejsza gwiazda…