Okrzemki – Mikroskopijnej wielkości jednokomórkowe glony

Okrzemki - McMurdo Station, South Antarctica

Okrzemki - Pod mikroskopem świetlnym

Okrzemki - Widok z mikroskopu świetlnego 40x

Okrzemki - Lorella Kennedy Diatomea (glon krzemionkowy)
 
 
 
Okrzemki - Pancerz okrzemek kopalnych - Trinacria ariesOkrzemek Star stickOkrzemek Stephanopyxis grunow - Widok z dołu, Pod mikroskopem świetlnymWagonowe koło - NOAA - (23-12-2014)

Okrzemki – Mikroskopijnej wielkości jednokomórkowe glony

Okrzemki – Będące składnikiem oceanicznego planktonu roślinnego okrzemki to mikroskopijnej wielkości jednokomórkowe glony. Ściana komórkowa tych organizmów zbudowana jest z twardej krzemionki (nawiasem mówiąc, szlachetny opal), oraz tworzy coś w rodzaju pudełka z denkiem i wieczkiem. Podczas rozmnażania przez podział nowy okrzemek zabiera ze sobą część pancerzyka „rodzica” i dobudowuje do niego mniejsze denko. Sprawia to, że kolejne generacje tych alg stają się coraz drobniejsze.

Ów proces nie trwa jednak w nieskończoność. Kiedy przekroczona zostanie granica minimalnego rozmiaru, wówczas w morzu pojawia się na ogół płciowe pokolenie nieopancerzone (tzw. auksospora). Które ma możliwość rozrastania się bez przeszkód – a potem cykl rozpoczyna się od nowa…

25 Procent tlenu w atmosferze Ziemi, zawdzięczamy produkującym go w procesie fotosyntezy okrzemkom. Stanowią one również jedną czwartą biomasy występującej we wszystkich morzach i oceanach.

Helikopter Ingenuity – Zdolny do lotu w atmosferze Marsa

Helikopter Ingenuity - (25-05-2018)

Helikopter Ingenuity - (25-05-2018)

Helikopter Ingenuity na powierzchni Marsa

Helikopter Ingenuity - Mars
 
 
 
Helikopter Ingenuity - Pasadena, Kalifornia, USAHelikopter marsjański i jego system dostarczania dołączone do łazika Perseverance Mars - Kennedy-Space-CenterMarsjański łazik Perseverance - Kennedy-Space-CenterMars2020 - Prezentacja helikoptera - Laboratorium napędu odrzutowego - Pasadena, Kalifornia, USA

Helikopter Ingenuity – Zdolny do lotu w atmosferze Marsa

Helikopter Ingenuity – Zdolny do lotu w atmosferze Marsa, ponad sto razy rzadszej niż ziemska. O możliwości lotu w rozrzedzonym marsjańskim powietrzu, wiedzieliśmy już w latach 90. ubiegłego wieku. Problemem była technologia. Potrzebowaliśmy superlekkich i wytrzymałych materiałów, miniaturyzacji komponentów elektronicznych w skali niemożliwej do osiągnięcia 30 lat temu. Oraz znacznego zwiększenia mocy obliczeniowej i pamięci komputerów. Na przykład Biurkowy pecet miał wtedy 16 MB pamięci, dzisiaj średni telefon ma 32 GB, czyli dwa tysiące razy więcej.

Pomysł budowy marsjańskiego helikoptera powrócił około pięć lat temu – i oto Ingenuity leci właśnie z łazikiem Perseverance na Czerwoną Planetę. Za kilka miesięcy dowiemy się, czy wzniesie się tam w powietrze. Zgodnie z planem ma wylądować na Marsie 18 lutego 2021 r.

W trakcie lotu są nawet bardziej zjednoczone. Ingenuity wraz ze złożonymi śmigłami i panelami słonecznymi jest schowany w zasobniku na podwoziu łazika. Duży i ciężki Perseverance chroni malutki helikopter w czasie podróży kosmicznej.

