TOI 700 d – Egzoplaneta z gwiazdozbioru Dorado (Złota Ryba)

TOI 700 d - Egzoplaneta z gwiazdozbioru DoradoTOI 700 d - Egzoplaneta w systemie planetarnymTOI 700 d - Gwiazdozbiór DoradoGwiazdozbiór Dorado

TOI 700 d – Egzoplaneta z gwiazdozbioru Dorado (Złota Ryba)

TOI 700 d – Na początku 2020 roku astronomom udało się odkryć planetę wielkością zbliżoną do Ziemi. Odkryli ją dzięki Transiting Exoplanet Survey Satellit (TESS) – teleskopowi kosmicznemu agencji NASA. Zaprojektowanemu w celu wyszukiwania planet pozasłonecznych metodą tranzytu. Planeta TOI 700 d, położona stosunkowo blisko naszego Układu Słonecznego, krąży wokół własnej gwiazdy. Znajduje się w przybliżeniu 100 lat świetlnych od Ziemi.


 
Planeta wielkości Ziemi znajduje się w strefie zamieszkiwalnej jej macierzystej gwiazdy. Czyli krążącej w takiej odległości od niej, iż panują tam warunki odpowiednie do podtrzymania obecności, ciekłej wody na powierzchni. To z kolei rodzi domniemania o istnieniu na niej życia. TOI700 jest małym, chłodnym karłem typu M o masie 30 % masy Słońca. Wokół gwiazdy leżącej w granicach gwiazdozbioru Dorado (Złota Ryba) krążą trzy planety.

Kilka podobnych planet znaleziono w systemie TRAPPIST-1 nazwanych po teleskopie TRAPPIST w Chile. Kolejne odkryto dzięki Kosmicznemu Teleskopowi Spitzera.

TOI-700 jest około 20 % większa niż Ziemia. Rok na niej trwa 37 ziemskich dni. Otrzymuje od gwiazdy 86 % energii dostarczanej przez Słońce na Ziemię. Dokładne warunki panujące na niej, nie są znane. Ale dysponując zebranymi informacjami, naukowcy przygotowali 20 modeli potencjalnych środowisk. Mogących panować na TOI-700. Niektóre z tych modeli sugerują, iż planeta może nadawać się w przyszłości do zamieszkania oraz skolonizowania.

Deep Space Network – Nadawczo-odbiorcza sieć dużych anten

Deep Space Network - Antena

Deep Space Network - Deep Dish Communications Complex - Canberra

Deep Space Network - Communication Complex - Canberra, Australia

Deep Space Network - Canberra, Australia
 
 
 
Deep Space Network - Deep Space StationDSS-43 - Canberra, AustraliaDeep Space Communication Complex-2017NASA complex - Widok z lotu ptaka - Canberra, Australia

Deep Space Network – Nadawczo-odbiorcza sieć dużych anten

Deep Space Network – Nadawczo-odbiorcza globalna sieć dużych anten, zarządzana przez Jet Propulsion Laboratory. Jest to międzyplanetarna tablica rozdzielcza NASA, która umożliwia stałą łączność z pojazdami kosmicznymi. W marcu 2020 przy jednej z największych anten tej sieci – Deep Space Station 43 (DSS-43), w Canberze w Australii – rozpoczęto prace modernizacyjne.

DSN, jedna z trzech sieci programu Komunikacji i Nawigacji Kosmicznej NASA (Space Communications and Navigation – SCaN). Jest rozlokowana w trzech miejscach na świecie – w Kalifornii, Hiszpanii i Australii. Pozwala to kontrolerom misji komunikować się nieprzerwanie z pojazdami kosmicznymi na Księżycu i poza nim, mimo obrotu Ziemi.

DSS-43, 70-metrowa antena zlokalizowana na półkuli południowej jako jedyna może wysyłać polecenia do sondy Voyager 2. Która podróżuje w kierunku południowym względem orbity Ziemi. (Inne anteny znajdujące się w kompleksie Canberra także mogą odbierać sygnały z sondy Voyager 2. Ale tylko DSS-43 może wysyłać do niej polecenia).

Wystrzelona w 1977 roku sonda Voyager 2, znajduje się w odległości ponad 11 miliardów mil (17,6 miliarda kilometrów) od Ziemi. Dlatego wymaga potężnej anteny radiowej do przesyłania jej poleceń. Taką możliwość ma specjalny nadajnik pracujący w paśmie S stacji Deep Space Station 43.

