Galaktyka Pingwina – Szacowane zderzenia i deformacje

Galaktyka Pingwina - Szacowane zderzenia i deformacje

Galaktyka Pingwina – Szacowane zderzenia i deformacje

Galaktyka Pingwina – Dwa kosmiczne teleskopy, Spitzera i Hubble’a, zrobiły zdjęcie troskliwego pingwina, który wygląda zupełnie jakby pilnował swojego jaja. Ten dość nietypowy jak na przestrzeń kosmiczną duet znajduje się w gwiazdozbiorze Hydry. „Pingwin” (znany także jako NGC 2936), oraz jego „jajo” (NGC 2937), były pierwotnie galaktykami o spiralnej strukturze. Jednak pod wpływem wzajemnego oddziaływania grawitacyjnego, uległy deformacji. Kiedyś zderzą się ze sobą i połączą, czego skutkiem ubocznym będzie powstanie wielu nowych formacji gwiazd. Nic dziwnego, że NGC 2936 oraz NGC 2937 zostały skatalogowane w:

Atlasie osobliwych galaktyk

Haltona Arpa, w którym znajdują się układy gwiazd o najbardziej oryginalnych kształtach.

Isaac Newton – Angielski fizyk oraz matematyk

Isaac Newton – Angielski fizyk oraz matematyk

Isaac Newton – Angielski fizyk oraz matematyk

Isaac Newton – Angielski fizyk oraz matematyk – 20.03.1727 r. zmarł Isaac Newton (ur. w 1643 r.), angielski fizyk i matematyk. Opracował prawo powszechnego ciążenia i inne prawa mechaniki. Sformułował zasady zachowania pędu oraz momentu pędu. Stworzył rachunek wariacyjny. 10.12.1684 r. – jego praca „De Motu Corporum” o pojęciu grawitacji i jej wpływie na orbity planet, odwołująca się do praw Keplera, została odczytana w Royal Society przez Edmunda Halleya.

Wiatr słoneczny – Słońce ma wpływ na procesy

Wiatr słoneczny

Wiatr słoneczny – Słońce ma wpływ na procesy

Wiatr słoneczny – Słońce ma wpływ na procesy zachodzące w Układzie Słonecznym na wiele różnych sposobów. Chociaż grawitacja jest utrzymywana dzięki jego systemowi czasu, emituje przestrzeń w szerokim zakresie typów molekularnych promieniowania, do których cecha „wiatr Słońca”. Naukowcy z Uniwersytetu w Leicester połączyli dane. Uzyskane podczas obserwacji aktywności słonecznej z danych uzyskanych podczas obserwacji marsjańskiej atmosfery, dostarczonych przez satelity. Z korony słonecznej znika ze środowiska aż do 2,5 razy więcej cząstek. Obserwacje przeprowadzono podczas spadku aktywności słonecznej w 11-letnim cyklu słonecznym.

Utrata pozycji Plutona

Utrata pozycji Plutona

Utrata pozycji Plutona

Utrata pozycji Plutona – Na Zgromadzeniu Ogólnej Międzynarodowej Unii Astronomicznej w Pradze w 2006 r. zapadła decyzja, że Pluton nie jest planetą. Na głosowaniu uchwalono również definicję pojęcia planeta. Na mocy ustaleń ciało niebieskie będące pretendentem do tego miana musi krążyć po orbicie. Jego masa i grawitacja powinny być tak duże, by tworzyło kształt zbliżony do okrągłego. Ponadto nie powinno mieć innych, dużych ciał w swoim sąsiedztwie.

Stu metrowa pompa

Stu metrowa pompa

Stu metrowa pompa

Stu metrowa pompa – Drzewa zaopatrują się w wodę, pobierając ją przez korzenie i transportując do góry przez tkankę przewodzącą (ksylem). Ciecz wyparowuje z liści i stale podciąga do góry nową wodę. Ta ssąca siła transpiracji jest jednak ograniczona przez grawitację oraz tarcie w systemie przewodzenia. Oba te czynniki hamują wzrost drzewa. Powyżej 130 metrów zamknięty słup wody zostałby przerwany na skutek tworzenia się pęcherzy powietrza – u drzewa wystąpiłby zator naczyniowy.

Skóra aktywna po śmierci – Pośmiertne plamy

Skóra aktywna po śmierci – Pot na skórze

Skóra aktywna po śmierci – Pośmiertne plamy

Skóra aktywna po śmierci – Pośmiertne plamy – Już 20-30 minut po ustaniu krążenia powstają pierwsze plamy pośmiertne w dolnej części ciała – tam gdzie pod wpływem grawitacji zbiera się krew. Ale sama skóra jest jeszcze aktywna. Gruczoły potowe mogą pracować przez ponad 30 godzin. Po wystąpieniu stężenia pośmiertnego u zmarłego może pojawić się nawet gęsia skórka.