Jest jednostką absolutnie niezależną od łazika. Ich działania na Marsie nie są ze sobą skorelowane, nie uzupełniają się. Helikopter ma zademonstrować możliwości technologiczne i na tym koniec. Wszystko czego powinien dokonać, to poprawnie się rozłożyć, naładować baterie. Pokazać, że potrafi wznieść się w powietrze i wylądować.

Dane pojazdu:

Waga: 1,8 kg
Długość: 49 cm
Rozstaw śmigieł dochodzi do 120 cm

Śmigła mogą poruszać się z częstotliwością 2400 obrotów/m
Jednorazowo może lecieć przez 90 sekund, (pierwszy lot braci Wright trwał zaledwie 12 sekund).
W tym czasie może pokonać 300 m, lecąc na wysokości 3-4 m.

Zasilany bateriami słonecznymi.
Całkowicie autonomiczny system sterowania wyposażony w dwie kamery, sensory wspomagające nawigację oraz prosty komputer.

Atmosfera Ziemi– Wysokie warstwy emitują muzykę

Atmosfera Ziemi - NASA - Ziemia

Atmosfera Ziemi - Happy New Year planet Earth

Atmosfera Ziemi - Planetatierra - (07-12-1972)

Atmosfera Ziemi - The Amazing Earth atmosphere

Atmosfera Ziemi - Top Images from NASA
 
 

Atmosfera Ziemi - Blue Marble Rotation

Earth - NASA-EPIC-Team

Blue Marble Eastern Hemisphere

NASA-Earth - 17-April-2010

Instrumenty strunowe -  Muzeum Instrumentów muzycznych

Atmosfera Ziemi – Wysokie warstwy emitują muzykę

Atmosfera Ziemi – Wysokie warstwy emitują muzykę – W atmosferze naszej planety, pojawiają się wtedy fale dźwiękowe. Które mają długości od 1 tysiąca do 10 tysięcy kilometrów. Potrafiące pędzić z prędkością do 1000 km/h. Kiedy ich prędkość i wysokość, na której się pojawią, są ze sobą odpowiednio zgrane. Fale takie mogą utrzymać się nad Ziemią nawet przez ponad 30 godzin.
Atmosfera działa wtedy jak pudło rezonansowe, tworząc ogromny instrument muzyczny o rozmiarze całej planety. Fale te są przemieszczającymi się zaburzeniami gęstości i ciśnienia, a zatem moglibyśmy je usłyszeć, gdyby nie to, że ich częstotliwość jest niezwykle mała, przez co staje się nieosiągalna dla naszych uszu.

Słup świetlny – Filar słoneczny – Zjawisko optyczne w atmosferze

Słup świetlny - Filar słoneczny (1) - NOAASłup świetlny - Filar słoneczny i słońce poboczne (parhelion) - NOAASłup świetlny - Filar słoneczny formuje się podczas wschodu słońca - Arktyczna równina - NOAASłup świetlny - Filar słoneczny - (Biblioteka fotograficzna NOAA)Słup świetlny - Filar słoneczny - Efekt optyczny podczas marcowego wschodu słońca - NOAASłup świetlny - Filar słoneczny - Halo, parhelion, Słońce poboczne - Antarktyka, Stacja badawcza na biegunie południowym, 1981
 
 
 
Słup świetlny - Oświetlony obiekt w czystym powietrzu - NOAASłup świetlny - Filar słoneczny, Słońce poboczne w grudniu - NOAASłup świetlny - Słońce poboczne i Turbo pociągSłup świetlny - Filar słoneczny (2) - NOAAFilar słoneczny (3) - NOAAFilar słoneczny (4) - NOAA
 
 
 
Filar słoneczny (5) - NOAASłońce poboczne - Kryształki lodu uformowane w stabilnym porannym powietrzuFilar słoneczny nad Jeziorem LucernaZachód słońca w porcie Plouhinec Pors Poulhan w BretaniiFilar słoneczny - Kiedy słońce wciąż za horyzontem - Fałszywy wschód słońcaFilar słoneczny - Susak, wyspa w Chorwacji, widok z wyspy