Ta modernizacja przyniesie bezpośrednie korzyści nie tylko sondzie Voyager 2, ale poprawi także łączność z łazikiem Perseverance Mars. Ponadto ułatwi przyszłe działania w zakresie eksploracji Księżyca i Marsa. Ta sieć będzie odgrywać kluczową rolę w nawigacji i łączności z wstępnymi misjami na Księżycu i Marsie, takimi jak załogowa misja Artemis.

Antena została wyłączona na początku marca 2020 roku i zostanie ponownie włączona po zakończeniu modernizacji w styczniu 2021 roku.

Atmosfera Ziemi– Wysokie warstwy emitują muzykę

Atmosfera Ziemi - NASA - Ziemia

Atmosfera Ziemi - Happy New Year planet Earth

Atmosfera Ziemi - Planetatierra - (07-12-1972)

Atmosfera Ziemi - The Amazing Earth atmosphere

Atmosfera Ziemi - Top Images from NASA
 
 

Atmosfera Ziemi - Blue Marble Rotation

Earth - NASA-EPIC-Team

Blue Marble Eastern Hemisphere

NASA-Earth - 17-April-2010

Instrumenty strunowe -  Muzeum Instrumentów muzycznych

Atmosfera Ziemi – Wysokie warstwy emitują muzykę

Atmosfera Ziemi – Wysokie warstwy emitują muzykę – W atmosferze naszej planety, pojawiają się wtedy fale dźwiękowe. Które mają długości od 1 tysiąca do 10 tysięcy kilometrów. Potrafiące pędzić z prędkością do 1000 km/h. Kiedy ich prędkość i wysokość, na której się pojawią, są ze sobą odpowiednio zgrane. Fale takie mogą utrzymać się nad Ziemią nawet przez ponad 30 godzin.
Atmosfera działa wtedy jak pudło rezonansowe, tworząc ogromny instrument muzyczny o rozmiarze całej planety. Fale te są przemieszczającymi się zaburzeniami gęstości i ciśnienia, a zatem moglibyśmy je usłyszeć, gdyby nie to, że ich częstotliwość jest niezwykle mała, przez co staje się nieosiągalna dla naszych uszu.

Krakatau – Indonezja

Proces powstania wyspy Anak KrakatauKrakatau - Erupcja Krakatau, Indonezja - 2008Zdjęcie satelitarne wulkanu Krakatau, Indonezja - 18.05.1992Mapa KrakatauSatelitarny obraz erupcji wulkanu Krakatau, Indonezja - 17.11.2010

 
 

Krakatau – Indonezja

 

  • Lokalizacja: Indonezja
  • Szczyt: m.n.p.m.

 
Krakatau leży między Jawą, a Sumatrą i należy do najbardziej niebezpiecznych wulkanów na świecie. Możemy się o tym przekonać także w ostatnich dniach, kiedy to góra się przebudziła. Jej największy wybuch miał miejsce w roku 1883. Gdy krater Perboewatan wyrzucił wysoką na 6 km chmurę popiołu, widoczną z odległości 160 km. Do kolejnej erupcji doszło parę miesięcy później. Tym razem pył wulkaniczny wzniósł się na 27 km. W końcowej fazie erupcje spowodowały powstanie czterech fal tsunami wysokich na 30 metrów. Odgłosy towarzyszące katastrofie były słyszalne nawet kilka tysięcy kilometrów dalej. Na skutek wybuchu i tsunami zginęło ponad 36 000 ludzi. Wydarzenia te miały wpływ na całą planetę, w wyniku eksplozji średnia roczna temperatura zmniejszyła się o ok. 1,2°C. W tym roku wulkan znowu się obudził. Po wybuchu jego duża część się zawaliła i spowodowała zabójczą falę przypływu, która zabiła ponad 400 ludzi.

Skład naszej planety – Co kryje wnętrze Ziemi?

Skład naszej planety - Wnętrze Ziemi - przekrój

Skład naszej planety – Co kryje wnętrze Ziemi?

Skład naszej planety – Skorupa, płaszcz i jądro. W ten skrócony sposób można by scharakteryzować trzy warstwy Ziemi, które powstały na początku jej istnienia.

