St Kilda - Hirta - Atlantyk, SzkocjaSt Kilda - Hirta - Atlantyk, SzkocjaSt Kilda - Hirta - Atlantyk, SzkocjaSt Kilda - Hirta - Atlantyk, SzkocjaMapa archipelagu (15-08-2007)Polowanie na Fulmary - (01-01-1898)Wiadomość w butelce - (01-01-1898)Polowanie na ptaki morskie - (01-01-1898)

St Kilda – Hirta – Atlantyk, Szkocja – Wyspa wygnała mieszkańców

St Kilda – Hirta – Aby dotrzeć do miejsca nazywanego „krańcem świata”. Trzeba odbić od zachodnich wybrzeży Szkocji i pokonać ponad 60 km przez zimny Atlantyk. Tam, wśród smaganych wiatrem i falami, wystaje z morza kilka niewielkich wysepek, a są one tak nieprzyjazne i oddalone od stałego lądu, że nie dziwi fakt ich bezludności. Zaskakuje więc, iż Hirta, wchodząca w skład archipelagu St Kilda, była zamieszkana już w epoce brązu.

Życie autochtonów niemal przez cały czas, koncentrowało się wokół robienia zapasów na zimę. Zbierania: Torfu, który stanowił dla nich źródło ciepła. Owczej wełny na przędze i morskich ptaków jako żywności. O łowieniu ryb nie było mowy – zresztą wody wokół są na tyle zdradliwe.

Pogoda w tych rejonach jest tak surowa i nieprzewidywalna, że aż do ubiegłego stulecia przez osiem miesięcy w roku. Hirta była kompletnie odcięta od świata. Jeszcze w XIX wieku jej mieszkańcy, których liczba wahała się między 100, a 200, gdy chcieli nawiązać kontakt ze światem. Wrzucali do morza, przy korzystnych wiatrach, wiadomości w butelkach. Z nadzieją, iż ktoś w Szkocji którąś wyłowi.

Społeczność żyła w wielkiej izolacji

Do tego stopnia, że osłabiona została jej pula genetyczna: przyniesione z zewnątrz, całkiem niewinne choroby. Które zniszczyły ją niemal całkowicie. Ostatnich 36 ocalałych obywateli, poddało się w latach 30. XX wieku. Po decyzji Brytyjskiego Parlamentu, opuściło złowrogie miejsce. Był to koniec osadnictwa, trwającego ponad dwa tysiące lat…

Dodaj komentarz