CME – Koronalne wyrzucanie masy – Erupcje na Słońcu

Koronalne wyrzucanie masy wybucha w Słońcu 31, sierpnia, 2012 r.CME - Koronalne wyrzucanie masy - Erupcje na Słońcu 31, sierpnia, 2012 r.CME - Słońce w promieniowaniu X

CME – Koronalne wyrzucanie masy – Erupcje na Słońcu

CME – Koronalne wyrzucanie masy – W każdej sekundzie Słońce emituje ok. dwóch milionów ton materii w postaci cząstek – a przynajmniej tak jest zazwyczaj. W atmosferze czasami dochodzi jednak do ogromnych erupcji z korony słonecznej (ang. Coronal Mass Eruptions, CME). Huragany tego typu są zaliczane do najbardziej spektakularnych zjawisk w naszej części wszechświata. W ich trakcie Słońce traci o wiele więcej masy niż zwykle, a prędkość wiatrów osiąga nawet 10 mln/h. CME to obłoki gazu zbudowanego z cząstek obdarzonych ładunkiem elektrycznym (fizycy nazywają taki gaz plazmą). Plazmowe huragany mogą sięgać Ziemi i wywoływać tzw. burze geomagnetyczne, które oddziałują na urządzenia elektroniczne, powodując zwarcia oraz uszkodzenia sprzętu.

Nie sposób przewidzieć, jak bardzo niebezpieczne może okazać się to dla satelitów, internetu oraz sterowanych komputerowo obiektów, np. elektrowni atomowych. Ostatnia naprawdę silna burza słoneczna miała miejsce jeszcze w epoce telegrafów, czyli na długo przed pojawieniem się pecetów. Choć astronomowie cały czas uważnie obserwują zachowanie Słońca, mogą przewidzieć jej nadejście tylko z niewielkim wyprzedzeniem. Oznacza to, iż w przyszłości będziemy mieć co najmniej 24 godziny, by wyłączyć wszystkie newralgiczne systemy (choćby te w elektrowniach jądrowych) oraz zabezpieczyć komputery. Ale burze geomagnetyczne nie są jedynym problemem, przed którym stawia nas najważniejsza gwiazda…

ALMA – Atacama Large Millimeter Array

ALMA - Widok z góryALMA - Atacama Large Millimeter ArrayALMA - Atacama Large Millimeter ArrayALMA - Atacama Large Millimeter ArrayALMA - Atacama Large Millimeter ArrayALMA - Wybuch gwiazdy w konstelacji OrionaALMA - Olbrzymia plama na SłońcuALMA - Atacama Large Millimeter Array

ALMA – Atacama Large Millimeter Array

ALMA – Atacama Large Millimeter Array – 5000 metrów n.p.m. na pustyni Atakama w Chile. Czyli w jednym z najbardziej suchych miejsc naszego globu. Również jednym z najmniej przyjaznych miejsc na naszej planecie. Zwłaszcza płaskowyż Chajnantor. Tutaj, w północnym Chile, temperatura może spaść z 20 stopni Celsjusza w dzień do -20 w nocy. Silny wiatr szaleje po nieurodzajnym, lśniącym na czerwono płaskowyżu, smagając ostre granie skał i nieliczne krzaki, którym udaje się tu przeżyć. Powietrze zawiera o połowę mniej tlenu niż na poziomie morza. Wilgotność powietrza jest niemal zerowa, co sprawia, iż atmosfera jest bardziej przezroczysta. To, co przenika z kosmosu, dociera na płaskowyż niemal nieprzefiltrowane. Dzięki temu pustynia Atakama jest mekką astronomów.

Powstał na niej największy radioteleskop świata. Za pomocą Atacama Large Millimeter Array, przyrządu o rewolucyjnej konstrukcji. Naukowcy mogą po raz pierwszy dotrzeć do ekstremalnie zimnych i ciemnych obszarów we wszechświecie. Dzięki tej sieci radioteleskopów specjaliści są nawet w stanie przedrzeć się przez nieprzeniknione dotychczas mgławice. W ten sposób odkryć gwiazdy, które powstały wkrótce po Wielkim Wybuchu.

Sześdziesiąt sześć anten ALMA montowano w bazie na wysokości 3000 metrów i samochodami ciężarowymi przetransportowano na płaskowyż. Tam zostały ustawione z milimetrową precyzją. Po ich uruchomieniu i połączeniu, powstał odbiornik o powierzchni ok. 16 km².

Superczułe kamery – Wykryją zagrożenia dla Ziemi

Superczułe kamery - Wykryją zagrożenia dla Ziemi

Superczułe kamery – Wykryją zagrożenia dla Ziemi

Superczułe kamery – Będą sercem naziemnego teleskopu NEOSTEL, którego zadaniem będzie wypatrywanie grożących Ziemi obiektów. Staną się elementem systemu Space Situational Awareness (SSA), tworzonego przez Europejską Agencję Kosmiczną (ESA). Polega na nadzorowaniu przestrzeni kosmicznej i śledzeniu obiektów kosmicznych. W tych zadaniach ma pomóc naziemny teleskop NEOSTEL, który pozwoli wykrywać najróżniejsze zagrażające Ziemi obiekty. Sercem teleskopu będą superczułe kamery CCD (Charge Coupled Device) wykorzystywane do obserwacji astronomicznych. Za opracowanie i wyprodukowanie kamer odpowiada firma Creotech Instruments S.A. Kamery chłodzone są do -50°C oraz utrzymywane w warunkach bliskich próżni, dzięki czemu po instalacji na teleskopie są w stanie zaobserwować obiekt wielkości piłeczki tenisowej, z odległości 1000 km. Pozwoli to nie tylko wykrywać planetoidy zagrażające Ziemi, ale także kosmiczne śmieci, które mogą zagrozić działającym satelitom i spowodować uszkodzenie lub zniszczenie Międzynarodowej Stacji Kosmicznej (ISS).

