Kilauea – Stany Zjednoczone Ameryki, Hawaje

Kīlauea - Ciemny popiół wystrzelony z krateru wulkanu - 15.05.2018Kilauea - Wejście na szczyt wulkanuKilauea - multimedia USGSKilauea - Kaldera Kilauea i krater Halema'uma'uKilauea - Krater Halema'uma'u i kaldera KilaueaKilauea - Kaldera Kīlauea i Mauna LoaKilauea - Kaldera Kilauea - Park Narodowy Hawajskich WulkanówKilauea - Erupcje w przeciągu ostatnich 200 latKilauea - Lawa uderza w Ocean Spokojny na Hawajach - 2005Krater wulkanu na HawajachErupcja z krateru Halema'uma'u

 
 

Kilauea – Stany Zjednoczone Ameryki, Hawaje

 

  • Lokalizacja: Stany Zjednoczone Ameryki, Hawaje
  • Szczyt: 1247 m.n.p.m.

 
Kilauea znajduje się na hawajskiej wyspie Hawai’i (nazywana również Big Island) i jest jednym z wulkanów, które ją tworzą. Zajmuje 14% tej wyspy. Góra, po zboczu której płynie strumień lawy, należy do najbardziej aktywnych wulkanów na świecie. Zgodnie z hawajską historią wypluwa lawę nieprzerwanie od roku 1983, średnio 400 000 m³ dziennie. Wulkan powstał w wyniku ruchów tektonicznych płyty pacyficznej. Które w ciągu 70 milionów lat spowodowały stworzenie łańcucha podmorskich wulkanów długiego na 6000 km.

Świadectwa pierwszych erupcji pochodzą z roku 1750. Z mitów polinezyjskich dowiadujemy się jednak, że góra wypluwała lawę już dużo wcześniej. Strumienie lawy pokrywały obszar setek kilometrów kwadratowych i wpłynęły na wygląd całej linii wybrzeża. Rdzenni mieszkańcy wysp wierzą, że na górze mieszka bogini ognia Pele. Bogini karze każdego, kto odważy się ukraść kamienie wulkaniczne. Będące dla niej jak dzieci. Złodziej takiego kamienia może się spodziewać pecha, który nigdy go nie opuści.

Miejscowi, by uczcić honor bogini Pele, wykonują rytualne tańce. Zgodnie z tradycją do krateru wulkanu wrzucają kwiaty i jedzenie, co ma im zapewnić jej przychylność.

Tojad mocny – Aconitum napellus

Tojad mocny - Aconitum napellusTojad mocny - Aconitum napellus (2)Tojad mocny - Aconitum napellus (3)

Tojad mocny – Aconitum napellus

Tojad mocny (Aconitum napellus) – Jedna z najbardziej trujących roślin.

  • Śmiertelna dawka: 3 – 5 mg
  • Śmierć: w ciągu kilku godzin
  • Trucizna: akonityna
  • Następstwa: paraliż serca i dróg oddechowych
  • Gdzie rośnie: w Europie Zachodniej i wschodniej części Ameryki Północnej
  • Występowanie w Polsce: tak

Wszystkie części tej ciemnoniebieskiej rośliny zawierają akonitynę. Kwiatu nie należy dotykać (trucizna jest na tyle silna, że może przeniknąć do ciała poprzez przyłożenie listka do skóry). Do zatruć nie dochodzi często, w większości dlatego, że człowiek pomylił korzeń rośliny z chrzanem lub innym warzywem korzeniowym. Spożycie wywołuje pieczenie w ustach, ślinienie, wymioty i wahania ciśnienia krwi. W medycynie wykorzystuje się bulwę tojadu, która w ograniczonych dawkach obniża temperaturę.

Historia rośliny:
W średniowieczu używano jej do zatruwania mieczy i grotów strzał. Germanie wykorzystywali jad podczas magicznych szamańskich rytuałów, był również składnikiem czarodziejskich maści.

Rytuał, szacunek oraz terapia

Rytuał, szacunek oraz terapia - Kobieta z tradycyjnymi tatuażami plemienia Kutia

Rytuał, szacunek oraz terapia

Rytuał, szacunek oraz terapia – W dawnych kulturach tatuowanie miało charakter rytualny lub wyrażało przynależność do plemienia, rodu albo pozycji społecznej. Bywało również wyrazem szacunku dla korzeni i zwyczajów kultury. Współcześnie tatuaż może mieć również charakter terapii leczniczej lub być formą komunikacji informującą np. o przynależności do danej grupy.