Prędkość odżywiania roślin – Rośliny to także myśliwi

Prędkość odżywiania roślin - Rosiczka pośrednia (Drosera intermedia) 2018Prędkość odżywiania roślin - Drosera rotundifolia (2011)Prędkość odżywiania roślin - Drosera rotundifolia na Korsyce (1998)Prędkość odżywiania roślin - Drosera rotundifolia (1)Prędkość odżywiania roślin - Drosera rotundifolia (2)Prędkość odżywiania roślin - Drosera rotundifolia (3)Prędkość odżywiania roślin - Rosiczka okrągłolistna (1)Prędkość odżywiania roślin - Rosiczka okrągłolistna (2)
 
 
 
Prędkość odżywiania roślinPrędkość odżywiania roślinPrędkość odżywiania roślinPrędkość odżywiania roślin

Prędkość odżywiania roślin – Rośliny to także myśliwi

Prędkość odżywiania roślin – I nie chodzi tu wyłącznie o owadożernych przedstawicieli świata flory. Ich ofiarą padają kwanty światła, niezbędne do fotosyntezy (biologicznego procesu pozyskiwania energii). Strumień fotonów dociera do liścia w niewiarygodnym tempie ok. 300 000 km/s – a więc właśnie z prędkością światła w próżni. By pozbawić go energii niezbędnej do rozwoju rośliny, ta najczęściej wykorzystuje chlorofil: tzw. antena chlorofilowa wyłapuje kwanty, których energia w ciągu maksymalnie około jednej pikosekundy (10-12 sekundy) zostaje tymczasowo zmagazynowana w trakcie pierwszych reakcji fotosyntezy. W tym czasie foton przestaje istnieć.

Nowy rodzaj chmur – Asperitas (Undulatus asperatus)

Nowy rodzaj chmur - AsperitasNowy rodzaj chmur - AsperitasNowy rodzaj chmur - AsperitasNowy rodzaj chmur - Asperitas

Nowy rodzaj chmur – Asperitas (Undulatus asperatus)

Nowy rodzaj chmur – Asperitas (wcześniej znana jako Undulatus asperatus). Meteorolodzy rozróżniają 10 rodzajów chmur. Ale pewna zagadkowa formacja, odkryta dekadę temu. Uparcie wymykała się tej systematyce do tego stopnia, że specjalnie dla niej wprowadzono osobną odmianę – po raz pierwszy od 60 lat! Została wprowadzona do klasyfikacji przez założyciela Cloud Appreciation Society, Gavina Pretor-Pinney. Jest to pierwsza od 1951 r. (po cirrus intortus) dodana do Międzynarodowego Atlasu Chmur, Światowej Organizacji Meteorologicznej. Którego nowe wydanie ukazało się w 2017 r. Tym, co odróżnia tzw. Asperitasy (co w tłumaczeniu znaczy tyle co „wzburzone”) od innych chmur, jest ich nierówna i bardzo pofałdowana podstawa. Ta formacja niezwykle rzadko się pojawia w Polsce, za to w USA jest obserwowana regularnie. Zwłaszcza na obszarach Wielkich Równin, na wschód od Gór Skalistych.
Od czasu ich odkrycia, w Stanach Zjednoczonych, były obserwowane m.in. w Norwegii, Szkocji, Francji, Estonii oraz Polsce.

Słup świetlny – Filar słoneczny – Zjawisko optyczne w atmosferze

Słup świetlny - Filar słoneczny (1) - NOAASłup świetlny - Filar słoneczny i słońce poboczne (parhelion) - NOAASłup świetlny - Filar słoneczny formuje się podczas wschodu słońca - Arktyczna równina - NOAASłup świetlny - Filar słoneczny - (Biblioteka fotograficzna NOAA)Słup świetlny - Filar słoneczny - Efekt optyczny podczas marcowego wschodu słońca - NOAASłup świetlny - Filar słoneczny - Halo, parhelion, Słońce poboczne - Antarktyka, Stacja badawcza na biegunie południowym, 1981Słup świetlny - Oświetlony obiekt w czystym powietrzu - NOAASłup świetlny - Filar słoneczny, Słońce poboczne w grudniu - NOAA
 