Galileusz – Filozof, fizyk, astronom

Galileusz

Galileusz – Filozof, fizyk, astronom

Galileusz – 15.02.1642 r. urodził się włoski filozof, fizyk i astronom Galileusz. Twórca podstawy nowożytnej fizyki. Potwierdził heliocentryczną teorię Kopernika. 07.01.1610 r. odkrył cztery największe księżyce Jowisza: Io, Europę, Ganimedesa i Kallisto. Stwierdził, że księżyce te obiegają planetę, ponieważ czasami znikały z pola widzenia. Odkrycie to sprawiło, że został mianowany profesorem honorowym na Uniwersytecie w Pizie. Jako pierwszy zauważył, że na Księżycu są góry i kratery, a dzięki obserwacjom oszacował wysokość gór. Prowadził też obserwacje Drogi Mlecznej. Stwierdził, że składa się z wielkiej ilości gwiazd. W 1611 roku obserwował też planetę Neptun, ale nie wzbudziła jego zainteresowania.

Mierzenie kształtu, wielkości asteroid

Mierzenie kształtu, wielkości asteroid - Obserwatorium de la Cote d'Azur

Mierzenie kształtu, wielkości asteroid

Mierzenie kształtu, wielkości asteroid – Francuscy naukowcy z Observatoire de la Cote d’Azur. Opracowali nowy sposób na mierzenie kształtu i rozmiarów asteroid. Użyli interferometru zbudowanego z 2 teleskopów VLT, o średnicach po 8,2 m. Do pomiaru planetoidy Barbara. Uzyskane wyniki wskazują, że asteroida składa się z dwóch części o średnicy 37 i 21 km oddalonych od siebie o 24 km.

Przewidziane zaćmienie słońca – Przez Talesa z Miletu

Przewidziane zaćmienie słońca – Przez Talesa z Miletu

Przewidziane zaćmienie słońca – Przez Talesa z Miletu

Przewidziane zaćmienie słońca – Przez Talesa z Miletu – 28.05.585 r.p.n.e. miało miejsce pierwsze przewidziane zaćmienie Słońca. Obliczeń dokonał Tales z Miletu, grecki filozof, matematyk i astronom. Twórca podstaw nauki i filozofii europejskiej. Stworzył pierwszą racjonalną teorię natury.

Mikołaj Kopernik – Heliocentryczna wizja wszechświata

Mikołaj Kopernik – Heliocentryczna wizja wszechświata

Mikołaj Kopernik – Heliocentryczna wizja wszechświata

Mikołaj Kopernik – Heliocentryczna wizja wszechświata – 24.05.1543 r. zmarł Mikołaj Kopernik (ur. 1473 r.), astronom, matematyk, prawnik i ekonomista. Odkrył zmienność mimośrodu Ziemi i ruch apogeum słonecznego względem gwiazd stałych. W swoim dziele „O obrotach sfer niebieskich” opisał heliocentryczną wizję Wszechświata. Opublikował traktat monetarny.

Carl Friedrich Gauss – Matematyk, fizyk, astronom

Carl Friedrich Gauss

Carl Friedrich Gauss – Matematyk, fizyk, astronom

Carl Friedrich Gauss – Matematyk, fizyk, astronom – 23.02.1855 r. zmarł niemiecki matematyk, fizyk i astronom Carl Friedrich Gauss (ur. w 1777 r.). Jeden z twórców geometrii nieeuklidesowej. Wprowadził pojęcia: oś optyczna soczewki, odległość ogniskowa, ognisko i środek soczewki.

Ziemia większa od Marsa – Czerwona Planeta bardzo mała

Ziemia większa od Marsa – Porównanie rozmiarów Marsa i Ziemi

Ziemia większa od Marsa – Czerwona Planeta bardzo mała

Ziemia większa od Marsa – Czerwona Planeta bardzo mała – W porównaniu z Ziemią – ma zaledwie jedną dziesiątą jej masy, 15% objętości i połowę wielkości. Jest to zagadką, bowiem wedle tradycyjnej teorii powstawania planet dystrybucja materiału w dysku protoplanetarnym (dysku wokół gwiazdy, z którego tworzą się planety) powinna być równa. Oznaczałoby to, że Mars powinien być taki jak Wenus i Ziemia. Dlaczego nie jest?
W rejonie naszego układu, w którym powstawał, musiało być stosunkowo mało materiału. Możliwe, że stało się tak w wyniku migracji Jowisza i Saturna. Astronomowie podejrzewają o to, że na początku swej historii powędrowały w pobliże Słońca. Potem powróciły na swoje orbity, zagarniając po drodze pył z orbity formującego się Marsa.
Nowa teoria nie zakłada ingerencji gazowych olbrzymów. Naukowcy twierdzą, że Mars zaczął się formować w pobliżu obecnej orbity Ziemi, ale potem siły grawitacyjne odepchnęły go dalej. Gdzie występowała niższa gęstość dysku protoplanetarnego.