Galaktyka Pingwina – Szacowane zderzenia i deformacje

Galaktyka Pingwina - Szacowane zderzenia i deformacje

Galaktyka Pingwina – Szacowane zderzenia i deformacje

Galaktyka Pingwina – Dwa kosmiczne teleskopy, Spitzera i Hubble’a, zrobiły zdjęcie troskliwego pingwina, który wygląda zupełnie jakby pilnował swojego jaja. Ten dość nietypowy jak na przestrzeń kosmiczną duet znajduje się w gwiazdozbiorze Hydry. „Pingwin” (znany także jako NGC 2936), oraz jego „jajo” (NGC 2937) były pierwotnie galaktykami o spiralnej strukturze. Jednak pod wpływem wzajemnego oddziaływania grawitacyjnego uległy deformacji. Kiedyś zderzą się ze sobą i połączą, czego skutkiem ubocznym będzie powstanie wielu nowych formacji gwiazd. Nic dziwnego, że NGC 2936 oraz NGC 2937 zostały skatalogowane w:

Atlasie osobliwych galaktyk

Haltona Arpa, w którym znajdują się układy gwiazd o najbardziej oryginalnych kształtach.

ISRO – Indian Space Research Organisation

ISRO - RLV-TD LogoISRO - Vikram Sarabhai - popiersieISRO - Vikram Sarabhai (18.09.1969)

ISRO – Indian Space Research Organisation

ISRO – Swój program kosmiczny ma również drugie państwo z największą liczbą ludności na świecie, Indie. Indian Space Research Organisation zaczął wprowadzać w życie indyjski program kosmiczny w latach 60. ubiegłego wieku. Największe zasługi dla rozwoju tej dziedziny ma indyjski naukowiec Vikram Sarabhai (1919 – 1971). Wiadomo było, że Indie nie mogą spełnić takich zadań jak lądowanie na Księżycu albo wysłanie człowieka w kosmos. Dlatego skoncentrowano się na mniej skomplikowanych, osiągalnych celach. Obecnie ISRO pracuje nad rozwojem własnego promu kosmicznego, który mógłby wielokrotnie lecieć w kosmos, transportując ładunki i przewożąc załogę.

Zakłada się, że w ciągu 15 lat zostaną rozwiązane wszystkie kwestie technologiczne. Indie mają za sobą pierwsze testy eksperymentalnego modelu promu kosmicznego RLV-TD (Reusable Launch Vehicle Technology Demonstration Programme). Maszyna wystartowała z kosmodromu Sriharikota znajdującego się na wyspie w Zatoce Bengalskiej. Lot próbny trwał 770 sekund, a prom osiągnął wysokość 65 km. Rakieta została zaprojektowana w taki sposób, by ISRO w trakcie lotu mogła zgromadzić ważne dane. Dotyczące n.p.:  prędkości hipersonicznej, autonomicznego lądowania.

Planetoida 3753 Cruithne – Została odkryta w 1986 roku

Planetoida 3753 CruithnePlanetoida 3753 Cruithne

Planetoida 3753 Cruithne – Została odkryta w 1986 roku

Planetoida 3753 Cruithne – Została odkryta w 1986 roku. Jest tak zwanym quasi-księżycem. Jej orbita jest nieregularna i w kształcie przypomina podkowę. Przebycie pełnej trajektorii trwa 770 lat. Za niecałe 3000 lat planetoida może zderzyć się z Ziemią. Zbliży się do naszej planety na minimalną odległość wynoszącą około 15 mln. km. Ostatnie takie przybliżenie miało miejsce w 1900 roku, kolejne będzie w 2285 roku. Jeżeli do tego nie dojdzie, to za 8 tysięcy lat Cruithne grozi kolizja z Wenus. W pobliżu Ziemi są również dwa inne quasi-księżyce o nazwach 2006 FV35 i 2010 SO16. Ludzkość nie wymyśliła efektywnego sposobu, by zapobiec ewentualnemu zderzeniu planetoid z Ziemią.

Cząsteczki z przestrzeni – Gaz pierwotny

Cząsteczki z przestrzeni – Wielki Wybuch

Cząsteczki z przestrzeni – Gaz pierwotny

Cząsteczki z przestrzeni – Gaz pierwotny – Została potwierdzona hipoteza o pochodzeniu cząsteczek z kosmosu. Naukowcom udało się odkryć tzw. gaz pierwotny, który powstał tuż po Wielkim Wybuchu, w jego skład wchodzi wodór i jego cięższy izotop deuter. Odkrycie to potwierdza iż podczas Wielkiego Wybuchu powstały tylko najlżejsze pierwiastki chemiczne, wodór i hel. Cięższe pierwiastki pojawiły się dopiero po 100 mln lat.

