Papryka roczna – Capsicum annuum – Popularniejsza jako chilli

Papryka roczna - Filipiny

Papryka roczna - Capsicum-annuum

Papryka roczna - Capsicum annuum

Papryka roczna - Czerwona papryczka chilli

Papryka roczna - Papryczka chilli

Czerwona papryczka chilli - Dojrzała i wysuszona

Meksykańskie papryczki chilli

Czerwona papryczka chilli - Nanglo, Indie

Papryka roczna – Capsicum annuum – Popularniejsza jako chilli

Papryka roczna – Popularniejsza pod nazwą papryczka chilli, jest dość popularną rośliną, nadającą pikanterii potrawom. Spożywana jest praktycznie na każdym stopniu dojrzałości. Charakteryzująca się zabarwieniem od ciemnej zieleni, przez żółty, pomarańczowy, czerwony po ciemnoczerwony lub fioletowy. Im owoce są mniejsze i ciemniejsze, tym są bardziej ostre.

Ostry smak zawdzięczają kapsaicynie. Jeśli nie przesadzimy z ilością dodanych papryczek do potrawy, możemy się cieszyć wieloma prozdrowotnymi korzyściami. W szczególności witaminą C i beta-karotenem. Wspomaga trawienie, apetyt oraz niektórzy uważają, że działa jak afrodyzjak. Jeśli jednak przesadzimy z jej konsumpcją, możemy sobie podrażnić żołądek i drogi moczowe.

Kapusta czarna – Brassica nigra – Czyli gorczyca czarna

Kapusta czarna - Brassica nigra - Saarbrucken, Niemcy

Kapusta czarna - Nasiona

Kapusta czarna - Brassica nigra - Botaniczne i Mykologiczne Laboratorium

Kapusta czarna - Brassica nigra - Nasiona

Kapusta czarna - Salem, Indie

Brassica nigra - Strąk

Brassica nigra - Gorczyca czarna - Noordwijk, Holandia

Gorczyca czarna - Brassica nigra - Saarbrucken

Kapusta czarna – Brassica nigra – Czyli gorczyca czarna

Kapusta czarna – Brassica nigra – Czyli gorczyca czarna, pochodzi ze wschodniego regionu basenu Morza Śródziemnego, ale dziś występuje na całym świecie. Jej nasiona mają ostry i wyrazisty smak, intensywnością znacznie przewyższają gorczycę białą.

Roślina ma długą historię sięgającą czasów rzymskich, kiedy ceniono jej walory smakowe. Jej delikatne liście służą do przyprawiania np. twarogu lub surówek. Od września suszy się jej nasiona, które w całości lub zmielone stanowią główny składnik musztardy. Oraz jeden ze składników mieszanek przypraw doskonale komponujących się z ogórkami i pulpetami.

Bywa stosowana również w tradycyjnej medycynie ludowej – w postaci okładów pomaga przy kaszlu, stanach zapalnych, bólach mięśni oraz reumatyzmie. Przyjmowana w w postaci naparów wspomaga apetyt i ułatwia trawienie.

System AuReus – Panele słoneczne z warzywnych odpadów

System AuReus - Montreal Convention Centre - Montreal, Kanada

System AuReus - Montreal Convention Centre - Kanada

System AuReus - Panorama - Zewnętrzny widok Montreal Convention Centre

System AuReus - Widok na wejście do Montreal Convention Centre - Montreal, Kanada

System AuReus - Montreal Convention Centre - Montreal, KanadaMontreal Convention Centre - Montreal, KanadaMontreal Convention Centre wnętrze - Montreal, KanadaMontreal Convention Centre - Montreal, Kanada - panorama

System AuReus – Panele słoneczne z warzywnych odpadów

System AuReus – Student wydziału inżynierii na Uniwersytecie Mapua w filipińskiej stolicy Manila – Carvey Ehren Maigue – stworzył cienkie okładziny. Prowadzą one generację energii z promieni ultrafioletowych. Tradycyjne panele fotowoltaiczne prowadzą pracę tylko wtedy, kiedy zostaną wystawione bezpośrednio na oddziaływanie słońca. W pochmurne dni ich wydajność produkcji energii spada. Natomiast młody wynalazca przez stworzony materiał, który przekształca bezpośrednio na energię promienie UV. Mające możliwość przenikania przez chmury. Nowy materiał jest nawet w stanie wychwytywać promienie, odbijane od innych powierzchni.