  • Litosfera – Górna warstwa Ziemi, która jest w bezpośredniej interakcji z innymi sferami ziemskimi, takimi jak hydrosfera, atmosfera i biosfera.
  • Skorupa – Składa się ze skorupy ziemskiej i oceanicznej. Grubość ziemskiej sięga nawet 70 kilometrów, oceaniczna jest cieńsza, a jej grubość waha się między pięcioma, a dziesięcioma kilometrami.
  • Nieciągłość Conrada – Horyzontalna powierzchnia nieciągłości w skorupie ziemskiej, która tworzy przejście między górną, a dolną warstwą. Jej głębokość waha się w różnych typach skorupy od 5 do 30 km.
  • Nieciągłość Mohorovićicia – Warstwa, która geologicznie definiuje przejście skorupy ziemskiej i górnego płaszcza. Występuje w przedziałach głębokości 20-90 kilometrów pod kontynentami, oraz 10-20 kilometrów pod oceanami.
  • Płaszcz ziemski – Warstwa składająca się z górnego oraz dolnego płaszcza. Górny sięga głębokości 90 kilometrów. Dolnemu przypisuje się głębokość od 650 km do jądra ziemskiego, a zatem w przybliżeniu 2900 km.
  • Nieciągłość Repettiego – Obszar pomiędzy górnym, a dolnym płaszczem.
  • Nieciągłość Gutenberga – Część powłoki ziemskiej, której przypisuje się głębokość 2900 kilometrów. Pod nią znajduje się jądro Ziemi.
  • Jądro – Geosfera, znajdująca się w środku Ziemi. Zaczyna się na głębokości 2900 kilometrów pod powierzchnią i obejmuje w przybliżeniu 31 % masy Ziemi, a największą jej część stanowią żelazo i nikiel. Jądro jest dwa razy cięższe od płaszcza Ziemi i składa się z półciekłego jądra wewnętrznego, które między innymi tworzy pole magnetyczne Ziemi

KEPLER-442b – Egzoplaneta skalista z kategorii superziemi

KEPLER-442bKEPLER-442b - Porównanie do Ziemi egzoplanet z układu KepleraKEPLER-442b

KEPLER-442b – Egzoplaneta skalista z kategorii superziemi

KEPLER-442b – Egzoplaneta skalista z kategorii superziemi, której macierzystą gwiazdą, jest pomarańczowy karzeł.

ESI: 0,84
Wielkość: 1,3 Ziemi
Masa: 2,3 Ziemi
Temperatura równoważna: -65°C

Planeta KEPLER-442b, z której od 1115 lat biegnie do nas światło, należy do tzw. superziemi. W taki sposób określa się egzoplanety skaliste, których masa nie przekracza dziesięciokrotności Ziemi. Jej macierzystą gwiazdą, jest pomarańczowy karzeł (gwiazda większa niż czerwony karzeł, mniejsza jednak od żółtego karła, którym jest słońce). Ten typ gwiazdy miewa spokojniejszą młodość, a zatem nie wysyła ona swoim planetarnym dzieciom zbyt wielkiej ilości promieniowania ultrafioletowego. Ponadto planeta znajduje się w ekosferze, zatem nie da się wykluczyć, iż na jej kamienistej powierzchni pluska się ocean. Jeśli posiada bardziej złożoną atmosferę, nie musi być jednocześnie królestwem zimna. Według niektórych obliczeń to właśnie mniejsze superziemie są najodpowiedniejsze do życia, bardziej nawet niż nasza własna planeta.

GJ 273b – Egzoplaneta w gwiazdozbiorze Małego Psa

GJ 273b - Artystyczna wizja egzoplanety

GJ 273b – Egzoplaneta w gwiazdozbiorze Małego Psa

GJ 273b – Planeta krążąca wokół gwiazdy Luytena

ESI: 0,86
Wielkość: 1,47 Ziemi
Masa: 3 Ziemi
Temperatura równoważna: -6°C

Zwykłych dwanaście lat świetlnych od naszego układu słonecznego wędruje gwiazda Luytena – czerwony karzeł, który z perspektywy Ziemi znajduje się w gwiazdozbiorze Małego Psa. Astronomowie odkryli przy niej dwie egzoplanety. Przy czym jedna z nich należy do kategorii superziemi i jednocześnie krąży na skraju ekosystemu. W odróżnieniu od mnóstwa innych planet, których macierzą jest czerwony karzeł, GJ273b wie, czym jest dzień, a czym noc. Zazwyczaj planety poruszają się na tyle blisko, że ich rotacja jest powiązana, zaś swojej macierzystej gwieździe nadstawiają tylko jedną półkulę.

