Trujące ptaki – Do tej pory nie odkryto żadnego jadowitego

Trujące ptaki - Fletowiec kapturowy (Pitohui dichrous)Trujące ptaki - Gęsiec gambijski (Plectropterus gambensis)Trujące ptaki - Przepiórka zwyczajna (Coturnix coturnix)

Trujące ptaki – Do tej pory nie odkryto żadnego jadowitego

Trujące ptaki – Jak dotąd nie odkryto żadnego jadowitego ptaka. Czyli takiego, którego organizm wytwarzałby trującą substancję przekazywaną następnie przez dziobnięcie lub zranienie pazurem. Jest za to kilka grup ptaków trujących, czyli zatruwających nas, kiedy je dotkniemy lub zjemy. Ich organizmy też najprawdopodobniej nie wytwarzają toksyn, ale potrafią je uzyskiwać ze spożytych trujących owadów lub roślin.

Większość z nich mieszka w Nowej Gwinei. Gdzie kilka gatunków fletowców (rodzaj Pitohui) z rodziny wilgowatych. Także przedstawiciele rodzin fletówek i modrogłówek, magazynuje w skórze silną neurotoksynę (batrachotoksynę).

Z kolei żyjący w Afryce Gęsiec gambijski z rodziny kaczkowatych. Gromadzi w swych tkankach inną truciznę, kantarydyn (uzyskuje ją ze zjadanych chrząszczy). Gęśce są jednak trujące dopiero po ich spożyciu, więc niewiele zyskują dzięki tej broni (poza zemstą zza grobu). Korzystają na tym natomiast inne osobniki tego gatunku – drapieżnik, który raz zetknął się z mięsem gęśca, będzie już go unikał.

Podobne zjawisko dotyczy europejskiej Przepiórki zwyczajnej, której mięso również jest trujące, choć tylko przez część roku. Prawdopodobnie przepiórki uzyskują swoją toksynę ze zjadanych roślin, a zatrucia nimi są znane od dawna i określane jako koturnizm (od łacińskiej nazwy przepiórki Coturnix coturnix).

Szczwół plamisty – Conium maculatum

Szczwół plamisty - Conium maculatum (1)Szczwół plamisty - Conium maculatum (2)Szczwół plamisty - Conium maculatum - Niemcy, 1910

Szczwół plamisty – Conium maculatum

Szczwół plamisty (Conium maculatum) – Roślina spokrewniona z marchwią, pietruszką i kminkiem. Jej główną bronią jest gwałtowna trucizna koniina, która powoduje, że człowiek dusi się przy pełnej świadomości.

  • Śmiertelna dawka: 0,15 g (zawartych w 20 g rośliny)
  • Śmierć: w czasie 2 – 3 dni
  • Trucizna: koniina
  • Następstwa: uduszenie poprzez paraliż mięśni
  • Gdzie rośnie: Europa, Azja, Afryka
  • Występowanie w Polsce: tak

Koniina łatwo przenika przez skórę oraz drogi oddechowe. Największe niebezpieczeństwo przedstawia jednak łatwa pomyłka z warzywem. Trucizna na początku działa pobudzająco, a następnie zaczyna blokować polecenia rdzenia kręgowego. W ten sposób dochodzi do paraliżu mięśni i uduszenia.

Historia rośliny:
W starożytnej Grecji i Rzymie często wykorzystywana podczas egzekucji. Cieszyła się wielką popularnością wśród trucicieli (podobno z jej pomocą przeprowadzono wyrok na Sokratesie). W Europie pojawił się w średniowieczu, a w ciągu XX wieku stopniowo zanikał. Na łąkach i wzdłuż dróg zaczął masowo rosnąć w latach 80.

Tojad mocny – Aconitum napellus

Tojad mocny - Aconitum napellusTojad mocny - Aconitum napellus (2)Tojad mocny - Aconitum napellus (3)

Tojad mocny – Aconitum napellus

Tojad mocny (Aconitum napellus) – Jedna z najbardziej trujących roślin.