Słup świetlny – Filar słoneczny – Zjawisko optyczne w atmosferze

Słup świetlny – Filar słoneczny – To zjawisko optyczne, które powstaje przy bardzo mroźnej pogodzie, gdy w powietrzu unoszą się kryształki lodu w kształcie płytek. Widoczne są również w jasno oświetlonych częściach miast. Są one typowe dla chmur piętra wysokiego, ale przy dużym mrozie tworzą się przy ziemi. Odbijają wtedy światło z silnych źródeł, takich jak latarnie czy fajerwerki w sylwestra. W efekcie nad takim źródłem światła obserwator może zobaczyć wysokie słupy świetlne. Najczęściej można je zobaczyć tuż przed wschodem słońca, lub wkrótce po jego zachodzie. Inna nazwa całego zjawiska to filar słoneczny.

Skład naszej planety – Co kryje wnętrze Ziemi?

Skład naszej planety - Wnętrze Ziemi - przekrój

Skład naszej planety – Co kryje wnętrze Ziemi?

Skład naszej planety – Skorupa, płaszcz i jądro. W ten skrócony sposób można by scharakteryzować trzy warstwy Ziemi, które powstały na początku jej istnienia.

  • Litosfera – Górna warstwa Ziemi, która jest w bezpośredniej interakcji z innymi sferami ziemskimi, takimi jak hydrosfera, atmosfera i biosfera.
  • Skorupa – Składa się ze skorupy ziemskiej i oceanicznej. Grubość ziemskiej sięga nawet 70 kilometrów, oceaniczna jest cieńsza, a jej grubość waha się między pięcioma, a dziesięcioma kilometrami.
  • Nieciągłość Conrada – Horyzontalna powierzchnia nieciągłości w skorupie ziemskiej, która tworzy przejście między górną, a dolną warstwą. Jej głębokość waha się w różnych typach skorupy od 5 do 30 km.
  • Nieciągłość Mohorovićicia – Warstwa, która geologicznie definiuje przejście skorupy ziemskiej i górnego płaszcza. Występuje w przedziałach głębokości 20-90 kilometrów pod kontynentami, oraz 10-20 kilometrów pod oceanami.
  • Płaszcz ziemski – Warstwa składająca się z górnego oraz dolnego płaszcza. Górny sięga głębokości 90 kilometrów. Dolnemu przypisuje się głębokość od 650 km do jądra ziemskiego, a zatem w przybliżeniu 2900 km.
  • Nieciągłość Repettiego – Obszar pomiędzy górnym, a dolnym płaszczem.
  • Nieciągłość Gutenberga – Część powłoki ziemskiej, której przypisuje się głębokość 2900 kilometrów. Pod nią znajduje się jądro Ziemi.
  • Jądro – Geosfera, znajdująca się w środku Ziemi. Zaczyna się na głębokości 2900 kilometrów pod powierzchnią i obejmuje w przybliżeniu 31 % masy Ziemi, a największą jej część stanowią żelazo i nikiel. Jądro jest dwa razy cięższe od płaszcza Ziemi i składa się z półciekłego jądra wewnętrznego, które między innymi tworzy pole magnetyczne Ziemi

KEPLER-442b – Egzoplaneta skalista z kategorii superziemi

KEPLER-442bKEPLER-442b - Porównanie do Ziemi egzoplanet z układu KepleraKEPLER-442b

KEPLER-442b – Egzoplaneta skalista z kategorii superziemi

KEPLER-442b – Egzoplaneta skalista z kategorii superziemi, której macierzystą gwiazdą, jest pomarańczowy karzeł.