Technologia AuReus (nazwana tak w nawiązaniu do łacińskiego określenia aurora borealis, które oznacza zorzę polarną). Opiera się na cząsteczkach odpowiedzialnych za bioluminescencję, które występują m.in. w chlorofilu. Maigue wyekstrahował je z odpadów roślinnych odkupionych od rolników. Ich uprawy niszczą zakłócenia pogodowe wywoływane przez zmiany klimatu.

Zdolnością tych związków jest przekształcanie promieni UV w widzialne światło. Takie światło zostaje przechwycone. Ale również zamienia się je na energię elektryczną, przez zwykłe ogniwa fotowoltaiczne.  Otaczają one zewnętrzną część owej okładziny.

W przyszłościowym planie młodego wynalazcy jest zamiana podłoża AuReus w nici, ale także uformowanie z nich tkanin. Które mają mocowanie do pojazdów, oraz również do samolotów.

25 procent mieszkańców Filipin żyje z rolnictwa. W latach 2006 r. – 2013 r. na Filipinach poprzez ekstremalne zjawiska pogodowe zniszczeniu uległo ponad 6 mln ha upraw. AuReus produkuje energię przez mniej więcej 50 procent czasu. Standardowe panele słoneczne produkują energię, jedynie przez około 15 – 20 procent czasu.

Okrzemki – Mikroskopijnej wielkości jednokomórkowe glony

Okrzemki - McMurdo Station, South Antarctica

Okrzemki - Pod mikroskopem świetlnym

Okrzemki - Widok z mikroskopu świetlnego 40x

Okrzemki - Lorella Kennedy Diatomea (glon krzemionkowy)
 
 
 
Okrzemki - Pancerz okrzemek kopalnych - Trinacria ariesOkrzemek Star stickOkrzemek Stephanopyxis grunow - Widok z dołu, Pod mikroskopem świetlnymWagonowe koło - NOAA - (23-12-2014)

Okrzemki – Mikroskopijnej wielkości jednokomórkowe glony

Okrzemki – Będące składnikiem oceanicznego planktonu roślinnego okrzemki to mikroskopijnej wielkości jednokomórkowe glony. Ściana komórkowa tych organizmów zbudowana jest z twardej krzemionki (nawiasem mówiąc, szlachetny opal), oraz tworzy coś w rodzaju pudełka z denkiem i wieczkiem. Podczas rozmnażania przez podział nowy okrzemek zabiera ze sobą część pancerzyka „rodzica” i dobudowuje do niego mniejsze denko. Sprawia to, że kolejne generacje tych alg stają się coraz drobniejsze.

Ów proces nie trwa jednak w nieskończoność. Kiedy przekroczona zostanie granica minimalnego rozmiaru, wówczas w morzu pojawia się na ogół płciowe pokolenie nieopancerzone (tzw. auksospora). Które ma możliwość rozrastania się bez przeszkód – a potem cykl rozpoczyna się od nowa…

25 Procent tlenu w atmosferze Ziemi, zawdzięczamy produkującym go w procesie fotosyntezy okrzemkom. Stanowią one również jedną czwartą biomasy występującej we wszystkich morzach i oceanach.

Sekrety roślin zimozielonych – Zachowują aktywność metaboliczną

Sekrety roślin zimozielonych - Drzewo porażone JemiołąSekrety roślin zimozielonych - Wejście do Zamku, MalborkSekrety roślin zimozielonych - Bluszcz pospolity (Hedera helix) - Ogród Botaniczny Uniwersytetu WrocławskiegoSekrety roślin zimozielonych - Ostrokrzew podczas zimySekrety roślin zimozielonych - Plantacja Ostrokrzewów (Ilex aquifolia)
 
 
 
Sekrety roślin zimozielonych - Ostrokrzewy (Ilex aquifolia) wzdłuż Westside Linear TrailOstrokrzew (Ilex aquifolia) - (24-01-2018)Borówka brusznica (Vaccinium vitis-idaea)Agrest porzeczka (Ribes viburnifolium) - Ogród Botaniczny w El Chorro Regional ParkAgrest porzeczka (Ribes viburnifolium) - University of California - UC Davis Arboretum

