Skład naszej planety – Co kryje wnętrze Ziemi?

Skład naszej planety - Wnętrze Ziemi - przekrój

Skład naszej planety – Co kryje wnętrze Ziemi?

Skład naszej planety – Skorupa, płaszcz i jądro. W ten skrócony sposób można by scharakteryzować trzy warstwy Ziemi, które powstały na początku jej istnienia.

  • Litosfera – Górna warstwa Ziemi, która jest w bezpośredniej interakcji z innymi sferami ziemskimi, takimi jak hydrosfera, atmosfera i biosfera.
  • Skorupa – Składa się ze skorupy ziemskiej i oceanicznej. Grubość ziemskiej sięga nawet 70 kilometrów, oceaniczna jest cieńsza, a jej grubość waha się między pięcioma, a dziesięcioma kilometrami.
  • Nieciągłość Conrada – Horyzontalna powierzchnia nieciągłości w skorupie ziemskiej, która tworzy przejście między górną, a dolną warstwą. Jej głębokość waha się w różnych typach skorupy od 5 do 30 km.
  • Nieciągłość Mohorovićicia – Warstwa, która geologicznie definiuje przejście skorupy ziemskiej i górnego płaszcza. Występuje w przedziałach głębokości 20-90 kilometrów pod kontynentami, oraz 10-20 kilometrów pod oceanami.
  • Płaszcz ziemski – Warstwa składająca się z górnego oraz dolnego płaszcza. Górny sięga głębokości 90 kilometrów. Dolnemu przypisuje się głębokość od 650 km do jądra ziemskiego, a zatem w przybliżeniu 2900 km.
  • Nieciągłość Repettiego – Obszar pomiędzy górnym, a dolnym płaszczem.
  • Nieciągłość Gutenberga – Część powłoki ziemskiej, której przypisuje się głębokość 2900 kilometrów. Pod nią znajduje się jądro Ziemi.
  • Jądro – Geosfera, znajdująca się w środku Ziemi. Zaczyna się na głębokości 2900 kilometrów pod powierzchnią i obejmuje w przybliżeniu 31 % masy Ziemi, a największą jej część stanowią żelazo i nikiel. Jądro jest dwa razy cięższe od płaszcza Ziemi i składa się z półciekłego jądra wewnętrznego, które między innymi tworzy pole magnetyczne Ziemi

Płyty tektoniczne – Poruszają się bardzo powoli

Płyty tektoniczne

Płyty tektoniczne – Poruszają się bardzo powoli

Płyty tektoniczne – Ziemia wygląda na nieruchomą, jednak rozwój naszej planety wciąż nie jest ukończony i Ziemia wciąż pracuje. Głównym powodem są ruchy płyt tektonicznych. Płyty poruszają się bardzo powoli, kilka centymetrów rocznie. Jeśli poruszą się gwałtownie, pojawia się trzęsienie ziemi. W historii geologiczna twarz Ziemi zmieniała się kilkukrotnie. Z Pangei uformowało się kilka kontynentów znanych nam do dziś. Płyty mogą poruszać się w kilku kierunkach. Mogą sunąć wzdłuż siebie, a ich tarcie uwalnia wówczas ogromne ilości energii w postaci trzęsienia ziemi. Gdy płyty suną naprzeciw siebie, wtedy albo jedna płyta podsuwa się pod drugą, albo napierają na siebie, powodując wypiętrzenie – w ten sposób powstały Himalaje, najwyższe góry na świecie. Płyty mogą się również od siebie odsuwać, tak jak płyty w Wielkim Rowie Afrykańskim.