 
 
Słup świetlny - Słońce poboczne i Turbo pociągSłup świetlny - Filar słoneczny (2) - NOAASłup świetlny - Filar słoneczny (3) - NOAASłup świetlny - Filar słoneczny (4) - NOAASłup świetlny - Filar słoneczny (5) - NOAASłup świetlny - Słońce poboczne - Kryształki lodu uformowane w stabilnym porannym powietrzuSłup świetlny - Filar słoneczny nad Jeziorem LucernaSłup świetlny - Zachód słońca w porcie Plouhinec Pors Poulhan w Bretanii
 
 
 
Słup świetlny - Filar słoneczny - Kiedy słońce wciąż za horyzontem - Fałszywy wschód słońcaSłup świetlny - Filar słoneczny - Susak, wyspa w Chorwacji, widok z wyspySłup świetlny - Filar słoneczny - Kiedy słońce wciąż za horyzontem - Fałszywy wschód słońca, Słońce poboczne

Słup świetlny – Filar słoneczny – Zjawisko optyczne w atmosferze

Słup świetlny – Filar słoneczny – To zjawisko optyczne, które powstaje przy bardzo mroźnej pogodzie, gdy w powietrzu unoszą się kryształki lodu w kształcie płytek. Widoczne są również w jasno oświetlonych częściach miast. Są one typowe dla chmur piętra wysokiego, ale przy dużym mrozie tworzą się przy ziemi. Odbijają wtedy światło z silnych źródeł, takich jak latarnie czy fajerwerki w sylwestra. W efekcie nad takim źródłem światła obserwator może zobaczyć wysokie słupy świetlne. Najczęściej można je zobaczyć tuż przed wschodem słońca, lub wkrótce po jego zachodzie. Inna nazwa całego zjawiska to filar słoneczny.

Sans Forgetica – Czcionka poprawiająca pamięć

Sans Forgetica - wzórSans ForgeticaSans Forgetica - przykład

Sans Forgetica – Czcionka poprawiająca pamięć

Sans Forgetica – Czcionka która usprawnia pamięć – Australijscy badacze z RMIT University (Royal Melbourne Institute of Technology) – Królewskiego Instytutu Technologii w Melbourne odkryli, że nasz mózg szybciej odczytuje czcionki, które już zna, np. Arial lub Times New Roman. Przez co jednak zapamiętuje mniej treści zawartych w danym tekście. Dlatego we współpracy z etologami, psychologami i profesorem typografii opracowali czcionkę, którą trudniej odczytać. Nazwali ją Sans Forgetica – co w tłumaczeniu oznacza mniej więcej „bez zapominania”.
Litery mają luki, są lekko pochylone w lewo i stoją w sprzeczności z typowym sposobem czytania. Ich odcyfrowanie wymaga od mózgu więcej wysiłku. Co aktywuje szare komórki i zmusza do zatrzymania się przy każdym słowie na trochę dłużej. To poprawia pamięć i pozwala przyswoić o 7% informacji więcej!

Najsilniejszy kwas – Kwas fluoroantymonowy

Najsilniejszy kwas - Kwas fluoroantymonowy

Kolory:

Wodór, H: biały
Fluor, F: zielony
Antymon, Sb: fioletowy

Najsilniejszy kwas – Kwas fluoroantymonowy

Najsilniejszy kwas – Kwas fluoroantymonowy – Właściwie to superkwas stanowiący mieszaninę kwasu fluorowodorowego (HF) oraz pentafluorku antymonu (SbF5). Jest tysiąc bilionów razy silniejszy od stężonego kwasu siarkowego. Nawet krótkotrwały kontakt ze skórą, może zakończyć się poważnymi obrażeniami lub śmiercią – podobnie jak wdychanie jego oparów. Kwas fluoroantymonowy jest przechowywany w specjalnych pojemnikach.

