Gary Gabelich – Przekroczył autem 1000 km/h w 1970 roku

Gary Gabelich - Blue FlameBlue Flame - 2Blue Flame - 3Gary Gabelich - The Blue Flame - Goodwood 2007Gary Gabelich - The Blue Flame - 1Auto und Technik Museum Sinsheim - Blue Flame

 

Gary Gabelich – Przekroczył autem 1000 km/h w 1970 roku

Gary Gabelich – Przekroczył przy pomocy „Blue Flame” 1000 km/h 23.10.1970 roku. Średnia prędkość wyniosła 1001,011968 km/godz. Milę, na której dokonuje się pomiaru prędkości, pojazd musi pokonać dwa razy: tam i z powrotem.
Wielki błyszczący „The Blue Flame”, aby jeszcze bardziej oszczędzać paliwo. Był przy starcie popychany przez samochód serwisowy. To dodatkowo pomogło mu, rozpędzić się do 60 km/godz.
Podczas pierwszego przejazdu, Gabelich osiągnął w rezultacie, prędkość 993,722 km/godz. W przeciwną stronę jechał podobnie, ale odrobinę szybciej – dlatego prędkość wyniosła 1009,305 km/godz.

Do tamtej pory rekordy ustanawiały samochody z silnikami odrzutowymi.

Silnik rakietowy „Blue Flame” napędzany był kombinacją nadtlenku wodoru i ciekłego gazu ziemnego. Schłodzonymi do temperatury -161 stopni Celsjusza. Skutkiem tego, osiągnięto moc 58 000 KM.
W ten sposób, silnik pracował z maksymalnym ciągiem przez 20 sekund. „Blue Flame” był podobny do rakiety, tyle że z dodatkowymi zaczepami z przodu i z tyłu do mocowania kół.
Opony, specjalnie zaprojektowane przez Goodyeara, miały raczej gładką powierzchnię, aby ograniczyć wydzielanie się ciepła.
Pojazd miał 11,4 m długości i 2,3 m szerokości. Ważył 1814 kg, z paliwem – 2994 kg. Jednym z pewnością największych kłopotów, tuż przed startem. Było przepalanie przez silnik, lin spadochronu hamującego. Gdyby trzeba było zatrzymać samochód samymi hamulcami tarczowymi. Prawdopodobnie, potrzeba byłoby na to odcinka 19 km.

„The Blue Flame” został zaprojektowany i zbudowany przez Reaction Dynamics.

Z pomocą wykładowców i studentów Illinois Institute of Technology. Dr T. Paul Torda i dr Sarunas C. Uzgiris, profesorowie w IIT, pracowali nad aerodynamiką samochodu. Podczas gdy inni studenci IIT i wykładowcy, przede wszystkim zajmowali się:
– konstrukcją,
– silnikiem,
– układem kierowniczym,
– hamulcami.

Rekord pobito w Bonneville Salt Flats w Utah, w USA.

To miejsce znajduje się 160 km na zachód od miasta Salt Lake City. Dlatego, że 32 tysiące lat temu było tu ogromne i głębokie na 305 m jezioro. Po tym jak zniknęło, a solne podłoże stwardniało. Powstało jedno z najbardziej godnych uwagi miejsc na Ziemi, do rozwijania ogromnych prędkości.

Gary Gabelich (29.08.1940 r. – 26.01.1984 r.)

– W ciągu 43 lat życia, ten Chorwat z pochodzenia. Przede wszystkim, wygrywał wyścigi, i ustanawiał rekordy prędkości na:
– asfalcie,
Ziemi,
– wodzie (motorówki),
– torach solnych.

Zginął, rozbijając się na motocyklu na ulicach Long Beach, w styczniu 1984 r. Podczas pracy nad projektem i budową, pojazdu zdolnego do osiągnięcia prędkości ponaddźwiękowej (1225 km/godz.). Ten prototyp został nazwany „American Way”, ale z powodu śmierci Gabelicha, prace nad nim odwołano.

Ferrari SF90 Stradale – Hybryda o mocy 1000 koni

Ferrari SF90 Stradale - Hybryda o mocy 1000 koni mechanicznych

 

Ferrari SF90 Stradale – Hybryda o mocy 1000 koni

Ferrari SF90 Stradale – Hybryda o mocy 1000 koni mechanicznych. – Osiąga prędkość maksymalną 340 km/h, do setki przyspiesza w 2,5 sekundy. W mieście jest w stanie pokonać 25 km., bez uruchamiania czterolitrowego silnika V8.
Zaprezentowane w Maranello SF90 Stradale to pierwszy model firmy z napędem hybrydowym. Pozwalającym jechać wyłącznie z napędem elektrycznym. Silnik spalinowy ma moc 780 koni – resztę dokładają trzy silniki elektryczne (dwa przy przednich kołach i jeden przy przekładni).
Supersamochód powstał dzięki doświadczeniom z napędami hybrydowymi w wyścigowych bolidach.
Do obejrzenia nowego dzieła inżynierów z Maranello, zaproszono 2000 wybranych klientów. Samochody mogą trafić do nich w 2020 roku.