Sekrety roślin zimozielonych – Zachowują aktywność metaboliczną

Sekrety roślin zimozielonych – Zachowują aktywność metaboliczną – Dostosowując ją do warunków zimowych. Robią to m.in. zapobiegając tworzeniu się wewnątrzkomórkowych kryształów lodu. W przetrwaniu trudnych warunków pomaga im również specyficzna budowa.
Szpilki drzew iglastych są wąskie, co zmniejsza powierzchnię parowania i zabezpiecza przed utratą wody. U drzew tych szpilki pokryte są grubą warstwą woskowanej skórki, a pąki oblepione grubymi łupinami. Sprawia to, że iglaki są w stanie przetrwać nawet najsilniejsze mrozy.
Zielone zimą pozostają również m.in. mchy, widłaki i niektóre krzewy, na przykład rododendrony. Liście tych ostatnich okryte są specjalną warstwą ochronną, a dodatkowo w mroźne i słoneczne dni zwijają się albo zmieniają ustawienie z poziomego na pionowe. Ogranicza to ilość docierającego do nich światła. Dzięki temu zmniejsza się ich powierzchnia parowania, a roślina chroni się przed utratą wilgoci.

Zimowanie roślin – Systematyka Christena Raunkiaera

Zimowanie roślin - Systematyka form życiowych Raunkiaera

Zimowanie roślin - Christen Raunkiaer

Zimowanie roślin - Tablica form życiowych Raunkiaera

Zimowanie roślin – Systematyka Christena Raunkiaera

Zimowanie roślin – Systematyka Christena Raunkiaera – System klasyfikacji stworzony przez duńskiego botanika Christena Raunkiaera w 1905 r. Dzieli rośliny według sposobu, w jaki przeżywają niekorzystną porę roku. W zależności od tego, jak rozmieszczone są i chronione ich pąki, Raunkiaer wyróżnił pięć typów :

Zimowanie roślin - Kotki męskie LeszczynyZimowanie roślin - Corylus avellanaFanerofity (jawnopączkowe)rośliny trwałe, o pędach zdrewniałych z zimotrwałymi pąkami, umieszczonymi powyżej 50 cm nad powierzchnią podłoża (np. drzewa i krzewy).
 
Zimowanie roślin - Skalnica tatrzańska (Saxifraga wahlenbergii)Zimowanie roślin - Skalnica tatrzańskaHemikryptofity (naziemnopączkowe) – byliny, których pąki zimujące umieszczone są na pędach przy powierzchni gleby. Chronią je żywe lub obumarłe liście i pokrywa śnieżna.
 
Zimowanie roślin - Krokusy w śniegu2 Krokusy w śnieguKryptofity (skrytopączkowe)rośliny, których część naziemna całkowicie obumiera, a na wiosnę roślina kiełkuje z pączków z podziemnych organów przetrwalnikowych.
 
 
Naparstnica zwyczajnaDigitalis grandifloraChamefity (niskopączkowe) – krzewinki o pędach zdrewniałych i trwałe rośliny zielne o pąkach umieszczonych na pędach poniżej 50 cm nad podłożem. Posiadają pączki ukryte w przyziemnych pędach osłanianych warstwą liści i śniegu.
 
Zamarznięty słonecznikPole zamarzniętych słonecznikówTerofityrośliny jednoroczne przeżywające niesprzyjającą porę roku w postaci nasion.

Glicynia Wisteria – W Kalifornii największa na świecie

Glicynia Wisteria

Glicynia Wisteria

Glicynia Wisteria

Glicynia Wisteria

Wistaria Festival 2016 - Sierra Madre

Wistaria Festival 2016 - Sierra Madre

Glicynia Wisteria – W Kalifornii największa na świecie

Glicynia Wisteria – W Kalifornii największa na świecie. W stanie dzikim występuje m.in. w Japonii i USA. Przypomina drzewo, ale w rzeczywistości jest rośliną pnącą z rodziny bobowatych. Jeden z najbardziej znanych okazów znajduje się w parku Ashikaga w Japonii. Podpierana jest specjalnymi palami. Ma 150 lat i jest uznawany za najstarszą roślinę tego gatunku w całym kraju. Choć zajmuje powierzchnię blisko 2 tys. m², to i tak jest o ponad połowę mniejsza od tej największej na świecie. Rekordzistka rośnie w Sierra Madre w Kalifornii. Zajmuje powierzchnię blisko 4 tys. m², czyli odpowiadającą ponad połowie boiska piłkarskiego. Jej wagę szacuje się na około 259 ton. To mniej więcej tyle samo, ile waży 5 załadowanych po brzegi tirów.

