Tojad mocny – Aconitum napellus

Tojad mocny - Aconitum napellusTojad mocny - Aconitum napellus (2)Tojad mocny - Aconitum napellus (3)

Tojad mocny – Aconitum napellus

Tojad mocny (Aconitum napellus) – Jedna z najbardziej trujących roślin.

  • Śmiertelna dawka: 3 – 5 mg
  • Śmierć: w ciągu kilku godzin
  • Trucizna: akonityna
  • Następstwa: paraliż serca i dróg oddechowych
  • Gdzie rośnie: w Europie Zachodniej i wschodniej części Ameryki Północnej
  • Występowanie w Polsce: tak

Wszystkie części tej ciemnoniebieskiej rośliny zawierają akonitynę. Kwiatu nie należy dotykać (trucizna jest na tyle silna, że może przeniknąć do ciała poprzez przyłożenie listka do skóry). Do zatruć nie dochodzi często, w większości dlatego, że człowiek pomylił korzeń rośliny z chrzanem lub innym warzywem korzeniowym. Spożycie wywołuje pieczenie w ustach, ślinienie, wymioty i wahania ciśnienia krwi. W medycynie wykorzystuje się bulwę tojadu, która w ograniczonych dawkach obniża temperaturę.

Historia rośliny:
W średniowieczu używano jej do zatruwania mieczy i grotów strzał. Germanie wykorzystywali jad podczas magicznych szamańskich rytuałów, był również składnikiem czarodziejskich maści.

Yueyaquan – Jezioro otoczone wydmami pustyni

Yueyaquan - Jezioro otoczone wydmami pustyni

Yueyaquan – Jezioro otoczone wydmami pustyni

Yueyaquan – Oznacza dosłownie „jezioro półksiężycowe”. Zbiornik rzeczywiście ma kształt półksiężyca o długości 200 m i szerokości 50 m. Według chińskiej legendy dawno temu w miejscu, w którym się znajduje, żołnierze generała Li Kuanga byli tak spragnieni, że nie mieli siły maszerować dalej. Wówczas generał uderzył mieczem w piasek tak mocno, że trysnęła z niego woda, która stopniowo utworzyła jezioro w kształcie półksiężyca. Yueyaquan już co najmniej 2 tysiące lat jest unikatową oazą otoczoną wydmami pustyni Takla Makan. Zasila go podziemne źródło, a wilgoć wzmacnia jego brzegi, chroniąc jezioro przed zasypaniem piaskiem. W okolicy oazy ilość opadów jest znikoma, dlatego jezioro stopniowo wysycha. Według pomiarów przeprowadzonych w latach 60. XX wieku przeciętna głębokość jeziora wynosiła wówczas około 5 metrów, natomiast w najgłębszym miejscu dno było 7 metrów pod powierzchnią. W latach 90. głębokość jeziora wynosiła już tylko 90 – 130 cm. Turyści przyjeżdżają do oazy na wielbłądach. W gorącym i suchym pustynnym klimacie pobyt nad jeziorem jest orzeźwiający. Oaza zadziwia jeszcze bardziej w zimie, kiedy okoliczne wydmy bywają przyprószone cienką warstwą śniegu.