Relikwie chrześcijańskie – Aspekty prawa kanonicznego i karnego

Relikwie chrześcijańskie - Cerkiew św. Ducha w Wilnie

Relikwie chrześcijańskie - Korona cierniowa - Relikwiarz z końca XIX wieku

Relikwie chrześcijańskie - Ślady stóp Jezusa - Quo-Vadis

Relikwie chrześcijańskie - Katedra Matki Bożej z Guadalupe - LA, USA - (01-10-2008)

Relikwie chrześcijańskie - Relikwiarz Prawdziwego Krzyża - Katedra Notre-Dame
 
 

Relikwie chrześcijańskie - Louise de Marillac - Paryż

Relikwiarz Prawdziwego Krzyża - Katedra Notre-Dame - Paryż, Francja

Śmiertelne szczątki męczennika św. Prospera - Catenanuova

Relikwie św. Klary z Asyżu - Włosy, sandały i in. - Bazylika Santa Chiara

Katedra Volterra - Włochy

Relikwie chrześcijańskie – Aspekty prawa kanonicznego i karnego

Relikwie chrześcijańskie – Chociaż są chronione przepisami prawa kanonicznego, które uznaje ich sprzedaż za niegodną oraz zabrania ich przenoszenia na stałe lub rozporządzania ich stanem bez zgody Stolicy Apostolskiej. W ich przypadku ma zastosowanie także prawo świeckie. Mowa przede wszystkim o relikwiach pierwszego stopnia, w których kontekście padają pytania o status prawny zwłok ludzkich. Czy kilkusetletnie relikwie należy traktować jako zwłoki i stosować wobec nich właściwe im kryteria prawne, czy też jako zabytek będący obiektem kultury? Jak należy podchodzić do szczątków ludzkich wystawianych na widok publiczny? Decyzja o ich ekspozycji zawsze wymaga ważenia dóbr: z jednej strony poszanowania zwłok lub szczątków, z drugiej – korzyści naukowych lub dydaktycznych (edukacyjnych) związanych z pokazaniem danego obiektu szerszej publiczności. Inny problem to dzielenie relikwii na mniejsze części. Czy w tym kontekście nie dochodzi do zbezczeszczenia zwłok? W świetle przepisów prawa karnego znieważenie zwłok polega nie tylko na ich sprofanowaniu, uszkodzeniu, zniszczeniu, rozczłonkowaniu. Ale również ułożeniu niezgodnym z wymogami kulturowymi, obnażeniu, opluciu, zjedzeniu czy po prostu wyjęciu z grobu. Dzielenie relikwii wypełnia więc te znamiona.

Jak jednak zwracają uwagę Jacek Mazurkiewicz i Piotr Szymaniec, autorzy pracy „Nie wszystek umrę, wiele ze mnie tu zostanie…Aspekty prawne szczątków ludzkich jako dóbr kultury i integralności zwłok w tradycji kulturowej”. Interpretacja tych przepisów zależy od czasu, miejsca i środowiska. „W różnych grupach społecznych odmienne zachowania mogą być uznane za znieważające lub nie. Jest to więc przestępstwo silnie zależne od obyczajów i kultury. Bardzo duże znaczenie ma również strona podmiotowa czynu, czyli stosunek psychiczny sprawcy. Przyjmuje się, że czyn ten można popełnić celowo. Co to oznacza? Jeżeli brak jest chęci zbezczeszczenia, do przestępstwa w świetle prawa nie dochodzi. Podobny problem ma zresztą rozpatrywanie korzystania z ciał w celach naukowych. Oddanie ciała na cele naukowe łączy się przecież również z jego wykorzystaniem i rozczłonkowaniem” – piszą autorzy.

Elura – kompleks religijny – Największa świątynia na świecie

Elura - kompleks religijny

Maharasztra - Hinduistyczna świątynia

Elura - kompleks religijny

Ellora Caves - (6-09-2016)

Elura - kompleks religijny

Elura - (6-09-2016) - 85

Elura - kompleks religijny

Elura - (6-09-2016) - 98

Elura - kompleks religijny

Elura - kompleks religijny

Elura - Aurangabad-Maharasztra-Indie - (08-03-2015)

Elura - kompleks religijny

Sztuka w Elurze - (06-06-2017)

Elura - kompleks religijny

Elura - panorama

Elura - kompleks religijny

Elura – kompleks religijny – Największa świątynia na świecie

Elura – kompleks religijny – Największa świątynia na świecie. Jeden z największych kompleksów monastycznych jaskiń skalnych na świecie. Znajduje się ok. 29 km na północny zachód od Aurangabad, w Maharasztrze w Indiach. Dzięki swojej wyjątkowości, pięknu i wartości kulturowej znajduje się na liście światowego dziedzictwa UNESCO, od 1983 roku.