Długoterminowy pobyt w kosmosie – Przyspiesza starzenie skóry

Długoterminowy pobyt w kosmosie – Samantha Cristoforetti oficjalne zdjęcie

Długoterminowy pobyt w kosmosie – Przyspiesza starzenie skóry

Długoterminowy pobyt w kosmosie – Przyspiesza starzenie skóry. Włoska astronautka Samantha Cristoforetti po 199 dniach misji na ISS miała o 20% cieńszą skórę. Ale nie była to jedyna zmiana która wpływa na ciało. Uczucie smaku w przestrzeni jest nieco osłabione. W stanie nieważkości płyny ustrojowe migrują do góry, błona śluzowa puchnie, odczuwalny jest lekki nieżyt nosa i spada apetyt. Istnieje również dezorientacja. Nasz labirynt nie jest przyzwyczajony do braku wektora grawitacyjnego. Który na Ziemi mówi, gdzie jest dół, a gdzie jest góra. Występują bóle głowy. Nasze ciało się rozciąga. Nie ma grawitacji, więc jest też to, co ściska kręgosłup, który może wyrosnąć na kilka centymetrów. Aby mięśnie się nie zmniejszyły. Astronauci w swoim codziennym rozkładzie, mają również czas wyznaczony na ćwiczenie.

Scott Kelly rok na orbicie – Na Stacji ISS

Scott Kelly rok na orbicie - Scott J. KellyScott Kelly rok na orbicie

Scott Kelly rok na orbicieScott Kelly rok na orbicie

Scott Kelly rok na orbicie – Na Stacji ISS

Scott Kelly rok na orbicie – Na Stacji ISS – Kiedy 1 marca astronauta Scott Kelly wrócił na Ziemię po blisko roku spędzonym na Międzynarodowej Stacji Kosmicznej ISS, ze zdziwieniem odkrył, że w tym czasie urósł 5 cm. W jego wieku już się to nie zdarza, chyba że, w kosmosie.
Pozbawiony wpływu ziemskiej grawitacji kręgosłup wydłuża się, bo poszerzają się krążki międzykręgowe. Podczas misji standardowej długości astronauci zyskują ok. 2,5 cm, ale po powrocie na Ziemię szybko wracają do poprzednich rozmiarów.

Celem rocznej misji Kelly’ego było m.in. zbadanie, jak długotrwałe przebywanie w warunkach mikrograwitacji wpływa na ludzki organizm. Ustalenie tego jest konieczne przed załogową wyprawą na Marsa. Kelly to pierwszy amerykański astronauta, który przebywał na orbicie około roku. Dodatkowym atutem Scotta, czyniącym go idealnym kandydatem do badań naukowych, jest jego brat bliźniak Mark, który pozostał na Ziemi. Przez cały czas pobytu brata w kosmosie zdrowie Marka kontrolowali specjaliści z NASA.

Ziemia większa od Marsa – Czerwona Planeta bardzo mała

Ziemia większa od Marsa – Porównanie rozmiarów Marsa i Ziemi

Ziemia większa od Marsa – Czerwona Planeta bardzo mała

Ziemia większa od Marsa – Czerwona Planeta bardzo mała – W porównaniu z Ziemią – ma zaledwie jedną dziesiątą jej masy, 15% objętości i połowę wielkości. Jest to zagadką, bowiem wedle tradycyjnej teorii powstawania planet dystrybucja materiału w dysku protoplanetarnym (dysku wokół gwiazdy, z którego tworzą się planety) powinna być równa. Oznaczałoby to, że Mars powinien być taki jak Wenus i Ziemia. Dlaczego nie jest?
W rejonie naszego układu, w którym powstawał, musiało być stosunkowo mało materiału. Możliwe, że stało się tak w wyniku migracji Jowisza i Saturna. Astronomowie podejrzewają o to, że na początku swej historii powędrowały w pobliże Słońca. Potem powróciły na swoje orbity, zagarniając po drodze pył z orbity formującego się Marsa.
Nowa teoria nie zakłada ingerencji gazowych olbrzymów. Naukowcy twierdzą, że Mars zaczął się formować w pobliżu obecnej orbity Ziemi, ale potem siły grawitacyjne odepchnęły go dalej. Gdzie występowała niższa gęstość dysku protoplanetarnego.

Fale grawitacyjne – Mocno wstrząśnięci naukowcy

Fale grawitacyjne - Połączenie Czarnych dziurFale grawitacyjne

Fale grawitacyjne – Mocno wstrząśnięci naukowcy

Fale grawitacyjne – 14 września 2015 r. zarejestrowano falę, która mocno wstrząsnęła środowiskiem naukowym. Powstała w wyniku „zmarszczenia się” czasoprzestrzeni po zderzeniu dwóch czarnych dziur. Z których każda miała masę ok. 30 razy większą od Słońca. Istnienie tego zjawiska, przed ponad 100 laty przewidział Albert Einstein w ogólnej teorii względności. Jego teoria mówiła, że fale grawitacyjne powstają w wyniku przyspieszania masywnych obiektów. Ale równocześnie nie mogą być bezpośrednio wykryte, ponieważ są bardzo małe. Obliczenia wykazywały, że zmiany grawitacyjne emitowane przez dwie krążące wokół siebie czarne dziury wydłużyłyby linię o długości miliona kilometrów o odległość mniejszą niż wielkość atomu.

Astronomowie przez kilkadziesiąt lat poszukiwali dowodów na istnienie fal grawitacyjnych nie tylko po to, aby potwierdzić teorię względności, która rozpoczęła współczesną erę badań pochodzenia i rozwoju kosmosu, ale również po to, aby zweryfikować hipotezę inflacji kosmologicznej z lat 80.