Mierzenie kształtu, wielkości asteroid

Mierzenie kształtu, wielkości asteroid - Obserwatorium de la Cote d'Azur

Mierzenie kształtu, wielkości asteroid

Mierzenie kształtu, wielkości asteroid – Francuscy naukowcy z Observatoire de la Cote d’Azur. Opracowali nowy sposób na mierzenie kształtu i rozmiarów asteroid. Użyli interferometru zbudowanego z 2 teleskopów VLT, o średnicach po 8,2 m. Do pomiaru planetoidy Barbara. Uzyskane wyniki wskazują, że asteroida składa się z dwóch części o średnicy 37 i 21 km oddalonych od siebie o 24 km.

Najchłodniejsze miejsce układu słonecznego

Najchłodniejsze miejsce układu słonecznego - Tycho Central PeakNajchłodniejsze miejsce układu słonecznego - Sonda Lunar Reconnaissance Orbiter

Najchłodniejsze miejsce układu słonecznego

Najchłodniejsze miejsce układu słonecznego – Amerykańska sonda kosmiczna Lunar Reconnaissance Orbiter (LRO), blisko bieguna Księżyca, na południowo-zachodnim krańcu krateru Hermite odkryła najzimniejsze miejsce Układu Słonecznego. Temperatura wynosiła -249 °C, a zatem brakowało 24 °C do punktu absolutnego zera. Substancja schłodzona do -273,15 °C lub do zera absolutnego, nie ma energii cieplnej. Jest to miejsce, które nie ucieka przed bezpośrednim światłem słonecznym.

Sonda kosmiczna Galileo na Jowiszu – Wielokrotnie przedłużana

Sonda kosmiczna Galileo na Jowiszu

Sonda kosmiczna Galileo na Jowiszu

Sonda kosmiczna Galileo na Jowiszu – W październiku 1989 r. Prom kosmiczny Atlantis zabrał w kosmos sondę Galileo. Nie skierowała się z orbity wprost na Jowisza, ale najpierw poleciała w kierunku Wenus, która służyła do wspomagania grawitacji. W tej samej kolejności dwukrotnie użyła Ziemi i ostatecznie ruszyła w kierunku gazowego giganta. Po drodze pierwsza sonda zbliżyła się do asteroidy, konkretnie do Gaspry, na odległość 1600 km.

Sonda Galileo do Jowisza, została usłyszana po 7 latach i towarzyszyła mu przez następne 8. Stała się jego sztucznym satelitą. Między innymi wysłany do atmosfery Jowisza przyrząd pomiarowy, który w piekielnych warunkach wytrwał prawie godzinę. Kilka razy leciała w pobliżu galileuszowych księżyców: Io, Ganimedes, Europa i Kallisto. Odkryto, że pod powierzchnią trzech ostatnich są oceany, ze słoną wodą.

Z powodu na dobre działanie systemów, misję sondy wielokrotnie przedłużano (ostatni raz – pod koniec kwietnia 2001 r.). Wykonała w sumie 34 okrążenia wokół Jowisza. W tym czasie: 7 razy odwiedziła Io, 8 razy Kallisto, tyle samo razy Ganimedesa, 11 razy Europę.

Wiatr słoneczny – Słońce ma wpływ na procesy

Wiatr słoneczny

Wiatr słoneczny – Słońce ma wpływ na procesy

Wiatr słoneczny – Słońce ma wpływ na procesy zachodzące w Układzie Słonecznym na wiele różnych sposobów. Chociaż grawitacja jest utrzymywana dzięki jego systemowi czasu, emituje przestrzeń w szerokim zakresie typów molekularnych promieniowania, do których cecha „wiatr Słońca”. Naukowcy z Uniwersytetu w Leicester połączyli dane. Uzyskane podczas obserwacji aktywności słonecznej z danych uzyskanych podczas obserwacji marsjańskiej atmosfery, dostarczonych przez satelity. Z korony słonecznej znika ze środowiska aż do 2,5 razy więcej cząstek. Obserwacje przeprowadzono podczas spadku aktywności słonecznej w 11-letnim cyklu słonecznym.