CME – Koronalne wyrzucanie masy – Erupcje na Słońcu

Koronalne wyrzucanie masy wybucha w Słońcu 31, sierpnia, 2012 r.CME - Koronalne wyrzucanie masy - Erupcje na Słońcu 31, sierpnia, 2012 r.CME - Słońce w promieniowaniu X

CME – Koronalne wyrzucanie masy – Erupcje na Słońcu

CME – Koronalne wyrzucanie masy – W każdej sekundzie Słońce emituje ok. dwóch milionów ton materii w postaci cząstek – a przynajmniej tak jest zazwyczaj. W atmosferze czasami dochodzi jednak do ogromnych erupcji z korony słonecznej (ang. Coronal Mass Eruptions, CME). Huragany tego typu są zaliczane do najbardziej spektakularnych zjawisk w naszej części wszechświata. W ich trakcie Słońce traci o wiele więcej masy niż zwykle, a prędkość wiatrów osiąga nawet 10 mln/h. CME to obłoki gazu zbudowanego z cząstek obdarzonych ładunkiem elektrycznym (fizycy nazywają taki gaz plazmą). Plazmowe huragany mogą sięgać Ziemi i wywoływać tzw. burze geomagnetyczne, które oddziałują na urządzenia elektroniczne, powodując zwarcia oraz uszkodzenia sprzętu.

Nie sposób przewidzieć, jak bardzo niebezpieczne może okazać się to dla satelitów, internetu oraz sterowanych komputerowo obiektów, np. elektrowni atomowych. Ostatnia naprawdę silna burza słoneczna miała miejsce jeszcze w epoce telegrafów, czyli na długo przed pojawieniem się pecetów. Choć astronomowie cały czas uważnie obserwują zachowanie Słońca, mogą przewidzieć jej nadejście tylko z niewielkim wyprzedzeniem. Oznacza to, iż w przyszłości będziemy mieć co najmniej 24 godziny, by wyłączyć wszystkie newralgiczne systemy (choćby te w elektrowniach jądrowych) oraz zabezpieczyć komputery. Ale burze geomagnetyczne nie są jedynym problemem, przed którym stawia nas najważniejsza gwiazda…

Vasco da Gama – Badacz szlaku morskiego do Indii

Vasco da Gama

Vasco da Gama – Badacz szlaku morskiego do Indii

Vasco da Gama – Badacz szlaku morskiego do Indii – 08.07.1497 r. Vasco da Gama wyruszył z portu w Lizbonie w poszukiwaniu drogi morskiej do Indii. Trasa wyprawy wiodła przez Atlantyk koło Wysp Kanaryjskich i Wysp Zielonego Przylądka. Pomimo tego, że część drogi do Przylądka Dobrej Nadziei była już dobrze znana, rejs nie należał do łatwych. Kapitan musiał radzić sobie z buntami, gwałtownymi sztormami oraz ze szkorbutem wśród załogi.

Błyskawice trzęsień ziemi – 400 km od epicenterum

Błyskawice trzęsień ziemi - 400 km od epicenterum

Błyskawice trzęsień ziemi – 400 km od epicenterum

Błyskawice trzęsień ziemi – 400 km od epicenterum – Eteryczne światło, które pojawia się na niebie przed lub w trakcie wstrząsów sejsmicznych. Które może być zaobserwowane w odległości do 400 km od epicentrum. Tajemnicą pozostaje pytanie, co je powoduje? Kontrowersja polega na tym, czy one w ogóle istnieją? Jest to jak połączenie trzęsienia ziemi z burzą z błyskawicami. Efekt przewyższa te znane z Biblii. Otacza je legenda sięgająca w przeszłość tysiące lat.

Różne formy strachu – Powstały jako reakcja na niebezpieczeństwo

Różne formy strachu - Strach w oczach

Różne formy strachu – Powstały jako reakcja na niebezpieczeństwo

Różne formy strachu – Strach to naturalne emocje, powstające jako reakcja na niebezpieczeństwo. Czasem ogarnia nawet największego bohatera i nie ma w tym nic złego. Rozróżniane są dwa podstawowe typy strachu:
Pierwszy z nich to strach wrodzony (atawistyczny), który nosimy zakodowany w naszych genach. Chodzi np. o strach przed burzą, ciemnością albo niebezpiecznymi zwierzętami.
Drugim typem jest strach nabyty, który kształtuje się w trakcie życia. Możemy bać się starości, samotności, utraty pracy itp.


Specyficzną postacią chorobliwego strachu są fobie, czyli bardzo silny strach przed konkretnymi przedmiotami, zwierzętami, ludźmi lub sytuacjami. Znamy setki rodzajów fobii. Do najbardziej znanych należą:

arachnofobia – strach przed pająkami,

klaustrofobia – strach przed małymi, zamkniętymi pomieszczeniami.