ESI: 0,84
Wielkość: 1,3 Ziemi
Masa: 2,3 Ziemi
Temperatura równoważna: -65°C

Planeta KEPLER-442b, z której od 1115 lat biegnie do nas światło, należy do tzw. superziemi. W taki sposób określa się egzoplanety skaliste, których masa nie przekracza dziesięciokrotności Ziemi. Jej macierzystą gwiazdą, jest pomarańczowy karzeł (gwiazda większa niż czerwony karzeł, mniejsza jednak od żółtego karła, którym jest słońce). Ten typ gwiazdy miewa spokojniejszą młodość, a zatem nie wysyła ona swoim planetarnym dzieciom zbyt wielkiej ilości promieniowania ultrafioletowego. Ponadto planeta znajduje się w ekosferze, zatem nie da się wykluczyć, iż na jej kamienistej powierzchni pluska się ocean. Jeśli posiada bardziej złożoną atmosferę, nie musi być jednocześnie królestwem zimna. Według niektórych obliczeń to właśnie mniejsze superziemie są najodpowiedniejsze do życia, bardziej nawet niż nasza własna planeta.

TRAPPIST-1d – Jeden z przedstawicieli układu TRAPPIST-1

TRAPPIST-1d - Artystyczna wizja egzoplanetyTRAPPIST-1d - Tablica statystycznaTRAPPIST-1d - Porównanie rozmiarów egzoplanet TRAPPIST-1

TRAPPIST-1d – Jeden z przedstawicieli układu TRAPPIST-1

TRAPPIST-1d – Jeden z przedstawicieli układu TRAPPIST-1

ESI: 0,91
Wielkość: 0,8 Ziemi
Masa: 0,3 Ziemi
Temperatura równoważna: 15°C

Relatywnie mały ciężar tej planety wskazuje, że jej powierzchnia może być zalana przez głęboki ocean.
Według niektórych spekulacji jest tutaj 250-krotnie więcej wody niż w ziemskich oceanach.
Pierwsze pomiary wykazały jeszcze, że planeta porusza się poza strefą życia, ale teraz wydaje się, że bezpiecznie do niej wejdzie. Egzoplaneta może się szczycić gęstą atmosferą i jest tak blisko swojej gwiazdy, że obiega ją w cztery dni. Pada na nią jedynie o 4,3 % więcej światła niż na Ziemię. Chociaż TRAPPIST-1d obiega swoją gwiazdę w obrocie synchronicznym, gęsta atmosfera, w której powinno być dużo pary wodnej, pomaga w wymianie cieplnej. Różnica między oświetloną, a ciemną półkulą nie jest taka jak w przypadku innych ciał niebieskich.

TRAPPIST-1e – Egzoplaneta układu TRAPPIST-1

TRAPPIST-1eTRAPPIST-1e - Orbity planet układu TRAPPIST-1

TRAPPIST-1e

TRAPPIST-1e – Egzoplaneta układu TRAPPIST-1

TRAPPIST-1e – Kamienista egzoplaneta układu TRAPPIST-1, według własności fizycznych to właśnie „e” z systemu planetarnego TRAPPIST jest najbardziej podobne do Ziemi.

ESI: 0,85
Wielkość: 0,9 Ziemi
Masa: 0,8 Ziemi
Temperatura równoważna: -22°C

Porusza się ona pośrodku ekosystemu całego tego zbioru, jednak jest tutaj najmniej wody. TRAPPIST-1e ma mniejszy rozmiar od Ziemi, ma jednak większą masę. Ewentualni mieszkańcy musieliby być mniejszego wzrostu oraz większej wagi, by poradzić sobie z naporem lokalnej grawitacji. Czerwone karły, do których należy gwiazda TRAPPIST-1, nie emitują tyle światła i ciepła co chociażby Słońce. Oznacza to, że ekosfera, w której w odpowiednich warunkach może utrzymać się woda w stanie ciekłym, znajduje się w znacznie bliższych orbitach niż w naszym układzie słonecznym. Rok na planecie TRAPPIST-1e trwa sześć zwykłych ziemskich dni.
Planeta prawdopodobnie ma również kompaktową atmosferę, w której brakuje wodoru. Ten typ atmosfery można znaleźć również na planetach skalistych naszego układu słonecznego. Wodór jest ponadto gazem cieplarnianym, gdyby była go w tutejszej atmosferze wielka ilość, powierzchnia planety nie nadawałaby się do zamieszkania.