Warstwy skorupy ziemskiej – Wewnętrzna oraz zewnętrzna

Warstwy skorupy ziemskiej

Warstwy skorupy ziemskiej – Wewnętrzna oraz zewnętrzna

Warstwy skorupy ziemskiej – Wewnętrzna oraz zewnętrzna – Skorupa ziemi składa się z lekkiej skały. Która w trakcie długiego rozwoju ziemi piętrzyła się, a następnie zamarzała. Naukowcy odkryli, że jest podzielona na dwie warstwy. Podział jest nazywany nieciągłością Conrada. Część zewnętrzna nazywana granitem, tworząca kontynenty, a także ze względu na przeważające w jego składach elementy – krzem (Si, łac. silicium) i aluminium (Al) – poprzednio została zdefiniowana jako SIAL. Wewnątrzna część, zwany bazaltem, występuje zarówno na kontynentach, jak i pod dnami oceanów. Wykonana jest głównie z krzemu (Si, łac. silicium) i magnezu (Mg) – w jej przypadku nazwą dawniej stosowaną jest SIMA.

James Clarke Ross – Oficer, badacz, odkrywca

James Clarke Ross

James Clarke Ross – Oficer, badacz, odkrywca

James Clarke Ross – Oficer, badacz, odkrywca – 21.10.1833 r. Zmarł brytyjski oficer, badacz Arktyki i Antarktydy – James Clarke Ross, odkrywca Morza Rossa, bariery lodowej zwanej Barierą Rossa, Ziemii Wiktorii, Wyspy Rossa i in. Udowodnił, że Antarktyda jest lądem stałym, nie tylko lodową czapą wokół bieguna płd.

Kontynent po wojnie – Europa na koniec II wojny światowej

Kontynent po wojnie – Waldenburg, Niemcy - 1945

Kontynent po wojnie – Europa na koniec II wojny światowej

Kontynent po wojnie – Europa na koniec II wojny światowej, nazywano kontynentem kobiet i dzieci. Podróżując w tym czasie po zrujnowanych Niemczech, próżno było szukać mężczyzn między 17. a 40. rokiem życia. W samym tylko Związku Radzieckim u schyłku wojny żyło aż 13 milionów kobiet więcej niż mężczyzn. W efekcie co trzecia kobieta, która w tym czasie weszła w dorosłość, nigdy nie wyszła za mąż.

Pierwsi ludzie nie wzięli psów – Przez zamarzniętą Cieśninę Beringa

Pierwsi ludzie nie wzięli psów – Cieśnina Beringa

Pierwsi ludzie nie wzięli psów – Przez zamarzniętą Cieśninę Beringa

Pierwsi ludzie nie wzięli psów – Przez zamarzniętą Cieśninę Beringa – Według badaczy z Uniwersytetu Illinois pierwsi ludzie. Którzy przeszli przez zamarzniętą Cieśninę Beringa na kontynent amerykański, nie wzięli ze sobą psów. Prawdopodobnie zwierzęta te dostały się do Ameryki dopiero 10 tys. lat temu.

Najdłuższy kontynentalny pas wulkaniczny

Najdłuższy kontynentalny pas wulkaniczny - Australia

Najdłuższy kontynentalny pas wulkaniczny

Najdłuższy kontynentalny pas wulkaniczny – Naukowcy odkryli najdłuższy pas kontynentalny wulkanów. Rozciąga się na długości ponad 2000 km, na wschodzie Australii. W poprzek całego kontynentu. Rhodri Davies z Australijskiego Uniwersytetu Narodowego twierdzi, że łańcuch wulkanów zaczął się kształtować w przybliżeniu 33 miliony lat temu, i jest ok. 3 razy dłuższy niż pas wulkanów w Yellowstone w Ameryce Północnej.

Światłowody łaczące kontynenty

Światłowody łaczące kontynenty - Asia-Europe cable Route SEA-ME-WE 3

Światłowody łaczące kontynenty

Światłowody łaczące kontynenty – Obecnie światłowody łączą wszystkie kontynenty z wyjątkiem Antarktydy, która połączona jest ze światem za pomocą satelitów. Na dnie oceanów leży ok. 400 tys. km przewodów. Najdłuższy mierzy aż 39 tys. km. Nosi nazwę SEA-ME-WE 3, która jest skrótem od miejsc, które łączy – południowo-wschodnią Azję, Bliski Wschód i zachodnią Europę (South-East Asia – Middle East – Western Europe). Sięga również do Afryki, a jedno odgałęzienie wędruje nawet do Australii. Od 2000 r., gdy ukończono sieć, światłowody łączą 33 kraje z 4 kontynentów.