Tryton – Podobny do konstrukcji Plutona

Tryton - Księżyc Neptuna

Tryton – Podobny do konstrukcji Plutona

Tryton – Podobny do konstrukcji Plutona – W królestwie Neptuna panuje niewiarygodny mróz. Temperatury spadają poniżej -200°C. Podobny chłód panuje na księżycach planety, z których największym jest Tryton. Na jego powierzchni temperatura wynosi ok. -235°C. Jednak procesy wewnątrz satelity rozpuszczają lód, dzięki czemu pod powierzchnią istnieje ocean. Skład Trytona jest podobny do budowy Plutona. W przeciwieństwie do innych dużych księżyców planet w Układzie Słonecznym Tryton porusza się ruchem wstecznym, co wskazuje, że prawdopodobnie był kiedyś planetą karłowatą w Pasie Kuipera.

Życie na Marsie – Teoretycznie możliwe

Życie na Marsie – Mars z teleskopu Hubble'a

Życie na Marsie – Teoretycznie możliwe

Życie na Marsie – Teoretycznie możliwe – Mogło istnieć jedynie w pierwszych 600 mln lat jego istnienia. Przynajmniej tak twierdzą naukowcy z Uniwersytetu Rhode Island. Klimat, który panował wówczas na Marsie, był wilgotny i ciepły, sądzą eksperci. Teoretycznie jest zatem możliwe, że powstało tu życie. Niestety z czasem planeta wyschła i zapanowały na niej nieprzyjazne warunki, w których nie mogłyby przeżyć nawet najprostsze organizmy. Zespół naukowców doszedł do tych wniosków na podstawie analizy próbek minerałów z Marsa. Zmiana nadeszła ok. 4 mld lat temu i była najprawdopodobniej rezultatem erupcji wulkanicznych. Od tego czasu minerały powstają bez pomocy wody i są bardzo bogate w żelazo.

Marsjański metan – Odkryty na meteorytach z Marsa

Marsjański metan

Marsjański metan – Odkryty na meteorytach z Marsa

Marsjański metan – Odkryty na meteorytach z Marsa – Kanadyjscy naukowcy z Uniwersytetu Brock w sześciu meteorytach pochodzących z Marsa wykryli obecność metanu. Badacze znaleźli też ślady dwutlenku węgla, wodoru, azotu, tlenu i argonu. Metan w meteorytach powstał najprawdopodobniej pod wpływem reakcji chemicznych, więc nie jest pochodzenia biologicznego jak metan na Ziemi. Naukowcy sądzą, że w wulkanicznych skałach Marsa znajdują się duże ilości metanu, który mógłby być źródłem energii dla podziemnych mikrobów. Tę teorię potwierdza fakt, że również na Ziemi istnieją mikroorganizmy, które żyją dzięki metanowi. Żyją na dnach oceanów w warstwach bazaltowych i nie potrzebują tlenu. Sygnały obecności metanu w atmosferze Marsa pojawiły się już ponad 10 lat temu, jednak dotychczas nie udało się ich jednoznacznie potwierdzić.

Człowiek patrzy daleko gołym okiem

Człowiek patrzy daleko gołym okiem

Człowiek patrzy daleko gołym okiem

Człowiek patrzy daleko gołym okiem – Najbardziej odległym obiektem, który potrafimy dostrzec gołym okiem, jest galaktyka Andromedy. Jest oddalona od Ziemi o 2,6 mln lat świetlnych. Ten obiekt możemy widzieć dzięki fotonom, które z kilku bilionów gwiazd galaktyki docierają aż na naszą planetę. Na podstawie tych informacji naukowcy w 1941 r. przeprowadzili eksperyment, aby odkryć, jaka jest minimalna liczba fotonów, która musi dotrzeć do siatkówki, aby człowiek je dostrzegł. Badane osoby zamknięto w pomieszczeniu, w którym panowały całkowite ciemności. Gdy ich oczy się przyzwyczaiły, puszczano im błyski światła o długości fali 510 nanometrów – czyli częstotliwości, na którą nasze oczy są najbardziej czułe. Eksperci doszli do wniosku, że do percepcji wzrokowej wystarczy tylko 5-14 fotonów. Dzięki temu obliczyli, że człowiek powinien dostrzec płomień świecy z odległości 50 m.