34 świątynie :

17 – Starożytne hinduistyczne (datowane na lata 600-900 n.e.),

Kajlasa – Hinduistyczna świątynia, uważana za najpiękniejszą ze wszystkich budynków w Elurze.

12 – buddyjskie (datowane na 600-800 n.e.),

5 – dżinijskie (datowane na 800-1000 n.e.).

Dżinizm powstał w odpowiedzi na hinduizm i jego system kastowy. Jego główną ideą były brak przemocy i szacunek wobec wszystkich żywych istot.

Na ścianach świątyń hinduistycznych, buddyjskich i dżinijskich znajdują się freski przedstawiające wężowe stworzenia. Są znacznie mniejsze niż ludzie i autorstwo tego miejsca jest kwestionowane. Istnieją teorie, że jest dziełem człowieka. Oraz, że zostało stworzone przez przedstawicieli pozaziemskiej cywilizacji. Którzy wykorzystywali specjalne technologie z innych światów, które tną kamień jak masło. Ocenia się, że dziś przy pracy dziesięciu wykrawarek, zbudowanie takiego kompleksu wymagałoby 200 dni nieprzerywanego wykopu.

W Elurze znajduje się wiele różnych szybów wentylacyjnych prowadzących do podziemia oraz wąskie korytarze i podziemne tunele, w których nie zmieści się człowiek. W podłogach są setki wywierconych otworów.

Kajlasa – konstrukcja monolityczna – Świątynia hinduistyczna

Kajlasa - konstrukcja monolityczna

Kajlasa - konstrukcja monolityczna

Kajlasa - konstrukcja monolityczna

Rzeźbiarskie freski ze świątyni Elura

Kajlasa - konstrukcja monolityczna

Elura - (20-09-2018)

Kajlasa - konstrukcja monolityczna

Świątynia Kajlasa - Aurangabad-Indie - (08-03-2015)

Kajlasa – konstrukcja monolityczna – Świątynia hinduistyczna

Kajlasa – konstrukcja monolityczna – Świątynia hinduistyczna – Najpiękniejszy ze wszystkich budynków w Elurze. Która jest największą na świecie monolityczną (czyli stworzoną z jednego kamienia) konstrukcją wykutą w skałach.

Poświęcona jest bogu Śiwie, czyli jednemu z trzech najwyższych bogów hinduizmu, tuż obok Brahmy i Wisznu.

Pracowało nad nią 7000 osób przez 150 lat. Podczas budowy Kajlasy konieczne było wydobycie 200 000 ton kamienia. Świątynia leży na dziedzińcu wykutym w skałach. Ma wymiary 55 x 36 metrów i wysokość 33 metry. Dolna część świątyni, wysoka na osiem metrów, składa się z gigantycznych posągów słoni i lwów. Podczas pracy budowniczowie nie używali rusztowań, kamień wydobywano od góry w dół.

Najstarszy piktogram – Przedstawienie pojęcia

Najstarszy piktogram - Mapa Göbekli Tepe

Najstarszy piktogram – Przedstawienie pojęcia

Najstarszy piktogram – Archeolodzy w Gobekli Tepe w Turcji znaleźli najstarszy piktogram, czyli przedstawienie pojęcia za pomocą obrazu. Na jednym z obelisków odkryli rysunek ludzkiej głowy w skrzydle sępa i bezgłowego ciała ludzkiego pod stelą. Wokół ciała znajdują się ptaki i skorpiony. Według ekspertów jest to piktograficzne przedstawienie konkretnego wydarzenia. Rysunek pochodzi sprzed 12 tys. lat. Prawdopodobnie scena wiąże się z rytuałami pogrzebowymi. W tym czasie ludzie chowali zmarłych w otwartych grobach, w których pozostawiali ich na pożarcie drapieżników i padlinożerców. Ówcześni mieszkańcy wierzyli, że w ten sposób dusza zmarłego trafi do nieba. Wyobrażenia na temat zwyczajów pogrzebowych ówczesnych mieszkańców Gobekli Tepe archeolodzy zyskują przede wszystkim ze znalezisk z okolicy najstarszego kompleksu świątynnego, który służył jako ośrodek religijny dla większego regionu.

