TRAPPIST-1d – Jeden z przedstawicieli układu TRAPPIST-1

TRAPPIST-1d - Artystyczna wizja egzoplanetyTRAPPIST-1d - Tablica statystycznaTRAPPIST-1d - Porównanie rozmiarów egzoplanet TRAPPIST-1

TRAPPIST-1d – Jeden z przedstawicieli układu TRAPPIST-1

TRAPPIST-1d – Jeden z przedstawicieli układu TRAPPIST-1

ESI: 0,91
Wielkość: 0,8 Ziemi
Masa: 0,3 Ziemi
Temperatura równoważna: 15°C

Relatywnie mały ciężar tej planety wskazuje, że jej powierzchnia może być zalana przez głęboki ocean.
Według niektórych spekulacji jest tutaj 250-krotnie więcej wody niż w ziemskich oceanach.
Pierwsze pomiary wykazały jeszcze, że planeta porusza się poza strefą życia, ale teraz wydaje się, że bezpiecznie do niej wejdzie. Egzoplaneta może się szczycić gęstą atmosferą i jest tak blisko swojej gwiazdy, że obiega ją w cztery dni. Pada na nią jedynie o 4,3 % więcej światła niż na Ziemię. Chociaż TRAPPIST-1d obiega swoją gwiazdę w obrocie synchronicznym, gęsta atmosfera, w której powinno być dużo pary wodnej, pomaga w wymianie cieplnej. Różnica między oświetloną, a ciemną półkulą nie jest taka jak w przypadku innych ciał niebieskich.

TRAPPIST-1e – Egzoplaneta układu TRAPPIST-1

TRAPPIST-1eTRAPPIST-1e - Orbity planet układu TRAPPIST-1

TRAPPIST-1e

TRAPPIST-1e – Egzoplaneta układu TRAPPIST-1

TRAPPIST-1e – Kamienista egzoplaneta układu TRAPPIST-1, według własności fizycznych to właśnie „e” z systemu planetarnego TRAPPIST jest najbardziej podobne do Ziemi.

ESI: 0,85
Wielkość: 0,9 Ziemi
Masa: 0,8 Ziemi
Temperatura równoważna: -22°C

Porusza się ona pośrodku ekosystemu całego tego zbioru, jednak jest tutaj najmniej wody. TRAPPIST-1e ma mniejszy rozmiar od Ziemi, ma jednak większą masę. Ewentualni mieszkańcy musieliby być mniejszego wzrostu oraz większej wagi, by poradzić sobie z naporem lokalnej grawitacji. Czerwone karły, do których należy gwiazda TRAPPIST-1, nie emitują tyle światła i ciepła co chociażby Słońce. Oznacza to, że ekosfera, w której w odpowiednich warunkach może utrzymać się woda w stanie ciekłym, znajduje się w znacznie bliższych orbitach niż w naszym układzie słonecznym. Rok na planecie TRAPPIST-1e trwa sześć zwykłych ziemskich dni.
Planeta prawdopodobnie ma również kompaktową atmosferę, w której brakuje wodoru. Ten typ atmosfery można znaleźć również na planetach skalistych naszego układu słonecznego. Wodór jest ponadto gazem cieplarnianym, gdyby była go w tutejszej atmosferze wielka ilość, powierzchnia planety nie nadawałaby się do zamieszkania.

Planetoida 3753 Cruithne – Została odkryta w 1986 roku

Planetoida 3753 CruithnePlanetoida 3753 Cruithne

Planetoida 3753 Cruithne – Została odkryta w 1986 roku

Planetoida 3753 Cruithne – Została odkryta w 1986 roku. Jest tak zwanym quasi-księżycem. Jej orbita jest nieregularna i w kształcie przypomina podkowę. Przebycie pełnej trajektorii trwa 770 lat. Za niecałe 3000 lat planetoida może zderzyć się z Ziemią. Zbliży się do naszej planety na minimalną odległość wynoszącą około 15 mln. km. Ostatnie takie przybliżenie miało miejsce w 1900 roku, kolejne będzie w 2285 roku. Jeżeli do tego nie dojdzie, to za 8 tysięcy lat Cruithne grozi kolizja z Wenus. W pobliżu Ziemi są również dwa inne quasi-księżyce o nazwach 2006 FV35 i 2010 SO16. Ludzkość nie wymyśliła efektywnego sposobu, by zapobiec ewentualnemu zderzeniu planetoid z Ziemią.

Isaac Newton – Angielski fizyk oraz matematyk

Isaac Newton – Angielski fizyk oraz matematyk

Isaac Newton – Angielski fizyk oraz matematyk

Isaac Newton – Angielski fizyk oraz matematyk – 20.03.1727 r. zmarł Isaac Newton (ur. w 1643 r.), angielski fizyk i matematyk. Opracował prawo powszechnego ciążenia i inne prawa mechaniki. Sformułował zasady zachowania pędu oraz momentu pędu. Stworzył rachunek wariacyjny. 10.12.1684 r. – jego praca „De Motu Corporum” o pojęciu grawitacji i jej wpływie na orbity planet, odwołująca się do praw Keplera, została odczytana w Royal Society przez Edmunda Halleya.

