Rośliny udające kamienie – Litopsy z rodzaju sukulentów

Rośliny udające kamienie - Litopsy z rodzaju sukulentów

Rośliny udające kamienie – Litopsy z rodzaju sukulentów

Rośliny udające kamienie – Na pustyniach Namibii i RPA rosną litopsy, rośliny z rodzaju sukulentów, zwane żywymi kamieniami. Muszą mierzyć się nie tylko z wysoką temperaturą, brakiem wody i składników odżywczych, ale także ze zwierzętami, dla których stanowią łakomy kąsek. Stosują więc specjalny kamuflaż. Ich grube, pękate i zrośnięte liście do złudzenia przypominają kamienie. Swoją tożsamość ujawniają na krótko, podczas kwitnienia. Aby nie tracić wody, wiele sukulentów nie wykształca łodyg i liści. Dzięki temu mają mniejszą powierzchnię parowania.

Gigantyczne kaktusy Saguaro – Symbol amerykańskich pustyń

Gigantyczne kaktusy Saguaro - Park Narodowy Saguaro - Dolina RinconGigantyczne kaktusy Saguaro - Sentinel Peak, Tucson, ArizonaGigantyczne kaktusy Saguaro - Kaktusy Saguaro, Arizona
 
 
 
 
 
Gigantyczne kaktusy Saguaro - Pachycereus pringlei, Sonora, MeksykGigantyczne kaktusy Saguaro - Pachycereus pringlei z gniazdem rybołowaGigantyczne kaktusy Saguaro - Pachycereus pringlei, Rancho Punta Estrella, San Felipe, Kalifornia, Meksyk

Gigantyczne kaktusy Saguaro – Symbol amerykańskich pustyń

Gigantyczne kaktusy Saguaro – Są symbolem amerykańskich pustynnych krajobrazów. Fascynują swoją wyjątkowością zarówno miejscowych, jak i turystów. Saguaro, czyli karnegia olbrzymia (Carnegiea gigantea), to jedyny przedstawiciel rodzaju Carnegiea, najwyższy kaktus na świecie. Osiąga wysokość aż 20 metrów i jest ozdobą pustynnych scenerii, szczególnie Sonory i innych części Arizony i Kalifornii. Mimo, że nie jest to gatunek zagrożony, w Ameryce szczególnie dba się o jego ochronę.
Na pierwszym miejscu klasyfikacji najwyższych kaktusów świata znajduje się 150-letnia karnegia olbrzymia, która rosła w Arizonie i osiągnęła wysokość 23,8 metra. Ten godny podziwu kaktus padł ofiarą niesprzyjających warunków pogodowych w 1986 roku. Pomimo, że jest to jak dotąd niepokonany rekordzista, niektóre gatunki starają się go dogonić. Na przykład lider rodzaju Pachycereus pringlei, osiągnął 19,2 metra.

ALMA – Atacama Large Millimeter Array

ALMA - Widok z góryALMA - Atacama Large Millimeter ArrayALMA - Atacama Large Millimeter ArrayALMA - Atacama Large Millimeter ArrayALMA - Atacama Large Millimeter ArrayALMA - Wybuch gwiazdy w konstelacji OrionaALMA - Olbrzymia plama na SłońcuALMA - Atacama Large Millimeter Array

ALMA – Atacama Large Millimeter Array

ALMA – Atacama Large Millimeter Array – 5000 metrów n.p.m. na pustyni Atakama w Chile. Czyli w jednym z najbardziej suchych miejsc naszego globu. Również jednym z najmniej przyjaznych miejsc na naszej planecie. Zwłaszcza płaskowyż Chajnantor. Tutaj, w północnym Chile, temperatura może spaść z 20 stopni Celsjusza w dzień do -20 w nocy. Silny wiatr szaleje po nieurodzajnym, lśniącym na czerwono płaskowyżu, smagając ostre granie skał i nieliczne krzaki, którym udaje się tu przeżyć. Powietrze zawiera o połowę mniej tlenu niż na poziomie morza. Wilgotność powietrza jest niemal zerowa, co sprawia, iż atmosfera jest bardziej przezroczysta. To, co przenika z kosmosu, dociera na płaskowyż niemal nieprzefiltrowane. Dzięki temu pustynia Atakama jest mekką astronomów.

Powstał na niej największy radioteleskop świata. Za pomocą Atacama Large Millimeter Array, przyrządu o rewolucyjnej konstrukcji. Naukowcy mogą po raz pierwszy dotrzeć do ekstremalnie zimnych i ciemnych obszarów we wszechświecie. Dzięki tej sieci radioteleskopów specjaliści są nawet w stanie przedrzeć się przez nieprzeniknione dotychczas mgławice. W ten sposób odkryć gwiazdy, które powstały wkrótce po Wielkim Wybuchu.

Sześdziesiąt sześć anten ALMA montowano w bazie na wysokości 3000 metrów i samochodami ciężarowymi przetransportowano na płaskowyż. Tam zostały ustawione z milimetrową precyzją. Po ich uruchomieniu i połączeniu, powstał odbiornik o powierzchni ok. 16 km².