Skład naszej planety – Co kryje wnętrze Ziemi?

Skład naszej planety - Wnętrze Ziemi - przekrój

Skład naszej planety – Co kryje wnętrze Ziemi?

Skład naszej planety – Skorupa, płaszcz i jądro. W ten skrócony sposób można by scharakteryzować trzy warstwy Ziemi, które powstały na początku jej istnienia.

  • Litosfera – Górna warstwa Ziemi, która jest w bezpośredniej interakcji z innymi sferami ziemskimi, takimi jak hydrosfera, atmosfera i biosfera.
  • Skorupa – Składa się ze skorupy ziemskiej i oceanicznej. Grubość ziemskiej sięga nawet 70 kilometrów, oceaniczna jest cieńsza, a jej grubość waha się między pięcioma, a dziesięcioma kilometrami.
  • Nieciągłość Conrada – Horyzontalna powierzchnia nieciągłości w skorupie ziemskiej, która tworzy przejście między górną, a dolną warstwą. Jej głębokość waha się w różnych typach skorupy od 5 do 30 km.
  • Nieciągłość Mohorovićicia – Warstwa, która geologicznie definiuje przejście skorupy ziemskiej i górnego płaszcza. Występuje w przedziałach głębokości 20-90 kilometrów pod kontynentami, oraz 10-20 kilometrów pod oceanami.
  • Płaszcz ziemski – Warstwa składająca się z górnego oraz dolnego płaszcza. Górny sięga głębokości 90 kilometrów. Dolnemu przypisuje się głębokość od 650 km do jądra ziemskiego, a zatem w przybliżeniu 2900 km.
  • Nieciągłość Repettiego – Obszar pomiędzy górnym, a dolnym płaszczem.
  • Nieciągłość Gutenberga – Część powłoki ziemskiej, której przypisuje się głębokość 2900 kilometrów. Pod nią znajduje się jądro Ziemi.
  • Jądro – Geosfera, znajdująca się w środku Ziemi. Zaczyna się na głębokości 2900 kilometrów pod powierzchnią i obejmuje w przybliżeniu 31 % masy Ziemi, a największą jej część stanowią żelazo i nikiel. Jądro jest dwa razy cięższe od płaszcza Ziemi i składa się z półciekłego jądra wewnętrznego, które między innymi tworzy pole magnetyczne Ziemi

Andre-Marie Ampere – Zadumany i wszechstronny naukowiec

Andre-Marie AmpereAndre-Marie AmpereAndre-Marie AmpereAndre-Marie Ampere - Muzeum Ampere'a - Poleymieux, Mont_d'Or, Francja, 2007Andre-Marie Ampere - Grób Ampere'a - Montmartre, Paryż, Francja, 2006Andre-Marie Ampere - Grób Ampere'a (detale) - Montmartre, Paryż, Francja, 2006Andre-Marie Ampere - Muzeum Ampere'a - Poleymieux, Mont_d'Or, FrancjaAndre-Marie Ampere - Muzeum Ampere'a - Poleymieux, Mont_d'Or, Francja

Andre-Marie Ampere – Zadumany i wszechstronny naukowiec

Andre-Marie Ampere – (1775 – 1836) – Protoplasta elektrodynamiki nie chodził do szkoły podstawowej, jego ojciec uczył go sam. Swoją pierwszą pracę naukową Ampere wysłał do lyońskiej Akademii Nauk (Academie de Lyon) już w wieku 13 lat! Spokojne życie i pilne studia zostały przerwane, kiedy jego ojciec za dyktatury jakobińskiej został zgilotynowany w 1793 roku. Osiemnastoletni Ampere ciężko przeszedł tę traumę. Po okresie żałoby wrócił do nauki i pracy duchowej. Interesowała go matematyka i fizyka oraz filozofia, botanika, chemia, a także łacina, włoski i grecki.

