Ewolucja oka – Rozwój wzroku

Ewolucja oka – Rozwój wzroku

Ewolucja oka – Rozwój wzroku

Ewolucja oka – Rozwój wzroku – Widzimy otaczający nas świat dzięki opsynom – białkom zawierającym światłoczułe barwniki, produkowanym przez receptory siatkówki. U człowieka i innych zwierząt z typu strunowców – lancetników, ryb, płazów, gadów czy ptaków – występuje odmiana zwana c-opsyną. Tymczasem u stawonogów i głowonogów – a więc pająków czy ośmiornic – tę funkcję pełni odmiennie zbudowana r-opsyna. Wygląda to więc tak, jakby w przyrodzie powstały dwie różne drogi rozwoju wzroku, na bardzo wczesnym etapie ewolucji.

Fotoreceptory siatkówki oka

Fotoreceptory siatkówki oka - Ludzkie oko

Fotoreceptory siatkówki oka

Fotoreceptory siatkówki oka – Naukowcy odkryli, że mało znany typ komórki fotoreceptorów w siatkówce oka, oznaczany nazwą ipRGCs, odkrywa ważną rolę w odróżnianiu ciemności i światła, co jest kluczowe do powstawania obrazów. Komórki w siatkówce oka dzielą się na czopki i pręciki. W ludzkiej siatkówce znajduje się 7 mln czopków i 130 mln pręcików.

Ruchoma siatkówka pająka – Obrotowa we wszystkich kierunkach

Ruchoma siatkówka pająka – Opisthoncus parcedentatus

Ruchoma siatkówka pająka – Obrotowa we wszystkich kierunkach

Ruchoma siatkówka pająka – Obrotowa we wszystkich kierunkach – W przeciwieństwie do oczu kręgowców, siatkówka pająków skakunowatych jest ruchoma – dzięki trzem parom mięśni. Może obracać się na wszystkie strony i przesuwać. Panoramiczny obraz uzyskany przez wszystkie pary oczu pokrywa 360 stopni.

Człowiek patrzy daleko gołym okiem

Człowiek patrzy daleko gołym okiem

Człowiek patrzy daleko gołym okiem

Człowiek patrzy daleko gołym okiem – Najbardziej odległym obiektem, który potrafimy dostrzec gołym okiem, jest galaktyka Andromedy. Jest oddalona od Ziemi o 2,6 mln lat świetlnych. Ten obiekt możemy widzieć dzięki fotonom, które z kilku bilionów gwiazd galaktyki docierają aż na naszą planetę. Na podstawie tych informacji naukowcy w 1941 r. przeprowadzili eksperyment, aby odkryć, jaka jest minimalna liczba fotonów, która musi dotrzeć do siatkówki, aby człowiek je dostrzegł. Badane osoby zamknięto w pomieszczeniu, w którym panowały całkowite ciemności. Gdy ich oczy się przyzwyczaiły, puszczano im błyski światła o długości fali 510 nanometrów – czyli częstotliwości, na którą nasze oczy są najbardziej czułe. Eksperci doszli do wniosku, że do percepcji wzrokowej wystarczy tylko 5-14 fotonów. Dzięki temu obliczyli, że człowiek powinien dostrzec płomień świecy z odległości 50 m.