  • Śmiertelna dawka: 3 – 5 mg
  • Śmierć: w ciągu kilku godzin
  • Trucizna: akonityna
  • Następstwa: paraliż serca i dróg oddechowych
  • Gdzie rośnie: w Europie Zachodniej i wschodniej części Ameryki Północnej
  • Występowanie w Polsce: tak

Wszystkie części tej ciemnoniebieskiej rośliny zawierają akonitynę. Kwiatu nie należy dotykać (trucizna jest na tyle silna, że może przeniknąć do ciała poprzez przyłożenie listka do skóry). Do zatruć nie dochodzi często, w większości dlatego, że człowiek pomylił korzeń rośliny z chrzanem lub innym warzywem korzeniowym. Spożycie wywołuje pieczenie w ustach, ślinienie, wymioty i wahania ciśnienia krwi. W medycynie wykorzystuje się bulwę tojadu, która w ograniczonych dawkach obniża temperaturę.

Historia rośliny:
W średniowieczu używano jej do zatruwania mieczy i grotów strzał. Germanie wykorzystywali jad podczas magicznych szamańskich rytuałów, był również składnikiem czarodziejskich maści.

Pochodzenie ludzkiego cholesterolu – Głównie źródła endogenne

Pochodzenie ludzkiego cholesterolu - Cholesterol

Pochodzenie ludzkiego cholesterolu – Głównie źródła endogenne

Pochodzenie ludzkiego cholesterolu – Głównie źródła endogenne – Cholesterol jest sterydem lub związkiem należącym do lipidów. Dostarczany jest do organizmu wraz z pożywieniem (źródłem egzogennym) – ok. 400 – 500 mg na dzień. Jednak większość cholesterolu pochodzi ze źródeł endogennych. Jego produkcja obejmuje głównie wątrobę (70 %), okrężnicę (15 %) i skórę (5 %) – w przybliżeniu 2 – 3 g dziennie.

Adermatoglifia

Adermatoglifia - Ręce człowieka

Adermatoglifia

Adermatoglifia – Osobom dotkniętym adermatoglifią brakuje dermatoglifów czyli unikalnej struktury linii wytworzonych przez skórę właściwą w postaci uwypukleń naskórka na wewnętrznej powierzchni dłoni i stóp. Badaniami porównawczymi odcisków palców zajmuje się dyscyplina kryminalistyczna – daktyloskopia. Jedną z jej podstaw jest fakt, że prawdopodobieństwo wystąpienia takich samych linii papilarnych uznaje się za niemożliwe. Badania Amerykańskiego FBI wskazują, że szansa na to wynosi 1: 1097.

Skóra wieloryba – Wrażliwa na światło słoneczne

Skóra wieloryba – Płetwal błękitny

Skóra wieloryba – Wrażliwa na światło słoneczne

Skóra wieloryba – Wrażliwa na światło słoneczne – Skóra waleni jest tak samo wrażliwa na promienie słoneczne jak ludzi. Naukowcy z Uniwersytetu w Newcastle, oraz meksykańscy i kanadyjscy biolodzy morscy. Zwrócili uwagę na pęcherze tych morskich zwierząt. W większości przypadków nie były zakażone. Co oznacza, że przyczyny należy szukać gdzie indziej – w promieniowaniu UV. Ze względu na to, że płetwale błękitne mają jasny odcień skóry, natychmiastowo pojawiają się na niej zmiany, wywołane przez promieniowanie UV – zwiększa się ilość pigmentu i uszkadza DNA mitochondrialne. Kaszaloty spędzają za to więcej czasu na powierzchni wody, przez co również ich nie ominą skutki promieni słonecznych, choć ich skóra jest o wiele ciemniejsza.

Alergiczna reakcja zwierząt – Reakcja na wybrane czynniki

Alergiczna reakcja zwierząt - Pies przed telewizorem

Alergiczna reakcja zwierząt – Reakcja na wybrane czynniki

Alergiczna reakcja zwierząt – Reakcja na wybrane czynniki – Alergie zdarzają się, gdy mamy problemy z systemem immunologicznym. Który przesadza z reakcją na wybrane czynniki. Brytyjskie badania wykazują, że wiele psów i kotów ma uczulenia na ludzki, łuszczący się naskórek.

Skóra aktywna po śmierci – Pośmiertne plamy

Skóra aktywna po śmierci – Pot na skórze

Skóra aktywna po śmierci – Pośmiertne plamy

Skóra aktywna po śmierci – Pośmiertne plamy – Już 20-30 minut po ustaniu krążenia powstają pierwsze plamy pośmiertne w dolnej części ciała – tam gdzie pod wpływem grawitacji zbiera się krew. Ale sama skóra jest jeszcze aktywna. Gruczoły potowe mogą pracować przez ponad 30 godzin. Po wystąpieniu stężenia pośmiertnego u zmarłego może pojawić się nawet gęsia skórka.