Sonda kosmiczna Galileo na Jowiszu – Wielokrotnie przedłużana

Sonda kosmiczna Galileo na Jowiszu

Sonda kosmiczna Galileo na Jowiszu

Sonda kosmiczna Galileo na Jowiszu – W październiku 1989 r. Prom kosmiczny Atlantis zabrał w kosmos sondę Galileo. Nie skierowała się z orbity wprost na Jowisza, ale najpierw poleciała w kierunku Wenus, która służyła do wspomagania grawitacji. W tej samej kolejności dwukrotnie użyła Ziemi i ostatecznie ruszyła w kierunku gazowego giganta. Po drodze pierwsza sonda zbliżyła się do asteroidy, konkretnie do Gaspry, na odległość 1600 km.

Sonda Galileo do Jowisza, została usłyszana po 7 latach i towarzyszyła mu przez następne 8. Stała się jego sztucznym satelitą. Między innymi wysłany do atmosfery Jowisza przyrząd pomiarowy, który w piekielnych warunkach wytrwał prawie godzinę. Kilka razy leciała w pobliżu galileuszowych księżyców: Io, Ganimedes, Europa i Kallisto. Odkryto, że pod powierzchnią trzech ostatnich są oceany, ze słoną wodą.

Z powodu na dobre działanie systemów, misję sondy wielokrotnie przedłużano (ostatni raz – pod koniec kwietnia 2001 r.). Wykonała w sumie 34 okrążenia wokół Jowisza. W tym czasie: 7 razy odwiedziła Io, 8 razy Kallisto, tyle samo razy Ganimedesa, 11 razy Europę.

Utrata pozycji Plutona

Utrata pozycji Plutona

Utrata pozycji Plutona

Utrata pozycji Plutona – Na Zgromadzeniu Ogólnej Międzynarodowej Unii Astronomicznej w Pradze w 2006 r. zapadła decyzja, że Pluton nie jest planetą. Na głosowaniu uchwalono również definicję pojęcia planeta. Na mocy ustaleń ciało niebieskie będące pretendentem do tego miana musi krążyć po orbicie. Jego masa i grawitacja powinny być tak duże, by tworzyło kształt zbliżony do okrągłego. Ponadto nie powinno mieć innych, dużych ciał w swoim sąsiedztwie.

GPS system – Używa 31 satelitów na orbicie Ziemi

GPS system – Używa 31 satelitów na orbicie Ziemi

GPS system – Używa 31 satelitów na orbicie Ziemi

GPS system – Korzysta z 31 satelitów okrążających Ziemię. Każdy jest wyposażony w zegar atomowy i emituje sygnały, w których zakodowane jest jego położenie i wskazania zegara. Satelity znajdują się blisko 20 tys. km. nad Ziemią, siła przyciągania jest tam dużo słabsza więc zegary satelitów wyprzedzają ziemskie o około 38 milionowych sekundy dziennie. By uzyskać precyzję 10-15 metrów, odbiornik GPS musi znać superdokładny czas transmisji sygnału satelity – błąd nie większy niż 50 nanosekund.

Kosmiczny Teleskop Spitzera – 10 Lat w Kosmosie

Kosmiczny Teleskop Spitzera - Teleskop Spitzera - 10 Lat w Kosmosie

Kosmiczny Teleskop Spitzera – 10 Lat w Kosmosie

Kosmiczny Teleskop Spitzera – 10 Lat w Kosmosie – Został wystrzelony na orbitę w sierpniu 2003 r. Jego zadaniem była obserwacja oddalonych obiektów w zakresie promieniowania podczerwonego. Ma na swoim koncie liczne sukcesy, takie jak odkrycie najodleglejszych supernowych, galaktyk i egzoplanet oraz potwierdzenie, że nasza Galaktyka należy do rodziny galaktyk spiralnych z poprzeczką. Nie mówiąc już o pierwszej mozaice fotograficznej Drogi Mlecznej, która składa się z ponad 800 tys. zdjęć.

Międzynarodowa Stacja Kosmiczna ISS

Międzynarodowa Stacja Kosmiczna ISS - Międzynarodowa Stacja Kosmiczna 7.03.2011Międzynarodowa Stacja Kosmiczna ISS - Międzynarodowa Stacja Kosmiczna 30.05.2011Międzynarodowa Stacja Kosmiczna ISS - Międzynarodowa Stacja Kosmiczna 19.07.2011

Międzynarodowa Stacja Kosmiczna ISS

Międzynarodowa Stacja Kosmiczna ISS – Na datę stworzenia stacji ISS, jest uważany 20 Listopada 1998 r. Następnie na orbitę dostarczono pierwszy element. Był to Rosyjski moduł Zarya. ISS jest zamieszkiwana od 2 Listopada 2000 r. Znajduje się na niskiej orbicie okołoziemskiej. Krąży nad Ziemią na średniej wysokości 400 km. Wysokość jest korygowana, jednak ISS wciąż obniża swój lot. Podczas planowania trasy lotu wzięto pod uwagę dostępność z kosmodromów w Rosji i USA. Jedno okrążenie wokół Ziemi zajmuje stacji ok. 92 minuty, więc dziennie okrąża planetę 15,7 razy. W stosunku do powierzchni Ziemi porusza się z prędkością 7700 m/s, czyli 27720 km/h.