Mysz kosmiczma – Ponad 6 tysięcy zarodków na orbicie

Mysz kosmiczma – Ponad 6 tysięcy zarodków na orbicie

Mysz kosmiczma – Ponad 6 tysięcy zarodków na orbicie

Mysz kosmiczma – Chińscy naukowcy twierdzą, że udało im się doprowadzić do rozwoju mysich zarodków w przestrzeni kosmicznej. Ponad 6 tys. zarodków wystrzelono na orbitę na jednej z naukowych satelit. Po kilku dniach embriony rozwinęły się do stadium blastocysty. Blastocysta jest pierwszym stadium zarodka, zdolnym do implantacji w ścianie macicy przyszłej mamy. To wielki sukces po nieudanej próbie z 1996 roku, wykonanej przez NASA. Eksperyment ten jest krokiem milowym w badaniach nad możliwością zaludnienia innych planet. Były to bowiem pierwsze zarodki ssacze, które rozwinęły się prawidłowo i miałyby szanse przerodzić się w płód, a następnie noworodka.

Ziemia większa od Marsa – Czerwona Planeta bardzo mała

Ziemia większa od Marsa – Porównanie rozmiarów Marsa i Ziemi

Ziemia większa od Marsa – Czerwona Planeta bardzo mała

Ziemia większa od Marsa – Czerwona Planeta bardzo mała – W porównaniu z Ziemią – ma zaledwie jedną dziesiątą jej masy, 15% objętości i połowę wielkości. Jest to zagadką, bowiem wedle tradycyjnej teorii powstawania planet dystrybucja materiału w dysku protoplanetarnym (dysku wokół gwiazdy, z którego tworzą się planety) powinna być równa. Oznaczałoby to, że Mars powinien być taki jak Wenus i Ziemia. Dlaczego nie jest?
W rejonie naszego układu, w którym powstawał, musiało być stosunkowo mało materiału. Możliwe, że stało się tak w wyniku migracji Jowisza i Saturna. Astronomowie podejrzewają o to, że na początku swej historii powędrowały w pobliże Słońca. Potem powróciły na swoje orbity, zagarniając po drodze pył z orbity formującego się Marsa.
Nowa teoria nie zakłada ingerencji gazowych olbrzymów. Naukowcy twierdzą, że Mars zaczął się formować w pobliżu obecnej orbity Ziemi, ale potem siły grawitacyjne odepchnęły go dalej. Gdzie występowała niższa gęstość dysku protoplanetarnego.

Spadająca planeta – Fenomen planety pozasłonecznej

Spadająca planeta - WASP-12b(NASA)

Spadająca planeta – Fenomen planety pozasłonecznej

Spadająca planeta – Fenomen planety pozasłonecznej – Zjawisko planety pozasłonecznej spadającej na swoją macierzystą gwiazdę, zaobserwował dr Gracjan Maciejewski z Centrum Astronomii Uniwersytetu Mikołaja Kopernika wraz z kierowanym przez siebie międzynarodowym zespołem badawczym. Chodzi o planetę WASP-12b, odkrytą w 2008 r. Planeta zaliczana jest do gazowych olbrzymów – planet podobnych do Jowisza czy Saturna. Znajduje się jednak zaskakująco blisko swojej macierzystej gwiazdy, bo w odległości 3,4 mln km (17 razy bliżej niż Merkury od Słońca).
Powoduje to, że na planecie panuje wysoka temperatura, rzędu 2000°C. Obliczenia wskazują, że planeta ostatecznie spadnie na gwiazdę za około milion lat. Jest to bardzo krótki czas w porównaniu z szacowanym na około 2 miliardy lat wiekiem badanego układu planetarnego. Za zacieśnianie orbity odpowiedzialne są pływy, jakie planeta wzbudza na swojej macierzystej gwieździe.