Rącznik pospolity – Ricinus communis

Rącznik pospolity - Ricinus communis - Południowy MeksykRącznik pospolity - Ricinus communis - Ogród botaniczny, Frankfurt, NiemcyRącznik pospolity - Ricinus communis - Wenezuela
 
 
 
 
 
Rącznik pospolity - Ricinus communis (1)Rącznik pospolity - Ricinus communis (2)

Rącznik pospolity – Ricinus communis

Rącznik pospolity (Ricinus communis) – Pochodzi prawdopodobnie z północy Afryki. To 10 – metrowa wysoka roślina, która cieszy się wielką popularnością w ogrodnictwie.

  • Śmiertelna dawka: 15 – 20 nasionek
  • Śmierć: do 1 tygodnia
  • Trucizna: rycyna
  • Następstwa: niewydolność nerek, wątroby i śledziony
  • Gdzie rośnie: we wszystkich tropikalnych i subtropikalnych obszarach świata
  • Występowanie w Polsce: sztucznie hodowany

Najniebezpieczniejsze są słupki jej nasion, ok. 6 tysięcy razy bardziej agresywną od cyjanku. Powoduje aglutynację czerwonych krwinek i uszkadza wątrobę, nerki i śledzionę. Pierwsze objawy są podobne do przeziębienia, następnie dochodzą bóle głowy, pieczenie w ustach, wymioty i krwotok wewnętrzny. Stopniowo atakuje cały układ krwionośny człowieka.

Historia rośliny:
Z nasion wyciska się olejek rycynowy, z którego wyrabia się mydła, maści, krople lub perfumy. Podobno Kleopatra aplikowała go sobie do oczu, aby mieć „szerszą perspektywę”. W 1978 trucizny użył bułgarski tajny wywiad do zamordowania pisarza i dziennikarza Georgiego Markova, który po kilku dniach walki o życie zmarł na niewydolność nerek w londyńskim szpitalu.

Zimowit jesienny – Colchicum autumnale

Zimowit jesienny - Colchicum autumnale - Jena, Niemcy (16-09-2007)Zimowit jesienny - Colchicum autumnale (1)Zimowit jesienny - Colchicum autumnale (2)Zimowit jesienny - Colchicum autumnale (3)

Zimowit jesienny – Colchicum autumnale

Zimowit jesienny (Colchicum autumnale) – Należy do chronionych, a także bardzo jadowitych roślin.

  • Śmiertelna dawka: 20 – 40 mg (5 – 10 nasionek)
  • Śmierć: do 4 dni
  • Trucizna: kolchicyna
  • Następstwa: paraliż, obrzęk płuc, niewydolność nerek
  • Gdzie rośnie: Europa Południowa i Zachodnia
  • Występowanie w Polsce: tak

Jeden kwiat zawiera ponad 20 alkaloidów, z których najniebezpieczniejszy to kolchicyna i jego pochodne. Dzięki odpowiedniemu dawkowaniu mogą zostać wykorzystane do leczenia nowotworów. Z nasion zimowita produkuje się leki na reumatyzm, wodobrzusze i choroby nerek. Jednak przy nieuważnym obchodzeniu się (na przykład przy pomyleniu z liśćmi czosnku niedźwiedziego), może dojść do zatrucia. Niebezpieczne może być także owcze i kozie mleko. Pierwsze objawy przyjęcia szkodliwej substancji pojawiają się po 2 – 6 godzinach po spożyciu. Na początku można zaobserwować pieczenie w ustach, wymioty lub skurcze. Bez odpowiedniej pomocy człowiek może umrzeć.

Szczwół plamisty – Conium maculatum

Szczwół plamisty - Conium maculatum (1)Szczwół plamisty - Conium maculatum (2)Szczwół plamisty - Conium maculatum - Niemcy, 1910

Szczwół plamisty – Conium maculatum

Szczwół plamisty (Conium maculatum) – Roślina spokrewniona z marchwią, pietruszką i kminkiem. Jej główną bronią jest gwałtowna trucizna koniina, która powoduje, że człowiek dusi się przy pełnej świadomości.