Yueyaquan – Jezioro otoczone wydmami pustyni

Yueyaquan - Jezioro otoczone wydmami pustyni

Yueyaquan – Jezioro otoczone wydmami pustyni

Yueyaquan – Oznacza dosłownie „jezioro półksiężycowe”. Zbiornik rzeczywiście ma kształt półksiężyca o długości 200 m i szerokości 50 m. Według chińskiej legendy dawno temu w miejscu, w którym się znajduje, żołnierze generała Li Kuanga byli tak spragnieni, że nie mieli siły maszerować dalej. Wówczas generał uderzył mieczem w piasek tak mocno, że trysnęła z niego woda, która stopniowo utworzyła jezioro w kształcie półksiężyca. Yueyaquan już co najmniej 2 tysiące lat jest unikatową oazą otoczoną wydmami pustyni Takla Makan. Zasila go podziemne źródło, a wilgoć wzmacnia jego brzegi, chroniąc jezioro przed zasypaniem piaskiem. W okolicy oazy ilość opadów jest znikoma, dlatego jezioro stopniowo wysycha. Według pomiarów przeprowadzonych w latach 60. XX wieku przeciętna głębokość jeziora wynosiła wówczas około 5 metrów, natomiast w najgłębszym miejscu dno było 7 metrów pod powierzchnią. W latach 90. głębokość jeziora wynosiła już tylko 90 – 130 cm. Turyści przyjeżdżają do oazy na wielbłądach. W gorącym i suchym pustynnym klimacie pobyt nad jeziorem jest orzeźwiający. Oaza zadziwia jeszcze bardziej w zimie, kiedy okoliczne wydmy bywają przyprószone cienką warstwą śniegu.

Syntetyczna eksendyna – Początkowo tylko ze śliny

Syntetyczna eksendyna - Gila monster

Syntetyczna eksendyna – Początkowo tylko ze śliny

Syntetyczna eksendyna – Początkowo tylko ze śliny – Firma Eli Lilly & Co. opracowała syntetyczną eksendynę-4. Uzyskiwaną wcześniej jedynie ze śliny helodermy arizońskiej (Heloderma suspectum) – jednej z dwóch jadowitych jaszczurek na świecie, zamieszkującej pustynie północno-zachodniego Meksyku i południowo-zachodnich USA. Podczas procesu produkcji wykorzystano najnowsze metody biogenetyki. Eksendyna przeznaczona jest do leczenia cukrzycy typu 2. Stała się prekursorem w nowej serii leków określanych jako mimetyki (imitacje) inkretynowe. Imitują one działanie hormonów inkretynowych występujących w naturze. Poza trzustką inkretyny wpływają także na inne narządy mające związek z regulacją poziomu glukozy – wątrobę, nerki, mięśnie oraz mózg.

Wycinanie Lasów Amazońskich – Las deszczowy w Brazylii

Wycinanie Lasów Amazońskich - Las deszczowy w Brazylii

Wycinanie Lasów Amazońskich – Las deszczowy w Brazylii

Wycinanie Lasów Amazońskich – Las deszczowy w Brazylii – Rocznie tylko w brazylijskiej części Amazonii, największym tropikalnym lesie deszczowym świata. Który przyciąga najwięcej uwagi. W wyniku wycinania lasów, do powietrza uwalniane są 54 mld ton węgla. Co stanowi ok. 40 % produkcji światowej. Destrukcja w Amazonii obejmuje 75000 km² rocznie, co jest tragiczne, ale z punktu widzenia pozostałej powierzchni jeszcze do zniesienia.

Szczególnie w porównaniu z tym, co dzieje się w Azji. Tam proces niszczenia dżungli przebiega zastraszająco szybko. Lasy znikają znikają z prędkością 1,2 % powierzchni rocznie. Piękne, zielone tereny Malezji. Zostały ludzkimi rękami zamienione w pustynie. Dla Borneo wyrokiem śmierci było odnalezienie złóż cyny. Fatalnie jest na wyspie Jawa. Która została prawie całkowicie pozbawiona drzew. Na szczęście, na świecie są też wyjątki. Papua Nowa Gwinea zachowała prawie w całości pierwotne tereny lasu deszczowego. Ubyło z nich „tylko” 25 %. Ciekawostką jest, jak długo tak będzie…

Rekord prędkości na ziemi – Andy Green na pustyni w Nevadzie

Rekord prędkości na ziemi – Thrust SSC - Coventry Transport MuseumRekord prędkości na ziemi – Thrust SSC

Rekord prędkości na ziemi – Andy Green na pustyni w Nevadzie

Rekord prędkości na ziemi – Należy do Anglika, Andy’ego Greena. 15.10.1997 r. Na pustyni w Nevadzie, używając samochodu Thrust SSC osiągnął 1227.985 km / h, lub 1.02 macha, co oznacza przekroczenia bariery dźwięku.