Ludzki ideał piękna – Człowiek wpisany w koło i kwadrat

Ludzki ideał piękna – Homo quadratus

Ludzki ideał piękna – Człowiek wpisany w koło i kwadrat

Ludzki ideał piękna – Człowiek wpisany w koło i kwadrat – Rysunek upowszechniony przez Leonarda da Vinci ok.1490 r. Czyli „Homo quadratus”, stanowił ideał piękna ludzkiego. Proporcje zostały oparte na tzw. zasadzie złotego podziału: mniejsza część odcinka pozostaje w takim stosunku do większej, jak większa do całego odcinka. Po da Vincim proporcjami człowieka zajął się Albrecht Dürer. Który szczegółowo ustalił podział idealnej postaci: 1/2 h (całej wysokości człowieka) to górna część ciała od kroku w górę. 1/4 h – długość nogi od kostki do kolana i odległość od podbródka do pępka. 1/6 h – wysokość i szerokość (łącznie z uszami) twarzy i długość dłoni do nadgarstka.

Kostka miedzi w kriostacie – Konstrukcja kriostatu

Kostka miedzi w kriostacie – Konstrukcja kriostatu

Kostka miedzi w kriostacie – Konstrukcja kriostatu

Kostka miedzi w kriostacie – Konstrukcja kriostatu – Włoscy badacze z instytutu fizyki nuklearnej (INFN) umieścili miedziany sześcian o objętości 1 m³ i masie 400 kg w specjalnym kriostacie, zaprojektowanym tak, aby ekstremalnie schładzał przedmioty. Jest to pierwszy kriostat, który utrzymuje temperaturę przedmiotów ledwie nad poziomem zera absolutnego (0 Kelwina = -273,15°C). W przypadku miedzianego sześcianu termometr zatrzymał się zaledwie na 6 milikelwinach, czyli 0,006 stopnia nad zerem absolutnym.