TRAPPIST-1f – Kamienista egzoplaneta wielkości Ziemi

TRAPPIST-1f - Artystyczna wizja egzoplanetyTRAPPIST-1f - Porównanie danych kamienistych planet układu TRAPPIST-1, z planetami układu słonecznegoTRAPPIST-1f - Układ planetarny wokół czerwonego karła TRAPPIST-1

TRAPPIST-1f – Kamienista egzoplaneta wielkości Ziemi

TRAPPIST-1f – Kamienista egzoplaneta, systemu planetarnego wokół czerwonego karła TRAPPIST-1.

ESI: 0,68
Wielkość: 1,1 Ziemi
Masa: 0,9 Ziemi
Temperatura równoważna: -65°C

Wokół gwiazdy oddalonej od nas o 40 lat świetlnych krąży siedem kamienistych planet. Szósta z kolei ma bardzo podobne rozmiary do Ziemi, jednak jej gęstość jest zasadniczo mniejsza. Składem jest bliska lodowym lub wodnym światom księżyca Jowisza – Europy czy też księżyca Saturna – Enceladusa. Pierwsze pomiary wyznaczyły, iż niemałą część masy planety stanowi lód, a pod powierzchnią być może i woda w stanie ciekłym. Atmosfera tutaj nie jest najgęstsza, zatem temperatura równoważna prawdopodobnie nie różni się od tej właściwej.

CME – Koronalne wyrzucanie masy – Erupcje na Słońcu

Koronalne wyrzucanie masy wybucha w Słońcu 31, sierpnia, 2012 r.CME - Koronalne wyrzucanie masy - Erupcje na Słońcu 31, sierpnia, 2012 r.CME - Słońce w promieniowaniu X

CME – Koronalne wyrzucanie masy – Erupcje na Słońcu

CME – Koronalne wyrzucanie masy – W każdej sekundzie Słońce emituje ok. dwóch milionów ton materii w postaci cząstek – a przynajmniej tak jest zazwyczaj. W atmosferze czasami dochodzi jednak do ogromnych erupcji z korony słonecznej (ang. Coronal Mass Eruptions, CME). Huragany tego typu są zaliczane do najbardziej spektakularnych zjawisk w naszej części wszechświata. W ich trakcie Słońce traci o wiele więcej masy niż zwykle, a prędkość wiatrów osiąga nawet 10 mln/h. CME to obłoki gazu zbudowanego z cząstek obdarzonych ładunkiem elektrycznym (fizycy nazywają taki gaz plazmą). Plazmowe huragany mogą sięgać Ziemi i wywoływać tzw. burze geomagnetyczne, które oddziałują na urządzenia elektroniczne, powodując zwarcia oraz uszkodzenia sprzętu.

Nie sposób przewidzieć, jak bardzo niebezpieczne może okazać się to dla satelitów, internetu oraz sterowanych komputerowo obiektów, np. elektrowni atomowych. Ostatnia naprawdę silna burza słoneczna miała miejsce jeszcze w epoce telegrafów, czyli na długo przed pojawieniem się pecetów. Choć astronomowie cały czas uważnie obserwują zachowanie Słońca, mogą przewidzieć jej nadejście tylko z niewielkim wyprzedzeniem. Oznacza to, iż w przyszłości będziemy mieć co najmniej 24 godziny, by wyłączyć wszystkie newralgiczne systemy (choćby te w elektrowniach jądrowych) oraz zabezpieczyć komputery. Ale burze geomagnetyczne nie są jedynym problemem, przed którym stawia nas najważniejsza gwiazda…