Biblijne zamieszanie – Opisuje stworzenie świata

Biblijne zamieszanie – Biblia z różą

Biblijne zamieszanie – Opisuje stworzenie świata

Biblijne zamieszanie – Opisuje stworzenie świata – Forma Starego Testamentu, który opisuje stworzenie świata, objawienie praw bożych ludziom , historię wybranego przez Boga narodu żydowskiego oraz ważne proroctwa, ustaliła się w judaizmie najpóźniej pod koniec I w. n. e. Jeśli pominiemy niektóre marginesowe sekty, sama religia żydowska – judaizm – również nie odnotowała od tamtego czasu większych zmian. Chrześcijanie przejęli tę część Biblii i uzupełnili ją księgami, które nie znalazły się w kanonie judaistycznym. Ich liczba jest różna u katolików, protestantów oraz ludzi prawosławnych. Jednak różnice te nie są bardzo duże.

Ewangelickie dyskusje – Interesy różnych grup

Ewangelickie dyskusje – Klejniki - Kościół Wniebowstąpienia Jezusa Chrystusa 18 - Ewangeila

Ewangelickie dyskusje – Interesy różnych grup

Ewangelickie dyskusje – Interesy różnych grup – Dyskusje, często kierowane interesami różnych grup. Trwały przez kilka stuleci. Według historyka biblijnego Richarda Sissona ostateczny werdykt zapadł na soborze, który w V w. Przewagą głosów 568 przeciw 563 uznał za kanon Ewangelię św. Łukasza, Mateusza, Marka i Jana. Należy dodać, że uczestnicy soboru głosowali na temat całkowitego wyglądu Biblii, a do zgody na temat wyboru ewangelii doszło nieformalnie o wiele lat wcześniej.

Ewangelie Nag Hammadi – Chrześcijańskie teksty z Egiptu

Ewangelie Nag Hammadi – Manuskrypty z Nag Hammadi

Ewangelie Nag Hammadi – Chrześcijańskie teksty z Egiptu

Ewangelie Nag Hammadi – W 1945 r. największego odkrycia niebiblijnych tekstów chrześcijańskich dokonał egipski rolnik z wioski Nag Hammadi. Dlatego znalezisko nazywane jest Biblioteką z Nag Hammadi. Zawiera ponad 50 tekstów. Najbardziej znanymi są Ewangelie Tomasza, Filipa, Marii Magdaleny, Prawdy oraz Egipcjan. Badania naukowe potwierdziły, że pisma pochodzą z podobnego czasu co ewangelie biblijne. Najstarsze z nich, Ewangelia Tomasza, jest nawet jeszcze starsza niż Ewangelia Jana.

Odmienna gnostyczna Biblia – Niepodobna do wersji kanonicznej

Odmienna gnostyczna Biblia – Św. Filip

Odmienna gnostyczna Biblia – Niepodobna do wersji kanonicznej

Odmienna gnostyczna Biblia – Niepodobna do wersji kanonicznej – W Ewangelii św. Filipa czytamy np., że Jezus często całował Marię Magdalenę w usta. W odróżnieniu od tekstów kanonicznych, w apokryfach występuje jako jeden z uczniów Jezusa.

Autorzy Biblijni – Pisarze natchnieni przez Boga

Autorzy Biblijni – Chrześcijańska Biblia Standardowa

Autorzy Biblijni – Pisarze natchnieni przez Boga

Autorzy Biblijni – Pisarze natchnieni przez Boga – Wierzący chrześcijanie i żydzi nie wątpią, że prawdziwym autorem Biblii jest Bóg. Ludzcy pisarze bywali wyłącznie natchnieni przez Boga. Naukowcy przez długi czas nie potrafili odpowiedzieć na pytanie, ilu było tych piszących ludzi. Współczesna nauka uznaje, że tekst biblijny jest dziełem różnych autorów, rozróżnialnych na podst. ich nastawienia ideologicznego i stylu językowego. Moshe Koppel z Uniwersytetu Bar-Ilan przy pomocy programu komputerowego podzielił tekst na część kapłańską i niekapłańską w ciągu kilku minut.