Ross-128b – Oddalona od Ziemi o 11 lat świetlnych

Ross 128bRoss 128b

Ross-128b – Oddalona od Ziemi o 11 lat świetlnych

Ross-128b – Układ planetarny wokół czerwonego karła Ross 128 za jakieś 70 000 lat stanie się naszym najbliższym gwiezdnym sąsiadem.

ESI: 0,86
Wielkość: 1,2 Ziemi
Masa: 1,3 Ziemi
Temperatura równoważna: 7°C

Jeszcze bliżej niż GJ 273b znajduje się egzoplaneta Ross-128b. Jest ona od nas oddalona, tak jak jej gwiazda. Którą jest bardzo spokojny czerwony karzeł, o niecałe 11 lat świetlnych i stopniowo się do nas zbliża. Na podstawie uzyskanych danych astronomowie odkryli, że planeta Ross 128b obiega swoją gwiazdę dwadzieścia razy bliżej niż Ziemia obiega słońce. Mimo tak małej odległości planeta dostaje tylko 1,38 razy więcej energii, niż nasza planeta. Dzięki chłodnej i stabilnej gwieździe, której temperatura powierzchni w porównaniu ze słońcem mniejsza o połowę, szacuje się temperaturę równoważną na jej powierzchni na wartość od -60°C do 20°C.

TRAPPIST-1d – Jeden z przedstawicieli układu TRAPPIST-1

TRAPPIST-1d - Artystyczna wizja egzoplanetyTRAPPIST-1d - Tablica statystycznaTRAPPIST-1d - Porównanie rozmiarów egzoplanet TRAPPIST-1

TRAPPIST-1d – Jeden z przedstawicieli układu TRAPPIST-1

TRAPPIST-1d – Jeden z przedstawicieli układu TRAPPIST-1

ESI: 0,91
Wielkość: 0,8 Ziemi
Masa: 0,3 Ziemi
Temperatura równoważna: 15°C

Relatywnie mały ciężar tej planety wskazuje, że jej powierzchnia może być zalana przez głęboki ocean.
Według niektórych spekulacji jest tutaj 250-krotnie więcej wody niż w ziemskich oceanach.
Pierwsze pomiary wykazały jeszcze, że planeta porusza się poza strefą życia, ale teraz wydaje się, że bezpiecznie do niej wejdzie. Egzoplaneta może się szczycić gęstą atmosferą i jest tak blisko swojej gwiazdy, że obiega ją w cztery dni. Pada na nią jedynie o 4,3 % więcej światła niż na Ziemię. Chociaż TRAPPIST-1d obiega swoją gwiazdę w obrocie synchronicznym, gęsta atmosfera, w której powinno być dużo pary wodnej, pomaga w wymianie cieplnej. Różnica między oświetloną, a ciemną półkulą nie jest taka jak w przypadku innych ciał niebieskich.

TRAPPIST-1e – Egzoplaneta układu TRAPPIST-1

TRAPPIST-1eTRAPPIST-1e - Orbity planet układu TRAPPIST-1

TRAPPIST-1e

TRAPPIST-1e – Egzoplaneta układu TRAPPIST-1

TRAPPIST-1e – Kamienista egzoplaneta układu TRAPPIST-1, według własności fizycznych to właśnie „e” z systemu planetarnego TRAPPIST jest najbardziej podobne do Ziemi.

ESI: 0,85
Wielkość: 0,9 Ziemi
Masa: 0,8 Ziemi
Temperatura równoważna: -22°C

Porusza się ona pośrodku ekosystemu całego tego zbioru, jednak jest tutaj najmniej wody. TRAPPIST-1e ma mniejszy rozmiar od Ziemi, ma jednak większą masę. Ewentualni mieszkańcy musieliby być mniejszego wzrostu oraz większej wagi, by poradzić sobie z naporem lokalnej grawitacji. Czerwone karły, do których należy gwiazda TRAPPIST-1, nie emitują tyle światła i ciepła co chociażby Słońce. Oznacza to, że ekosfera, w której w odpowiednich warunkach może utrzymać się woda w stanie ciekłym, znajduje się w znacznie bliższych orbitach niż w naszym układzie słonecznym. Rok na planecie TRAPPIST-1e trwa sześć zwykłych ziemskich dni.
Planeta prawdopodobnie ma również kompaktową atmosferę, w której brakuje wodoru. Ten typ atmosfery można znaleźć również na planetach skalistych naszego układu słonecznego. Wodór jest ponadto gazem cieplarnianym, gdyby była go w tutejszej atmosferze wielka ilość, powierzchnia planety nie nadawałaby się do zamieszkania.