Syn Jean-Jacques (1800 – 1864) po śmierci ojca dokończył jego dzieła. Które miało sklasyfikować nauki –

Szkice z filozofii nauki, czyli przedstawienie analityczne ogólnej klasyfikacji wszelkiej wiedzy ludzkiej

Ale jego największa zasługa, to opisanie magnetyzmu i późniejsze ustanowienie teorii zjawisk elektromagnetycznych jako podstawy elektrodynamiki. Stworzył też pierwszą cewkę magnetyczną, która stała się podstawą późniejszego telegrafu.

W wieku 22 lat zaczął uczyć matematyki w Lyonie i stał się później profesorem chemii i fizyki. Dziewiętnaście lat uczył w Paryżu na Politechnice (Ecole Polytechnique). Za życia należał do wielu towarzystw naukowych i był doceniany także za granicą. Niestety, jego sytuacja finansowa nie odzwierciedlała zasług. Często brakowało mu pieniędzy na eksperymenty, co opóźniało jego pracę.
Większość życia spędził w podróży, podczas jednej z nich w Marsylii 10 czerwca 1836 roku zmarł. Na nagrobku, zgodnie z jego życzeniem, wyryto: Tandem felix – Nareszcie szczęśliwy.

Najstarszy piktogram – Przedstawienie pojęcia

Najstarszy piktogram - Mapa Göbekli Tepe

Najstarszy piktogram – Przedstawienie pojęcia

Najstarszy piktogram – Archeolodzy w Gobekli Tepe w Turcji znaleźli najstarszy piktogram, czyli przedstawienie pojęcia za pomocą obrazu. Na jednym z obelisków odkryli rysunek ludzkiej głowy w skrzydle sępa i bezgłowego ciała ludzkiego pod stelą. Wokół ciała znajdują się ptaki i skorpiony. Według ekspertów jest to piktograficzne przedstawienie konkretnego wydarzenia. Rysunek pochodzi sprzed 12 tys. lat. Prawdopodobnie scena wiąże się z rytuałami pogrzebowymi. W tym czasie ludzie chowali zmarłych w otwartych grobach, w których pozostawiali ich na pożarcie drapieżników i padlinożerców. Ówcześni mieszkańcy wierzyli, że w ten sposób dusza zmarłego trafi do nieba. Wyobrażenia na temat zwyczajów pogrzebowych ówczesnych mieszkańców Gobekli Tepe archeolodzy zyskują przede wszystkim ze znalezisk z okolicy najstarszego kompleksu świątynnego, który służył jako ośrodek religijny dla większego regionu.

Pierwsze ptaki – Ofiary dinozaurów

Pierwsze ptaki – Ofiary dinozaurów

Pierwsze ptaki – Ofiary dinozaurów

Pierwsze ptaki – Ofiary dinozaurów – Paleontolog Jingmal O’Connor dokonał w Chinach odkrycia, że pierwsze ptaki były ofiarami przedstawcicieli dinozaurów.

– „125 milionów lat temu, dinozaur Microraptor Gui polował i pożerał w całości przedstawcicieli prymitywnych ptaków z grupy Enantiornithines. Odkrycie potwierdza naszą wiarę, że dromerozaury żyły na drzewach.”

Tunel Brukselski – Eksperyment z fotokatalizą

Tunel Brukselski – Eksperyment z fotokatalizą

Tunel Brukselski – Eksperyment z fotokatalizą

Tunel Brukselski – Eksperyment z fotokatalizą – We 09.2011 r. Europejscy specjaliści rozpoczęli swój eksperyment w tunelu brukselskim. Przez który przejeżdża codziennie 25 tys. aut. 100 metrowy odcinek obiektu został pokryty cementem z dwutlenkiem tytanu TiO2, który jest źródłem procesu chemicznego zwanego fotokatalizą, działa jak katalizator napędzany promieniowaniem słonecznym(UV).