Svalbard Global Seed Vault – Bank nasion na wyspie Spitsbergen

Svalbard Global Seed Vault

Svalbard Global Seed Vault

Svalbard Global Seed Vault

Svalbard Global Seed Vault

Svalbard Global Seed Vault

Kontenery przechowawcze - (27-02-2008)

Koperty przechowawcze - (20-05-2007)

Wejście do Global Seed Vault na wyspie Spitsbergen

Svalbard Global Seed Vault – Bank nasion na wyspie Spitsbergen

Svalbard Global Seed Vault – Globalny bank nasion na wyspie Spitsbergen, w norweskim archipelagu Svalbard. Na Morzu Arktycznym, ok. 1000 km na północ od Półwyspu Skandynawskiego. W wiecznej zmarzlinie wydrążono tunel na ok. 150 metrów i magazyn o powierzchni 1000 m². Jest w nim miejsce na 4,5 mln nasion. Tylko dla roślin jadalnych, o dużym znaczeniu dla badań naukowych lub bioróżnorodności. Obecnie znajduje się tam nieco ponad milion, reprezentujących ok. 5 tys. gatunków. Przechowywanie nasion jest bezpłatne – dawcy (poszczególne państwa i organizacje naukowe) nadal są właścicielami nasion. Królestwo Norwegii udostępnia tylko miejsce do ich składowania. Lokalizacja i budowa banku zabezpieczają cenne nasiona przed wojnami, katastrofami naturalnymi i zmianami klimatu.

Budowla jest monitorowana czujnikami ruchu i kamerami. Dostęp do wnętrza magazynu jest chroniony pancernymi drzwiami, zamkami cyfrowymi i ścianami ze zbrojonego betonu, grubości 1 m. Znajduje się na głębokości 90 metrów pod górą Plataberget. Przykryty śniegiem i wieczną zmarzliną. Został tak zaprojektowany, że nawet bez zasilania nasiona pozostaną zamarznięte przez 200 lat.

Jedynym widocznym na zewnątrz elementem konstrukcji jest betonowa brama z pancernymi drzwiami. Nad którymi znajduje się instalacja artystyczna z 200 światłowodów.

Prędkość odżywiania roślin – Rośliny to także myśliwi

Prędkość odżywiania roślin - Rosiczka pośrednia (Drosera intermedia) 2018Prędkość odżywiania roślin - Drosera rotundifolia (2011)Prędkość odżywiania roślin - Drosera rotundifolia na Korsyce (1998)Prędkość odżywiania roślin - Drosera rotundifolia (1)Prędkość odżywiania roślin - Drosera rotundifolia (2)Prędkość odżywiania roślin - Drosera rotundifolia (3)Prędkość odżywiania roślin - Rosiczka okrągłolistna (1)Prędkość odżywiania roślin - Rosiczka okrągłolistna (2)
 
 
 
Prędkość odżywiania roślinPrędkość odżywiania roślinPrędkość odżywiania roślinPrędkość odżywiania roślin

Prędkość odżywiania roślin – Rośliny to także myśliwi

Prędkość odżywiania roślin – I nie chodzi tu wyłącznie o owadożernych przedstawicieli świata flory. Ich ofiarą padają kwanty światła, niezbędne do fotosyntezy (biologicznego procesu pozyskiwania energii). Strumień fotonów dociera do liścia w niewiarygodnym tempie ok. 300 000 km/s – a więc właśnie z prędkością światła w próżni. By pozbawić go energii niezbędnej do rozwoju rośliny, ta najczęściej wykorzystuje chlorofil: tzw. antena chlorofilowa wyłapuje kwanty, których energia w ciągu maksymalnie około jednej pikosekundy (10-12 sekundy) zostaje tymczasowo zmagazynowana w trakcie pierwszych reakcji fotosyntezy. W tym czasie foton przestaje istnieć.

Glony Chlamydomonas – Różne kolory śniegu

Glony Chlamydomonas - Antarktyka (kolor czerwony)Glony Chlamydomonas - Antarktyka (kolor zielony)Glony Chlamydomonas - Czerwony kolor śniegu

Glony Chlamydomonas – Różne kolory śniegu

Glony Chlamydomonas – Świeżo spadły śnieg wydaje się czysto biały, choć śnieżynki są przezroczyste. Dzieje się tak dlatego, że równomiernie odbijają one białe światło słoneczne. Odkryto 100 gatunków roślin, które żyją w śniegu, zabarwiając go na kolor zielony, brązowy, fioletowy, a nawet krwistoczerwony. Za tę ostatnią barwę odpowiadają żyjące w koloniach za kołem podbiegunowym jednokomórkowe glony z gatunku Chlamydomonas. Ponieważ pochłaniają więcej ciepła słonecznego niż otoczenie, więc śnieg wokół nich się topi, a glony zapadają się w jamki, które od góry przykrywa warstewka lodu. W takich mikroszklarniach panuje stała temperatura około 0 °C.