Aktywne sterowanie napędem – Szybciej pokonać zakręt

Aktywne sterowanie napędem - Subaru Levorg tuned - Motor Show Osaka, Japonia (2015)Aktywne sterowanie napędem - Subaru Levorg 2.0GT EyeSight VMGAktywne sterowanie napędem - Subaru Levorg 2.0GT EyeSight VMG - przód

Aktywne sterowanie napędem – Szybciej pokonać zakręt

Aktywne sterowanie napędem – Active Torque Vectoring, czyli aktywne sterowanie momentem. Pozwala na zahamowanie wewnętrznych kół w zakręcie, jednocześnie przenosząc „zastrzyk momentu” na koła zewnętrzne. W rezultacie samochód wykonuje skręt sprawniej, a kierowca ma nad nim lepszą kontrolę. Chwali się Subaru, które wyposażyło w ten system model Levorg.
Inne marki, np. Fiat, Jeep, ale też Range Rover, wyposażone są w oddzielne tryby tak dopasowujące pracę silnika, reakcję na gaz, hamulców czy skrzyni biegów (w Jeepie łączonych w ten sposób jest aż 12 różnych systemów), żeby samochód – przy włączonym trybie Snow (śnieg) – zachowywał maksymalną trakcję i dawał się bezproblemowo i bezpiecznie prowadzić.

Inteligentny rozdział mocy – Napęd na wszystkie koła

Inteligentny rozdział mocy - BMW 740Le xDrive - Motor Show w Poznaniu (2017)Inteligentny rozdział mocy - BMW M760Li xDrive - Motor Show Frankfurt, Niemcy (2017)Inteligentny rozdział mocy - BMW xDrive technologyInteligentny rozdział mocy - BMW xDrive - Motor Show Frankfurt, Niemcy (2017)

Inteligentny rozdział mocy – Napęd na wszystkie koła

Inteligentny rozdział mocy – W wielu samochodach napęd jest sterowany elektronicznie, co pozwala lepiej rozdzielić moment obrotowy na koła. Niektóre systemy, jak w przypadku systemu Haldex, przekierowują napęd na drugą oś, gdy czujniki wyłapią poślizg.
W innych – jak w systemie xDrive w BMW – napęd trafia na obie osie. W normalnych warunkach, czyli gdy przyczepność jest dobra lub bardzo dobra, 40 % napędu jest kierowane na przód, a reszta na tył – BMW zachowuje w ten sposób typowo sportową charakterystykę. Moment, poprzez wielopłytkowe sprzęgło z odpowiednim komputerem sterującym. Może być w xDrive łatwo i płynnie „rozdystrybuowany” pomiędzy osiami – nawet do 100 %, tylko na dwa koła.
W Subaru postawiono z kolei na napęd z półosiami napędzającymi koła, które są tej samej długości. Ta „symetryczność” zdaniem Japończyków poprawia znakomicie pewność prowadzenia na łukach, zwłaszcza na śliskiej nawierzchni.

Ludzki ideał piękna – Człowiek wpisany w koło i kwadrat

Ludzki ideał piękna – Homo quadratus

Ludzki ideał piękna – Człowiek wpisany w koło i kwadrat

Ludzki ideał piękna – Człowiek wpisany w koło i kwadrat – Rysunek upowszechniony przez Leonarda da Vinci ok.1490 r. Czyli „Homo quadratus”, stanowił ideał piękna ludzkiego. Proporcje zostały oparte na tzw. zasadzie złotego podziału: mniejsza część odcinka pozostaje w takim stosunku do większej, jak większa do całego odcinka. Po da Vincim proporcjami człowieka zajął się Albrecht Dürer. Który szczegółowo ustalił podział idealnej postaci: 1/2 h (całej wysokości człowieka) to górna część ciała od kroku w górę. 1/4 h – długość nogi od kostki do kolana i odległość od podbródka do pępka. 1/6 h – wysokość i szerokość (łącznie z uszami) twarzy i długość dłoni do nadgarstka.

Wtórna tęcza – Z Ziemi wygląda jak półkole

Wtórna tęcza – Z Ziemi wygląda jak półkole

Wtórna tęcza – Z Ziemi wygląda jak półkole

Wtórna tęcza – Gdy patrzymy z Ziemi tęcza wygląda jak półokrąg, jednak z wysokości można zobaczyć cały okrąg. Wewnątrz kropli może dochodzić do wewnętrznych odbić promieni. Jeśli promienie odbiją się w kropli dwukrotnie, wychodzą pod kątem 51°. W ten sposób powstaje tzw. tęcza wtórna, która pojawia się nad główną tęczą.