St Kilda – Hirta – Atlantyk, Szkocja – Wyspa wygnała mieszkańców

St Kilda - Hirta - Atlantyk, SzkocjaSt Kilda - Hirta - Atlantyk, SzkocjaSt Kilda - Hirta - Atlantyk, SzkocjaSt Kilda - Hirta - Atlantyk, SzkocjaMapa archipelagu (15-08-2007)Polowanie na Fulmary - (01-01-1898)Wiadomość w butelce - (01-01-1898)Polowanie na ptaki morskie - (01-01-1898)

St Kilda – Hirta – Atlantyk, Szkocja – Wyspa wygnała mieszkańców

St Kilda – Hirta – Aby dotrzeć do miejsca nazywanego „krańcem świata”. Trzeba odbić od zachodnich wybrzeży Szkocji i pokonać ponad 60 km przez zimny Atlantyk. Tam, wśród smaganych wiatrem i falami, wystaje z morza kilka niewielkich wysepek, a są one tak nieprzyjazne i oddalone od stałego lądu, że nie dziwi fakt ich bezludności. Zaskakuje więc, iż Hirta, wchodząca w skład archipelagu St Kilda, była zamieszkana już w epoce brązu.

Życie autochtonów niemal przez cały czas, koncentrowało się wokół robienia zapasów na zimę. Zbierania: Torfu, który stanowił dla nich źródło ciepła. Owczej wełny na przędze i morskich ptaków jako żywności. O łowieniu ryb nie było mowy – zresztą wody wokół są na tyle zdradliwe.

Pogoda w tych rejonach jest tak surowa i nieprzewidywalna, że aż do ubiegłego stulecia przez osiem miesięcy w roku. Hirta była kompletnie odcięta od świata. Jeszcze w XIX wieku jej mieszkańcy, których liczba wahała się między 100, a 200, gdy chcieli nawiązać kontakt ze światem. Wrzucali do morza, przy korzystnych wiatrach, wiadomości w butelkach. Z nadzieją, iż ktoś w Szkocji którąś wyłowi.

Społeczność żyła w wielkiej izolacji

Do tego stopnia, że osłabiona została jej pula genetyczna: przyniesione z zewnątrz, całkiem niewinne choroby. Które zniszczyły ją niemal całkowicie. Ostatnich 36 ocalałych obywateli, poddało się w latach 30. XX wieku. Po decyzji Brytyjskiego Parlamentu, opuściło złowrogie miejsce. Był to koniec osadnictwa, trwającego ponad dwa tysiące lat…

Szalej jadowity – Cicuta virosa

Szalej jadowity - Cicuta virosa - Oulu, Finlandia (18.07.2013)Szalej jadowity - Cicuta virosa (1)Szalej jadowity - Cicuta virosa (2)

Szalej jadowity – Cicuta virosa

Szalej jadowity (Cicuta virosa) – Jest wysoki na 150 centymetrów. Najwyższe stężenie substancji trujących znajduje się w jego kłączu.

  • Śmiertelna dawka: 2g korzenia
  • Śmierć: w czasie 24 godzin
  • Trucizna: cykutoksyna
  • Następstwa: zwyrodnienie mięśni szkieletowych
  • Gdzie rośnie: Ameryka Północna i Południowa, Europa, Azja
  • Występowanie w Polsce: tak

W Ameryce Północnej ma na swoim sumieniu setki zatrutych owiec rocznie. Ludzie mogą pomylić jego korzeń z korzeniem pietruszki, a ofiarami szkodliwych substancji najczęściej stają się dzieci. Cykutoksyna działa bardzo szybko, już po kilku minutach można zaobserwować podrażnienia śluzówek i bóle brzucha. Jeśli człowiek przeżyje zatrucie, jest bardzo prawdopodobne, że do końca życia będzie zmagał się z uszkodzeniem centralnego układu nerwowego. W odróżnieniu od innych zwierząt, myszy mogą bez strachu przed zatruciem jeść nasionka rośliny.

Pierwsza transfuzja krwi

Pierwsza transfuzja krwi - Jean-Baptiste Denys Pierwsza transfuzja krwi - Richard Lower

Pierwsza transfuzja krwi

Pierwsza transfuzja krwi – Źródła historyczne mówią, że pierwszym człowiekiem, który przprowadził transfuzję, był francuski lekarz Jean-Baptiste Denys. Dokonano tego w czerwcu 1667 roku. Chociaż niektóre źródła przypisują to ważne dzieło medyczne Anglikowi Richardowi Lowerowi. J-B. Denys przetoczył 2 l. Krwi owcy śmiertelnie krwawiącemu 15-letniemu chłopcu. W cudowny sposób udało mu się uratować młodego człowieka, prawie 300 lat przed pierwszą determinacją grup krwi.