  • Śmiertelna dawka: 0,15 g (zawartych w 20 g rośliny)
  • Śmierć: w czasie 2 – 3 dni
  • Trucizna: koniina
  • Następstwa: uduszenie poprzez paraliż mięśni
  • Gdzie rośnie: Europa, Azja, Afryka
  • Występowanie w Polsce: tak

Koniina łatwo przenika przez skórę oraz drogi oddechowe. Największe niebezpieczeństwo przedstawia jednak łatwa pomyłka z warzywem. Trucizna na początku działa pobudzająco, a następnie zaczyna blokować polecenia rdzenia kręgowego. W ten sposób dochodzi do paraliżu mięśni i uduszenia.

Historia rośliny:
W starożytnej Grecji i Rzymie często wykorzystywana podczas egzekucji. Cieszyła się wielką popularnością wśród trucicieli (podobno z jej pomocą przeprowadzono wyrok na Sokratesie). W Europie pojawił się w średniowieczu, a w ciągu XX wieku stopniowo zanikał. Na łąkach i wzdłuż dróg zaczął masowo rosnąć w latach 80.

Pokrzyk wilcza jagoda – Atropa belladonna

Pokrzyk wilcza jagoda - Atropa belladonnaPokrzyk wilcza jagoda - Atropa belladonna (2)Pokrzyk wilcza jagoda - Atropa belladonna (3)Pokrzyk wilcza jagoda - Atropa belladonna (4)

Pokrzyk wilcza jagoda – Atropa belladonna

Pokrzyk wilcza jagoda (Atropa belladonna) – Roślina ta uważana jest za najniebezpieczniejszą w Europie Środkowej. Jej wszystkie części są bardzo toksyczne.

  • Śmiertelna dawka: 10 – 12 owoców
  • Śmierć: w ciągu kilku godzin
  • Trucizna: atropina, hioscyjamina
  • Następstwa: niewydolność układu nerwowego, osłabienie pracy serca, zatrzymanie oddychania
  • Gdzie rośnie: większość terenów Europy, niektóre miejsca w Afryce i w Azji
  • Występowanie w Polsce: tak

Duże niebezpieczeństwo tkwi w fakcie, że jej błyszczące owoce można łatwo pomylić z jadalnymi owocami leśnymi. Człowiek może zatruć się nie tylko wskutek bezpośredniej konsumpcji, lecz także poprzez kozie mleko lub mięso, jeśli zwierzę wcześniej je zjadło. Typowymi objawami zatrucia są rozszerzone źrenice, przyspieszony puls lub zaczerwienienie na twarzy. Mogą pojawić się także halucynacje i utrata przytomności.

Historia rośliny:
Pokrzyk był składnikiem szamańskich napojów i maści, ponieważ po naniesieniu na skórę powodował omamy – człowiekowi wydawało się, że potrafi latać.
W starożytnym Rzymie żony cesarza Augusta i Klaudiusza otruły ich za pomocą pokrzyka. Średniowieczne kobiety do oczu aplikowały krople z jego soku – miało to zagwarantować im piękne, wielkie oczy. W ten sposób ryzykowały nie tylko zapaleniem spojówek i pogorszeniem wzroku, lecz także śmiercią. Atropinę w badaniach oka lekarze wykorzystują do dzisiaj.

Różne formy strachu – Powstały jako reakcja na niebezpieczeństwo

Różne formy strachu - Strach w oczach

Różne formy strachu – Powstały jako reakcja na niebezpieczeństwo

Różne formy strachu – Strach to naturalne emocje, powstające jako reakcja na niebezpieczeństwo. Czasem ogarnia nawet największego bohatera i nie ma w tym nic złego. Rozróżniane są dwa podstawowe typy strachu:
Pierwszy z nich to strach wrodzony (atawistyczny), który nosimy zakodowany w naszych genach. Chodzi np. o strach przed burzą, ciemnością albo niebezpiecznymi zwierzętami.
Drugim typem jest strach nabyty, który kształtuje się w trakcie życia. Możemy bać się starości, samotności, utraty pracy itp.


Specyficzną postacią chorobliwego strachu są fobie, czyli bardzo silny strach przed konkretnymi przedmiotami, zwierzętami, ludźmi lub sytuacjami. Znamy setki rodzajów fobii. Do najbardziej znanych należą:

arachnofobia – strach przed pająkami,

klaustrofobia – strach przed małymi, zamkniętymi pomieszczeniami.